स्वाङ्गं च दर्शयामास कामबाणप्रपीडिता
कामाच्या बाणांनी छळली गेली म्हणून तिने आपले शरीर दाखवले.
आविर्भूय पञ्च बाणान्निचिक्षेप च ब्रह्मणि
ती प्रकट झाली आणि तिने ब्रह्मावर पाच बाण सोडले.
उन्मत्तबीजं ज्वलदं शश्वच्चेतनहारकम्
वेडाचे बीज, जळजळीत आणि नेहमीच शुद्धी हरवणारे होते.
किंकरान्प्रेषयामास संमोहाय पितुर्मुदा
तिने आनंदाने आपल्या वडिलांना मोहात पाडण्यासाठी आपले सेवक पाठवले.
नियुज्याभ्यन्तरं गत्वा तद्विकारं चकार ह । षट्पदः सुन्दरं सूक्ष्मं जुगुञ्जे पुरतः स्थितः
आज्ञा घेऊन आत जाऊन तिने तो बदल घडवून आणला; एक सुंदर, सूक्ष्म मधमाशी समोर उभी राहून गुणगुणली.
सततं मुदितस्तत्र बभ्राम च मधुः स्वयम्
तेथे मधमाशी नेहमी आनंदातच भटकत होती.
ददर्श मोहिनी भावं प्रहस्य च पुनः पुनः
मोहिनीने तो भाव पाहिला आणि पुन्हा पुन्हा हसली.
विधाता बुबुधे सर्वं सर्वबन्धनिबन्धनम् 4.32.
सृष्टीकर्त्याने सर्वकाही, सर्व बंधनांचे स्वरूप ओळखले.
तुष्टाव मनसा कृष्णं शान्तं हृत्पङ्कजस्थितम्
त्याने आपल्या मनात शांत, हृदयाच्या कमळात वास करणाऱ्या कृष्णाचे स्तुतीपर गुणगान केले.
अतीव कमनीयं च किशोरं स्थिरयौवनम्
तो अत्यंत सुंदर आहे, तारुण्याच्या भरातला किशोर आहे.
ब्रह्मोवाच दुष्कीर्तिजलपूर्णे च दुष्पारे बहुसंकटे
ब्रह्मा म्हणाले: या जगात, जे अपकीर्तीच्या पाण्याने भरलेले आहे, पार करायला कठीण आणि अनेक संकटांनी वेढलेले आहे,
भक्तिविस्मृतिबीजे च विपत्सोपानदुस्तरे
जिथे भक्ती विसरण्याचे बीज रुजते आणि संकटाकडे नेणारे पायऱ्या चढायला कठीण आहेत,
जन्मोर्मिसंघसहिते योषिन्नक्रौघसंकुले
जिथे जन्माच्या लाटा एकत्र उसळतात आणि स्त्रिया जणू खोल पाण्यातील मगरीसारख्या आहेत,
प्रथमामृतरूपे च परिणामविषालये
जिथे सुरुवात अमृतासारखी गोड असते, पण शेवट मात्र विषारी ठिकाण असतो,
बुद्ध्या तरण्या विज्ञानैरुद्धरास्मानतः स्वयम्
बुद्धीची नौका आणि ज्ञानाची पतके वापरून, तूच आम्हाला या सगळ्यातून बाहेर काढ.
मद्विधाः कतिचिन्नाथ नियोज्या भवकर्मणि
हे प्रभो, माझ्यासारखे थोडेच लोक संसाराच्या कर्मात गुंतावे.
न कर्मक्षेत्रमेवेदं ब्रह्मलोकोऽयमीप्सितः
हे खरे कर्म करण्याचे क्षेत्र नाही; ब्रह्मलोकच खरे इच्छित स्थान आहे.
हे नाथ करुणासिन्धो दीनबन्धो कृपां कुरु 4.32.
हे प्रभो, करुणेच्या सागर, दीनांचे मित्र, आमच्यावर कृपा कर.
इत्युक्त्वा जगतां धाता विरराम सनातनः
असे म्हणून, जगाचा सनातन सृष्टीकर्ता शांत झाला.
ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
जो कोणी ब्रह्म्याने रचलेले हे स्तोत्र भक्तीभावाने म्हणतो,
मम मायां विनिर्जित्य संज्ञानं लभते ध्रुवम्
तो नक्कीच माझ्या मायेवर विजय मिळवतो आणि खरी ज्ञानप्राप्ती करतो.
श्रीकृष्ण उवाच मनोमत्तगजेन्द्रं च कामासक्तं निवारयन्
श्रीकृष्ण म्हणाले: मन हे उन्मत्त हत्तीप्रमाणे आहे, ते कामात आसक्त असते, त्याला आवर घालणे,
दिव्यज्ञानांकुशे नैव मया दत्तेन राधिके
माझ्याद्वारे दिलेल्या दिव्य ज्ञानाच्या अंकुशानेसुद्धा, हे राधिके,
मोहिन्युवाच करोत्याकृष्य संभोगं यः स एवोत्तमो विभो
मोहिनी म्हणाली: जो पुरुष जवळ येऊन संगाचा अनुभव घेतो, तोच खरा श्रेष्ठ आहे, हे प्रभो.
ज्ञात्वा स्फुटमभिप्रायं नार्या संप्रेषितो हि यः
जो पुरुष स्त्रीच्या मनातील हेतू स्पष्टपणे जाणून, तिच्या सांगण्यावरून जातो,
पुनःपुनः प्रेषितश्च स्त्रिया कामार्तया च यः
आणि जो पुरुष पुन्हा पुन्हा कामाने व्याकुळ झालेल्या स्त्रीने पाठवला जातो,
गृही तपस्वी कामी वा त्यजेत्स्त्रियमुपस्थिताम्
गृहस्थ असो वा तपस्वी, किंवा वासनेने चालवलेला असो, त्याच्याकडे एखादी स्त्री आली आणि त्याने तिला नाकारले,
नष्टश्रीर्भ्रष्टरूपश्च भ्रष्टबुद्धिर्भवेद् ध्रुवम्
तर तो नक्कीच आपली संपत्ती गमावतो, त्याचे सौंदर्य कमी होते आणि त्याची बुद्धीही भ्रष्ट होते.
उत्तिष्ठ जगतीनाथ पारं कुरु स्मरार्णवे
उठा, हे जगांचे स्वामी, मला या वासनांच्या समुद्रातून पार घ्या.
अतीव निर्जनस्थाने सर्वजन्तुविवर्जिते
अतिशय एकाकी आणि सर्व प्राण्यांपासून रिकाम्या अशा ठिकाणी,