विधाता जगतां तस्याः श्रुत्वा संगीतमीप्सितम्
संपूर्ण जगाचा सर्जक तिचे मनाप्रमाणे गाणे ऐकून आनंदला.
दृष्ट्वा मुग्धं चतुर्वक्त्रं मोहिनी हृष्टमानसा
तिचे निरागस, चार तोंड असलेले रूप पाहून मोहिनीच्या मनात आनंद भरला.
स्वाङ्गं संदर्शयामास स्मेरभ्रूभङ्गपूर्वकम्
हसऱ्या भुवया उंचावून तिने आपले शरीर दाखवले.
विज्ञाय ब्रह्मा तद्भावं नतवक्त्रो बभूव ह
तिचा हेतू ओळखून ब्रह्मदेवाचे तोंड खाली झाले.
विज्ञाय ब्रह्मणो भावं शुष्ककण्ठोष्ठतालुका
ब्रह्मदेवाची अवस्था समजून त्याचा घसा, ओठ आणि तालू कोरडे पडले.
मोहिन्युवाच तदेव कर्मणां बीजं तदुद्भव नमोऽस्तु ते
मोहिनी म्हणाली: हेच सर्व कर्मांचे बीज आहे; त्या बीजाच्या मूळाला मी नमस्कार करते.
स्वयमात्मा हि भगवाञ्ज्ञानरूपो महेश्वरः
स्वतः भगवंतच आत्मा आहेत, ते ज्ञानरूप आणि महेश्वर आहेत.
सृष्टिः सर्वशरीरेषु दृष्टिश्च योगिनामपि
सर्व शरीरांत सृष्टी आहे आणि योग्यांनाही तीच खरी दृष्टी आहे.
सर्वाजित जगज्जेतर्जीव जीवमनोहर
जो सर्वांना जिंकतो, जगावर विजय मिळवतो आणि जीवांचे मन मोहून टाकतो.
शश्वद्योषिदधिष्ठान योषित्प्राणाधिकप्रिय 4.31.
जो नेहमी स्त्रियांचा आधार आहे, स्त्रियांना प्राणाहूनही प्रिय आहे.
पतिसाध्यकराशेषरूपाधार गुणाश्रय
जो पतींना वश करतो, सर्व रूपांचा आधार आहे आणि गुणांचा आश्रय आहे.
शश्वद्योनिकृताधार स्त्रीसंदर्शनवर्धन
जो जन्माचा आधार आहे आणि स्त्रीदर्शनाची इच्छा वाढवतो.
अकृपा येषु तेऽनर्थास्तेषां ज्ञानविनाशनम्
ज्यांच्यात दया नाही, त्यांच्यावर संकट येते; त्यांच्यासाठी ते ज्ञानाचा नाश ठरते.
तपस्विनां च तपसां विघ्नबीजावलीलया
तपस्व्यांसाठी, अडथळ्यांची मालिका त्यांच्या तपस्येच्या विघ्नाचे बीज बनते.
तपःसाध्याश्चाराध्याश्च सदैवं पाञ्चभौतिकाः
जे तप आणि उपासनेने प्राप्त होतात, ते नेहमी पाच घटकांनी बनलेले असतात.
मोहिनीत्येवमुक्त्वा तु मनसा सा विधेः पुरः
मोहिनी असे म्हणून, तिने मनानेच विधात्याच्या समोर—
उक्तं माध्यंदिने कान्ते स्तोत्रमेतन्मनोहरम्
मध्यान्हीच्या वेळी हे मनोहारी स्तोत्र मी सांगितलं आहे, सुंदरिनी.
स्तोत्रमेतन्महापुण्यं कामी भक्त्या यदा पठेत्
जो कोणी इच्छेनं, भक्तीभावानं हे पुण्यवान स्तोत्र वाचतो,
चेष्टां न कुरुते कामः कदाचिदपि तं प्रियम् वनितां लभते साध्वीं पत्नीं त्रैलोक्यमोहिनीम्
त्याच्या वागण्यात कधीच वासना अडथळा आणत नाही; त्याला तीनही लोकांना मोहवणारी, सती, प्रिय पत्नी मिळते.
श्रीकृष्ण उवाच चकार शरसंधानमन्तरिक्षे स्थितः स्वयम्
श्रीकृष्ण म्हणाले: तो स्वतः आकाशात उभा राहून बाण सज्ज करू लागला.
मन्त्रपूतं महास्त्रं च चिक्षेप पितरं मुदा
त्याने मंत्रशुद्ध मोठं अस्त्र आनंदानं वडिलांवर सोडलं.
क्षणं निरीक्षणं चक्रे मोहिन्यास्ये पुनःपुनः
त्याने क्षणभर पुन्हा पुन्हा मोहिनीच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं.
बुबुधे मनसा सर्वं चरितं मन्मथस्य च
त्याच्या मनात मदनाच्या सगळ्या कृत्यांची जाणीव झाली.
हे काम यौवनोन्मत्त मूढैश्वर्येण गर्वित
हे कामा, तारुण्यामुळे वेडावलेला, मूर्खपणानं आणि ऐश्वर्याच्या गर्वानं भरलेला,
हतोद्यमो जगामाशु मन्मथो मधुना सह
मदनाचा उत्साह संपला आणि तो मधुसह लवकर निघून गेला.
इत्युवाच जगद्धाता मोहिनीं मदनातुराम्
जगाचा सृष्टीकर्ता मोहिनीला, जी प्रेमाने व्याकुळ झाली होती, असे म्हणाला.
ब्रह्मोवाच ज्ञातस्तवाभिप्रायश्च नाहं योग्योऽस्य कर्मणः
ब्रह्मा म्हणाले: तुझा हेतू मला कळला आहे, पण मी हे कृत्य करण्यास योग्य नाही.
वेदे जुगुप्सितं कर्म तदेव कर्तुमक्षमः
वेदात निंदनीय असं हे कृत्य मी करू शकत नाही.
अकीर्तिं वेदवक्तुश्च निन्द्यं च किमतः परम् 4.32.
वेद सांगणाऱ्याला अपकीर्ती आणि निंदा याहून मोठं दुसरं काय असू शकतं?
श्रुतौ श्रुतमिति त्याज्या सर्वदैव तपस्विनाम्
शास्त्रात जरी ऐकलं असलं, तरी तपस्व्यांनी असं कृत्य नेहमीच टाळावं.