तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वरं वव्रे परात्परम् 4.31.
त्याने ती वाणी ऐकून श्रेष्ठ असा वर मागितला.
कृपया च वरं ब्रह्मा दत्तवानभिवाञ्छितम्
आणि ब्रह्मदेवाने दयेमुळे त्याला इच्छित वर दिला.
एतस्मिन्नन्तरे राजा ददर्श रथमुत्तमम्
इतक्यात राजाने एक उत्तम रथ पाहिला.
तेजसाऽऽच्छादितं सर्वं सुप्रदीप्तं दिशो दश
त्याच्या तेजाने साऱ्या दिशा उजळून निघाल्या होत्या.
अमूल्यरत्नरचितं विचित्रकलशोज्ज्वलम्
तो अमूल्य रत्नांनी बनवलेला, सुंदर कलशांनी सजलेला आणि तेजस्वी होता.
सद्रत्नदर्पणैर्दीप्तैरतीव सुमनोहरम्
मोलाच्या रत्नांच्या झळाळत्या आरश्यांनी तो फारच आकर्षक दिसत होता.
पारिजातप्रसूनानां मालाजालैः सुशोभितम्
पारिजाताच्या फुलांच्या माळांनी तो सुरेख सजवलेला होता.
वेष्टितं पार्षदैर्दिव्यै रत्नभूषणभूषितैः
तो दिव्य सेवकांनी वेढलेला होता, जे रत्नांच्या दागिन्यांनी मढवलेले होते.
पीतवस्त्रपरीधानैश्चन्दनागुरुचर्चितैः
ते सर्व पिवळ्या वस्त्रात होते, चंदन आणि अगरूने अंगाला सुगंध लावलेला होता.
सहसा तस्य शिरसि पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
अचानक त्याच्या डोक्यावर फुलांची वृष्टी झाली.
ऋषयो मुनयः सिद्धाः प्रकुर्वन्तो मुदाऽऽशिषम् 4.31.
ऋषी, मुनी आणि सिद्ध लोक आनंदाने आशीर्वाद देऊ लागले.
राजा च पार्षदान्ध्यात्वा तद्रूपश्च बभूव ह
राजाने त्या सेवकांकडे पाहून, त्यांच्यासारखेच रूप धारण केले.
मदीयः पार्षदो भूत्वा स च तस्थौ ममान्तिके
तो माझा सेवक झाला आणि माझ्या जवळ उभा राहिला.
पुष्पोद्याने च रम्ये च पुष्पचन्दनवायुना
फुलांनी आणि चंदनाच्या सुवासिक वाऱ्यांनी भरलेल्या सुंदर फुलबागेत,
विलोक्य वक्रनयना जुगोप सस्मितं मुखम्
वाकड्या डोळ्यांनी तिला पाहून, तिने तिच्या हसऱ्या चेहऱ्याचे रक्षण केले.
चारुचम्पकवर्णाभा सततं स्थिरयौवना
सुंदर चंपक फुलांसारखी कांती असलेली, नेहमीच तरुण राहणारी,
शरत्पार्वणशुभ्रांशुप्रभामुष्टकरानना
शरद ऋतूच्या चंद्राच्या शुद्ध किरणांसारखी प्रभा तिच्या चेहऱ्यावर चमकत होती.
त्रैलोक्यं मोहितुं शक्ता कटाक्षैरेव लीलया
ती सहजपणे केवळ कटाक्षाने तीनही लोकांना मोहात पाडू शकत होती.
पुलकाञ्चितसर्वाङ्गी मूर्च्छां संप्राप वर्त्मनि
तिच्या संपूर्ण अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि ती वाटेत बेशुद्ध पडली.
स विकारं न हि प्राप ह्यात्मारामो जितेंद्रियः
तो स्वतःमध्ये समाधानी आणि इंद्रियांवर विजय मिळवलेला असल्याने त्याच्यात काहीही बदल झाला नाही.
सकामा सा च कुलटा बभूव हतचेतना 4.31.
इच्छा असलेली ती स्त्री शुद्धी हरपून पतित झाली.
सर्वं जारं विसस्मार तत्याज हरिमीश्वरी
तिने सर्व प्रियकरांना विसरले आणि हरि या ईश्वराला सोडून दिले.
तप्तपात्रे यथा सस्यं भ्रमत्येव तथा पथि
गरम भांड्यात जसे धान्य इकडून तिकडे फिरते, तसे ती वाटेवर भरकटत राहिली.
गच्छन्ती कामलोकं सा सकामा तेन वर्त्मना अभिप्रायेण बुबुधे पप्रच्छ सस्मिता तदा
इच्छा असलेली ती त्या मार्गाने कामलोकात गेली; त्याचा हेतू ओळखून, तिने हसत विचारले.
वद शीघ्रं महाभागे रम्भाऽहं चेतनं कुरु
लवकर बोल, हे भाग्यवती! मी रंभा आहे, माझे भान परत आण.
कुलटा सर्वसौभाग्या न वयं कुलपालिकाः
आम्ही पतित स्त्रिया सर्व सौभाग्यांनी युक्त आहोत; आम्ही कुळाची राखण करणाऱ्या नाही.
यान्ति प्राणा यतः काले का लज्जा तत्र जीविनाम्
जीवन ठरलेल्या वेळी संपते, मग जिवंत असताना लाज कशाला?
कान्तेऽपत्ये स्वबन्धौ च स्नेहो यः स्वात्महेतुकः
प्रिय, अपत्य किंवा नातेवाईक यांच्यावरील आपुलकी ही स्वतःच्या हितासाठीच असते.
येषु यन्मानसं शश्वत्तेषां प्राणास्त एव हि
ज्यांच्याकडे मन नेहमी असते, त्यांच्याजवळच आपले प्राण असतात.
सह सख्या समालोक्य मनसा गच्छ तं प्रियम् 4.31.
आपल्या सखीला भेटल्यावर, मनाने आपल्या प्रियाजवळ जा.