माधवो राधया सार्द्धमन्तर्धानं चकार ह
माधव आणि राधा दोघेही एकत्र दिसेनासे झाले.
कलामानप्रकारं च शृंगारं च चकार ह
त्यांनी प्रेमाने वेगवेगळ्या प्रकारे एकमेकांशी रमण केले.
तटे तटे नदीनां च सर्वजन्तुविवर्जिते
नद्यांच्या काठावर, जिथे कुठलाही जीव नव्हता,
कालिन्दे च पुलिन्दे च मन्दिरे गन्धमादने
कालिंदी, पुलिंद आणि गंधमादनाच्या मंदिरात,
पुष्पभद्रापुलिनजे पुष्पोद्याने सुपुष्पिते
पुष्पभद्रा नदीच्या वाळवंटावर, फुलांनी बहरलेल्या बागेत,
जगाम मलयद्रोणीं रम्यां चन्दनवायुना
तो चंदनाच्या वाऱ्याने सुगंधित झालेल्या रम्य मलयाच्या दरीत गेला.
अतीव सुखसंभोगान्मूर्च्छां संप्राप्य राधिका
अतिशय आनंदाच्या संगामुळे राधिकेला बेहोशी आली.
दृष्ट्वा तां मूर्च्छितां कृष्णो घनश्रोणिपयोधराम्
ती अशी बेशुद्ध पडलेली आणि तिचे सुडौल कंबर व उरोज पाहून कृष्णाने
चेतनां कारयामास कृत्वा वक्षसि तन्द्रिताम् 4.29.
तिला आपल्या छातीवर झोपवून शुद्धीवर आणले.
कबरीं रचयामास किंचिद्वामेन वक्रताम्
त्याने डाव्या हाताने तिचे केस थोडे वाकडे करत नीट मांडले.
तस्याः कपाले सिंदूरतिलकं सुन्दरं ददौ
तिच्या कपाळावर सुंदर सिंदूराचा टिळा लावला.
सालक्तकांश्च नखरांश्चित्रितान्पादपद्मयोः
तिच्या कमलासारख्या पायांच्या नखांवर लाल रंग लावून त्यांना सजवले.
उत्थायाथ तया सार्द्धं जगाम हि सरोवरम्
मग दोघेही उठून एकत्र सरोवराकडे गेले.
निर्मलस्फटिकाकारजलपूर्णं मनोहरम्
ते सरोवर स्वच्छ, स्फटिकासारख्या पाण्याने भरलेले आणि मनोहारी होते.
तत्र स्नात्वा जलक्रीडां चकार ह तया सह
तेथे स्नान करून त्यांनी एकत्र जलक्रीडा केली.
सहस्रदलपद्मे च गृहीत्वा माधवः स्वयम्
सहस्त्रदल कमळावर माधवाने स्वतः
चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमद्रवमीप्सितम्
चंदन, अगर, कस्तुरी आणि कुंकवाचे हवे तसे द्रव घेतले.
ततो गच्छंस्तया सार्द्धं ददर्श पुरतो वटम् 4.29.
मग ती सोबत असताना चालत असताना त्याला पुढे एक वडाचे झाड दिसले.
मूले योजनपर्यन्तं छायया परिवेष्टितम्
मुळाशी एक योजनभर सावलीने वेढलेले होते.
पुष्पाक्तेन सुशीतेन वायुना सुरभीकृते
फुलांच्या सुवासाने भरलेल्या, थंड आणि सुगंधित वाऱ्यामुळे ते रम्य झाले होते.
प्रहर्षितश्च श्रीकृष्णः कथयामास राधिकाम्
श्रीकृष्ण आनंदित होऊन राधिकेशी बोलायला लागले.
आगच्छन्तं च तं दृष्ट्वा प्रसन्नवदनेक्षणम्
तो प्रसन्न चेहरा आणि मृदू नजर घेऊन येताना तिला दिसला.
ध्यानाद्विरतमग्रे च पश्यन्तं बहिरेव तत्
ध्यानातून बाहेर पडून, तो आता बाहेर पाहू लागला होता.
नाम्नाऽष्टवक्रं जटिलं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
अष्टावक्र नावाचा, जटाधारी, ब्रह्मतेजाने उजळलेला तो होता.
अहो किं वा ब्रह्मतेजो मूर्तिमन्तमिह स्वयम्
अरे! हेच का ब्रह्मतेज प्रत्यक्ष इथे मूर्त स्वरूपात आहे?
पुटाञ्जलियुतं भक्त्या भीतं प्रणतकंधरम्
तो भक्तिभावाने, भीतीने, हात जोडून, मान वाकवून उभा होता.
प्रभावं कथयामास मुनीन्द्रस्य महात्मनः यत्स्तोत्रं च पुरा दत्तं शंकरेण महात्मना
त्याने त्या महात्मा मुनीच्या महानतेचे आणि पूर्वी महात्मा शंकराने दिलेल्या स्तोत्राचे वर्णन केले.
अष्टावक्र उवाच गुणीश गुणिनां बीज गुणायन नमोऽस्तु ते ।। 4.29.
अष्टावक्र म्हणाला: गुणांचे अधिपती, गुणीजनांचा मूळ, गुणांचा आधार, तुला माझा नमस्कार.
सिद्धिस्वरूप सिद्ध्येश सिद्धिबीज परात्पर
सिद्धीचे मूर्तिमंत रूप, सिद्धींचे स्वामी, सिद्धीचा मूळ, सर्वश्रेष्ठ परमेश्वर.
हे वेदबीज वेदज्ञ वेदिन्वेदविदां वर
हे वेदांचे मूळ, वेद जाणणारे, वेदज्ञांमध्ये श्रेष्ठ.