परात्परो गुणातीतो ब्रह्मादीनां च वन्दितः
जो सर्वश्रेष्ठ, गुणांपलीकडे, ब्रह्मादिकांनी पूजिला जातो,
ब्रह्मानन्तशिवाराध्यो भविता त्वद्वशः सति
ब्रह्मा, अनंत आणि शिव ज्याची आराधना करतात, तो तुझ्या इच्छेनुसार वागेल.
त्वं च भाग्यवती राधे स्त्रीजातिषु न ते परा
आणि तू, राधे, अत्यंत भाग्यवती आहेस; स्त्रियांमध्ये तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ कोणी नाही.
इत्युक्त्वा पार्वती सद्यस्तत्रैवान्तर्दधे मुने
असे म्हणून, पार्वती तिथेच क्षणात अदृश्य झाली, हे मुनी.
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णो जगाम राधिकापुरः
तेवढ्यात, कृष्णा राधिकेच्या समोर आला.
पीतवस्त्रपरीधानं नानालंकारभूषितम्
त्याने पिवळे वस्त्र परिधान केले होते आणि विविध दागिन्यांनी सजला होता,
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याच्या चेहऱ्यावर हलकी हसू आणि प्रसन्नता होती, भक्तांवर कृपा करण्यास उत्सुक होता,
शरत्पार्वणचन्द्रास्यं सद्रत्नमुकुटोज्ज्वलम् 4.27.
शरद्पौर्णिमेच्या चंद्रासारखे तेजस्वी मुख, रत्नमुकुटाने उजळलेले.
विनोदमुरलीहस्तन्यस्तलीलासरोरुहम्
हातात विनोदी मुरली आणि खेळकर कमळ धरले होते,
गुणातीतं स्तूयमानं ब्रह्मानन्तशिवादिभिः
गुणांपलीकडे असलेला, ब्रह्मा, अनंत, शिव आणि इतरांनी स्तुती केलेला,
अव्यक्तमक्षराव्यक्तं ज्योतीरूपं सनातनम्
अव्यक्त, अक्षर, व्यक्तीच्या पलीकडचा, प्रकाशमय आणि सनातन,
दृष्ट्वा तदद्भुतं रूपं संभ्रमात्प्रणनाम तम्
ते अद्भुत रूप पाहून, ती आश्चर्याने त्याला वंदन करू लागली.
दर्शंदर्शं मुखाम्भोजं सस्मिता वक्रलोचना
ती पुन्हा पुन्हा हसत, वक्र डोळ्यांनी, कमळासारखे सुंदर तोंड दाखवत होती.
दृष्ट्वा हरिस्तामुवाच प्रसन्नवदनेक्षणः
तिला पाहून, प्रसन्न चेहरा आणि आनंदी नजरेने हरिने बोलले.
श्रीकृष्ण उवाच प्राणाधिके राधिके त्वं वरं वृणु मनीषितम्
श्रीकृष्ण म्हणाले — राधिके, तू माझ्या जीवाहूनही प्रिय आहेस. तुला ज्या गोष्टीची सर्वात जास्त इच्छा आहे, तो वर माग.
कृष्णस्य वचनं श्रुत्वा वरं वव्रे च राधिका
कृष्णाची वचने ऐकून, राधिकेने आपला वर मागितला.
राधिकोवाच पातुं भक्तिरसं पद्मे मधुपश्च यथा मधु
राधिका म्हणाली — पद्मे, जसा मधमाशी मध पिते, तसा मला भक्तिरस पिण्याची संधी मिळो.
मदीय प्राणनाथस्त्वं भव जन्मनि जन्मनि 4.27.
माझ्या प्राणनाथा, प्रत्येक जन्मात तूच माझा असावास.
तव स्मृतौ गुणे चित्तं स्वप्ने ज्ञाने दिवानिशम्
तुझ्या आठवणीत आणि गुणांमध्ये माझे मन, स्वप्नात आणि जागेपणी, रात्रंदिवस रमावे.
गोपालिका ऊचुः भविष्यसि प्राणनाथः पास्यसि प्रतिजन्मनि
गोपिकांनी म्हणाले — प्रत्येक जन्मात तूच तिच्या प्राणांचा स्वामी असशील, आणि तू भक्तिरस पिऊन तृप्त होशील.
आसां च वचनं श्रुत्वा तथाऽस्त्वेवमुवाच ह
त्यांचे बोल ऐकून, त्याने 'तसेच होवो' असे उत्तर दिले.
क्रीडापद्मं राधिकायै सहस्रदलसंयुतम्
त्याने राधिकेला हजार पाकळ्यांनी सजवलेले एक खेळण्याचे कमळ दिले.
मालासमूहं पुष्पाणि गोपीभ्यो गोपिकापतिः
गोपिकांच्या स्वामीने सर्व गोपिकांना हार आणि फुले दिली.
श्रीकृष्ण उवाच रासमण्डलरम्ये च वृन्दारण्ये करिष्यथ
श्रीकृष्ण म्हणाले — तुम्ही सर्व वृंदावनात रम्य रासमंडळात खेळ कराल.
यथाऽहं च तथा यूयं नाहं भेदः श्रुतौ श्रुतः
जसे मी आहे, तसेच तुम्ही आहात; शास्त्रात आपल्यात काहीही फरक सांगितला नाही.
व्रतं वो लोकरक्षार्थं न हि स्वार्थमिदं प्रियाः
प्रियांनो, हे व्रत तुम्ही लोकांच्या रक्षणासाठी घेतले आहे, स्वतःसाठी नाही.
इत्युक्त्वा श्रीहरिस्तत्र तस्थौ सूर्यसुतातटे 4.27.
असे म्हणून श्रीहरि तिथेच, सूर्यकन्येच्या काठी, राहिले.
सर्वाः प्रहृष्टवदनाः सस्मिता वक्रलोचनाः
सर्वांच्या चेहऱ्यावर आनंदाचा प्रकाश होता, त्या हसत होत्या आणि वक्र डोळ्यांनी शोभत होत्या.
ताः शीघ्रं प्रययुर्गेहं जयं दत्त्वा पुनःपुनः
त्या सर्व लवकर घरी गेल्या, पुन्हा पुन्हा नमस्कार करत.
इत्येवं कथितं सर्वं हरेश्चरितमङ्गलम्
अशा प्रकारे, श्रीहरिची सर्व मंगलमय कृत्ये सांगितली गेली.