महादेव उवाच कृतापराधं दीनं च पाहीमं शरणागतम् ।। 4.25.
महादेव म्हणाले: या अपराधी आणि दुःखी माणसाला, जो तुझ्या आश्रयाला आला आहे, त्याचे रक्षण कर.
पार्वत्युवाच सर्वेषामीश्वरस्त्वं च रक्ष विप्रं कृतागसम्
पार्वती म्हणाली: तू सर्वांचा स्वामी आहेस; या अपराध केलेल्या ब्राह्मणाचे रक्षण कर.
धर्म उवाच शिशुहेतोः शिशुं हन्ति पितेत्येवं कुतः प्रभो
धर्म म्हणाले: एखाद्या मुलासाठी दुसऱ्या मुलाला मारणे योग्य आहे का, प्रभो?
इंद्र उवाच अपराधफलं भूतमधुना पातुमर्हसि
इंद्र म्हणाला: जे अपराध घडले त्याचे फळ आता तुला भोगावेच लागेल.
रुद्र उवाच कृतकुण्ठस्य मूलस्य पालनं कर्तुमर्हसि
रुद्र म्हणाले: ज्याचे मूळ कुंठित झाले आहे, त्याचे रक्षण करणे तुझ्या योग्य आहे.
दिक्पाल उवाच अपराधशमं कृत्वा सदा पाति सदीश्वरः
दिक्पाळ म्हणाले: अपराध माफ करून, स्वामी नेहमीच सर्वांचे रक्षण करतो.
ग्रहा ऊचुः पीडां कुर्मो वयं शश्वत्पश्चात्त्वं पातुमर्हसि
ग्रह म्हणाले: आम्ही नेहमी त्रास देतो, पण नंतर तू त्याचे रक्षण करावे.
मुनय ऊचुः दण्डं विधातुमेकस्य भवेल्लज्जा स्वजातिषु
मुनी म्हणाले: आपल्या जातीतील एखाद्याला शिक्षा देणे म्हणजे आपल्या लोकांत लाज वाटावी अशी गोष्ट होईल.
अत्रिरुवाच न कं बिभेति त्रैलोक्ये तेजस्वी तेजसा तव
अत्री म्हणाले: या तिन्ही लोकांत, तुझ्या तेजामुळे कुणालाही कुणाची भीती वाटत नाही.
लक्ष्मीरुवाच स्तुवन्ति देव विप्राश्च न विप्रं हन्तुमर्हसि
लक्ष्मी म्हणाली: देव आणि ब्राह्मण तुझी स्तुती करतात; म्हणून ब्राह्मणाला मारू नकोस.
सरस्वत्युवाच भगवन्स्वामी सर्वेषां सर्वांश्च पातुमर्हसि ।। 4.25.
सरस्वती म्हणाली: भगवंत, सर्वांचा स्वामी, सर्वांचे रक्षण करावे.
पार्षदा ऊचुः भवेत्सर्वापदो यान्ति पाहीमं शरणागतम्
पार्षद म्हणाले: कितीही संकटे आली तरी, या शरण आलेल्याचे रक्षण कर.
नर्तका ऊचुः भिक्षां नः सांप्रतं देहि परित्राणं द्विजस्य च
नर्तकी म्हणाल्या: आम्हाला आता भिक्षा दे आणि या द्विजाचाही उद्धार कर.
एतेषां स्तवनं श्रुत्वा प्रभुः शरणवत्सलः
त्यांच्या स्तुती ऐकून, शरण आलेल्यांवर प्रेम करणारा प्रभू—
श्रीभगवानुवाच विप्ररक्षां करिष्यामि युष्माकमाज्ञया ध्रुवम्
श्रीभगवान म्हणाले: तुमच्या आज्ञेने मी नक्कीच या ब्राह्मणाचे रक्षण करीन.
किं त्वयं यातु वैकुण्ठादम्बरीषालयं पुनः
पण आता, तो वैकुंठातून पुन्हा अंबरिषाच्या घरी जाऊ दे.
विप्रस्तस्यातिथिर्भूत्वा निर्दोषं शप्तुमुद्यतः
तो ब्राह्मण, त्याचा पाहुणा होऊन, दोष नसतानाही त्याला शाप द्यायला तयार झाला.
पूर्णं वर्षमयं भीतो भ्रमत्येव भुवं मुदा
एक पूर्ण वर्ष, तो भीतीने पण आनंदाने पृथ्वीवर भटकत राहिला.
ततोऽहमुपवासी च भक्तोपवासकारणात्
मग भक्तांनी उपवास केला म्हणून मीही उपवास केला.
ममाशिषा मुनिश्रेष्ठः सद्यो भवतु विज्वरः
माझ्या आशीर्वादाने, हे श्रेष्ठ ऋषी, तुझ्या तापाचा त्वरित नाश होवो.
अहमेवाद्य निश्चिन्तः सुखं भोक्ष्यामि निश्चितम् 4.25.
आज मी निश्चिंत आहे आणि नक्कीच आनंदाने जेवणार आहे.
लक्ष्मीदत्तं च यद्द्रव्यं न चाहं भोक्तुमीश्वरः
लक्ष्मीने दिलेल्या संपत्तीचा मी उपभोग घेऊ शकत नाही.
हे मुनीन्द्र महाप्राज्ञ गच्छ वत्स नृपालयम्
हे महर्षी, हे बुद्धिमान, आता मुला, राजाच्या राजवाड्यात जा.
इत्युक्त्वा श्रीहरिस्तूर्णं ययौ स्वान्तःपुरं मुदा
असं सांगून श्रीहरि आनंदाने लवकरच आपल्या अंतःपुरात गेला.
ब्राह्मणश्च मनोयायी जगाम नृपमन्दिरम्
आणि तो ब्राह्मण आपल्या मनाप्रमाणे राजाच्या राजवाड्यात गेला.
उपोष्य वत्सरं राजा शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
राजाने वर्षभर उपवास केला म्हणून त्याचे घसा, ओठ आणि तालू कोरडे पडले होते.
उत्थाय संभ्रमात्सद्यः प्रणम्य सादरं मुदा
तो घाईने उठला आणि लगेच आदराने व आनंदाने वंदन केले.
भुक्त्वा तुष्टो द्विजश्रेष्ठो युयुजे परमाशिषम्
जेवल्यावर तो श्रेष्ठ ब्राह्मण तृप्त होऊन त्याने श्रेष्ठ आशीर्वाद दिला.
उवाच पथि विप्रेन्द्रो मनसा विस्मयाकुलः
रस्त्यात जात असताना तो श्रेष्ठ ब्राह्मण मनात आश्चर्याने भरून बोलला.
नारद उवाच पराभवो मुनेश्चैव नृपत्राणं हरेरहो
नारद म्हणाले: अरे, ऋषीचा पराभव झाला आणि हरिने राजाचे रक्षण केले!