भज ब्राह्मण गोविन्दं स्मर तस्य पदाम्बुजम्
हे ब्राह्मण, गोविंदाची भक्ती कर आणि त्याच्या कमलासारख्या पायांची आठवण ठेव.
व्रज शीघ्रं च वैकुण्ठं वैकुण्ठः शरणं तव 4.25.
लवकर वैकुंठाकडे जा; वैकुंठच तुझे खरे आश्रयस्थान आहे.
एतस्मिन्नन्तरे व्याप्तं कैलासं चक्रतेजसा
इतक्यात, कैलास संपूर्णपणे चक्राच्या तेजाने व्यापला गेला.
दग्धा ज्वालाकरालैश्च सर्वे कैलासवासिनः
कैलासावरील सर्व रहिवासी प्रचंड ज्वाळांनी दग्ध झाले.
दृष्ट्वा चक्रं दुर्विषहं शंकरः करुणानिधिः
ते असह्य चक्र पाहून, करुणेचा सागर असलेल्या शंकराने
तेजः सत्यं तपः सत्यं यदि चेच्चिरसंचितम्
माझ्या तपश्चर्येचे आणि सत्याचे जे सामर्थ्य साठवले आहे, ते खरे असेल,
पार्वत्युवाच ममाशिषा महाभीत्या शीघ्रं भवतु विज्वरः
पार्वती म्हणाली: माझ्या इच्छेने आणि मोठ्या भीतीने, त्याला लवकर तापमुक्त होऊ दे.
इत्येवमुक्त्वा कृपया विरराम शिवा शिवः
अशी दयाळूपणे वाणी बोलून, शिवा आणि शिव दोघेही शांत झाले.
गत्वा वैकुण्ठभवनं मनोयायी मुनीश्वरः
मुनीश्वर मनानेच वैकुंठाच्या निवासस्थानी गेला.
ददर्श श्रीहरिं विप्रो रत्नसिंहासनस्थितम्
त्या ब्राह्मणाने श्रीहरींना रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेले पाहिले.
श्यामं चतुर्भुजं शान्तं लक्ष्मीकान्तं मनोहरम्
त्याने काळसर, चार हात असलेले, शांत, लक्ष्मीचे प्रिय आणि मन मोहून टाकणारे श्रीहरी पाहिले.
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम् 4.25.
त्यांचे मुख हलकेसे हसणारे, प्रसन्न आणि भक्तांवर कृपा करण्यास सदैव उत्सुक होते.
पार्षदप्रवरेन्द्रैश्च सेवितं श्वेतचामरैः
श्रेष्ठ पार्षदांनी, पांढऱ्या चामरांनी त्यांची सेवा केली.
सुनन्दनन्दकुमुदप्रचण्डादिभिरावृतम्
सुनंद, नंद, कुमुद, प्रचंड आणि इतरांनी त्यांना वेढले होते.
एवंभूतं प्रभुं दृष्ट्वा दण्डवत्प्रणनाम च
अशा स्वरूपात प्रभूला पाहून त्याने आदराने पूर्ण नमस्कार केला.
दीनबन्धोऽतिदीनेश करुणासागर प्रभो
दीनांचे मित्र, अत्यंत दुःखींचे स्वामी, करुणेचा महासागर, हे प्रभू!
वेदवेदाङ्गसंस्रष्टुर्विधातुश्च स्वयं विधे
वेद आणि त्यांचे अंग निर्माण करणारे, सर्वांचे उत्पत्तीस्थान, स्वयंभू!
संहारकर्तुः संहारः सर्वेशः सर्वकारणः
विनाश करणाऱ्याचा विनाश, सर्वांचा स्वामी, सर्व कारणांचा मूळ तूच आहेस.
शरणागतशोकार्तभयत्राणपरायण
शरण आलेल्या, दुःख आणि भीतीने ग्रस्त असणाऱ्यांचे तू नेहमीच रक्षण करतोस.
शेषः सहस्रवक्त्रेण यं स्तोतुं जडतां व्रजेत्
शेषही हजार मुखांनी तुझी स्तुती करायला गेला, तरी तो मूकच होईल.
श्रुतयः स्मृतिकर्तारो वाणी चेत्स्तोतुमक्षमा 4.25.
वेद, स्मृतीचे कर्ते आणि वाणी सुद्धा तुझी स्तुती करू शकत नाहीत.
मनूनां च महेन्द्राणामष्टाविंशतिमे गते
अठ्ठाविसावे मनु आणि इंद्र गेले की,
तस्य पातो भवेद्यस्य चक्षुरुन्मीलनेन च
ज्याच्या डोळ्यांचे फक्त उघडणे याने त्यांचा नाश होतो.
इत्येवं स्तवनं कृत्वा पपात चरणाम्बुजे
अशी स्तुती करून तो त्याच्या चरणकमळांवर पडला.
दुर्वाससा कृतं स्तोत्रं हरेश्च परमात्मनः
ही हरिप्रमुख परमात्म्याची स्तुती दुर्वासांनी केली.
यः पठेत्संकटग्रस्तो भक्तियुक्तश्च संयतः
जो कोणी संकटात असताना, भक्तीने आणि संयमाने हे पठण करतो,
राजद्वारे श्मशाने च कारागारे भयाकुले
राजाच्या दारात, स्मशानात, कारागृहात किंवा भीतीच्या वेळी,
वेष्टिते राजसैन्येन मग्ने पोते महार्णवे
राजाच्या सैन्याने वेढले असताना किंवा मोठ्या समुद्रात बोट बुडताना,
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते दुर्वाससा कृतं श्रीकृष्णस्तोत्रं समाप्तम् मुनेश्च स्तवनं श्रुत्वा भगवान्भक्तवत्सलः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्तपुराणात दुर्वासांनी रचलेली श्रीकृष्णाची स्तुती पूर्ण झाली. त्या ऋषीची स्तुती ऐकून, भक्तांवर प्रेम करणारा भगवान,
श्रीभगवानुवाच किं तु मे वचनं नित्यं शृणु सत्यं सुखावहम्
श्रीभगवान म्हणाले — तरीही, माझे सत्य आणि सुखदायक वचन नेहमी ऐक.