उवाच श्रीहरिं दैत्यः कोपात्प्रस्फुरिताधरः
दैत्याने श्रीहरींना रागाने थरथरत्या ओठांनी बोलले.
दैत्य उवाच अद्य प्रस्थापयिष्यामि त्वामहं यममन्दिरम्
दैत्य म्हणाला: आज मी तुला यमाच्या घरी पाठवणार आहे.
आयासि जीवनाकाङ्क्षी मम तालवनं शिशो
अरे मुला, तू जीव वाचवण्यासाठी माझ्या तालवनात आला आहेस.
न कंसो न जरासन्धो नरको न समो मम
कंस, जरासंध किंवा नरक यापैकी कोणीही माझ्या बरोबरीचा नाही.
नहि संहारकर्ता च मां संहर्तुं क्षमः शिवः
शिव हा संहार करणारा असला तरी मला नष्ट करण्याची त्याची ताकद नाही.
मम तालतरून्भङ्क्त्वा पातयित्वा फलानि च
माझ्या ताडाच्या झाडांना तोडून, त्यावरची फळं खाली पाडली,
कस्त्वं वद बटो सत्यं कमनीयोऽतिसुन्दरः 4.22.
अरे मुला, तू कोण आहेस? खरं खरं सांग. तू फारच मोहक आणि सुंदर दिसतोस.
इत्युक्त्वा मस्तके कृत्वा प्रेरयित्वा तु तं बली
असं म्हणून, त्या बलाढ्याने त्याला डोक्यावर उचललं आणि फेकून दिलं.
पातयित्वा च तं भूमौ विषाणाभ्यां जघान सः
त्याला जमिनीवर आपटून, आपल्या शिंगांनी त्याला मारलं.
दैत्यो भग्नविषाणश्च तमीशं कोपयन्मुने
त्या राक्षसाचे शिंग तुटले आणि तो रागाने त्या प्रभूला चिडवू लागला, हे मुनी.
तेजसा दग्धवक्त्रश्च तमुज्जग्राह तत्क्षणे
तेजामुळे त्याचा चेहरा भाजला गेला आणि त्याक्षणी त्याने त्याला पकडले.
चूर्णयित्वा तु लांगूलं शब्दं कृत्वा भयानकम्
त्याच्या शेपटीचा चुरा करून, त्याने भीषण आवाज केला.
बलं च प्रेरयामास मस्तकेन महाबली
महाबलीने आपल्या डोक्याने ताकद लावली.
क्षणेन चेतनां प्राप्य जगाम हरिसन्निधिम्
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो हरिच्या सान्निध्यात गेला.
पुनश्च चेतनां प्राप्य समुत्तस्थौ व्यथाकुलः
पुन्हा शुद्धीवर येऊन, तो वेदनेने व्याकुळ होऊन उठला.
पातयामास भूमौ तं चूर्णयित्वा पुनःपुनः 4.22.
त्याला जमिनीवर आपटून, पुन्हा पुन्हा चिरडले.
यथा खड्गप्रहारेण दानवस्य भवेद्व्यथा
जसा तलवारीच्या घावाने राक्षसाला वेदना होईल,
गोवर्धनं समुत्पाट्य घातयामास तं विभुः
विभूतीने गोवर्धन उचलून त्याच्यावर फेकला.
पर्वतस्य प्रहारेण मूर्च्छामाप महाबलः।। । बभूव जर्जराङ्गश्च रुधिरं च समुद्वमन्
डोंगराच्या प्रहाराने तो महाबली बेशुद्ध पडला; त्याचं अंग ठेचून गेलं आणि तो रक्त ओकू लागला.
क्षणेन चेतनां प्राप्य समुत्तस्थौ रुषाऽसुरः ।। गृहीत्वा पर्वतश्रेष्ठं प्रेरयामास माधवम्
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो असुर रागाने उठला; उत्तम पर्वत उचलून त्याने माधवावर फेकला.
दृष्ट्वा शैलमुत्पतन्तं वेगेन मधुसूदनः
तो पर्वत वेगाने उडताना मधुसूदनाने पाहिला.
पूर्वस्थाने पर्वतं तं स्थापयामास कौतुकात्
मजेत, त्याने तो पर्वत पुन्हा त्याच्या मूळ जागी ठेवला.
उत्पत्य च महावेगाच्चकार वेष्टनं हरेः
तो मोठ्या वेगाने उठून, हरिला घट्ट बांधून टाकले.
प्रगृह्य श्रीहरिं वेगात्कृत्वा मूर्ध्नि महासुरः
त्या महाबलवान असुराने श्रीहरिला जोराने पकडून, आपल्या डोक्यावर ठेवले.
प्रहरं च तयोर्युद्धं निर्लक्षे च बभूव ह
त्यांचा युद्ध एक प्रहरभर तडाखेबंद आणि भेद न करता चालू राहिले.
पुनर्मुहूर्तं युद्धं च बभूव भूतले तयोः 4.22.
पुन्हा एक मुहूर्तभर त्यांचे युद्ध पृथ्वीवर घडले.
मद्भक्तस्य बलेः पुत्रं धन्यं तज्जीवनं परम्
माझा भक्त बळीचा मुलगा धन्य आहे—त्याचे जीवन खरोखरच श्रेष्ठ आहे.
मद्दर्शनं स्वस्तिबीजं परं निर्वाणकारणम्
माझे दर्शन हे कल्याणाचे बीज आहे, आणि तेच सर्वोच्च मुक्तीचे कारण आहे.
इत्येवमुक्त्वा श्रीकृष्णः सस्मार चक्रमुत्तमम्
असे म्हणून श्रीकृष्णाने आपल्या श्रेष्ठ चक्राचा स्मरण केला.
चिक्षेप भ्रामयित्वा च षोडशारमनुत्तमम्
त्याने सोळा तोंड असलेले उत्तम चक्र फिरवून फेकले.