शतहस्तपरिमिता जिह्वा लोला भयानका
त्याची जीभ शंभर हात लांब, सतत हलणारी आणि भीतीदायक होती.
दृष्ट्वा तालवनं बाला हर्षमापुरनिन्दिताः
ताळवन पाहून निष्पाप मुले आनंदित झाली.
बाला ऊचुः महाबल बलभ्रातः समस्तबलिनां वर
मुले म्हणाली: 'हे महाबलवान, बलरामाचे भाऊ, सर्व बलवानांमध्ये श्रेष्ठ,'
अवधानं कुरु विभो क्षणार्द्धं नो निवेदने
'हे प्रभो, आमच्या विनंतीकडे क्षणभर लक्ष द्या.'
स्वादूनि सुन्दराण्येव पश्य तालफलानि च
'या जंगलातली ही गोड आणि सुंदर ताळफळे पहा.'
नानावर्णानि पुष्पाणि पक्वानि दुर्लभानि च
'इथे अनेक रंगांची फुले आणि दुर्मिळ, पिकलेली फळे आहेत.'
किं त्वत्र दैत्यो बलवान्खररूपी च धेनुकः 4.22.
'पण इथे एक बलाढ्य दैत्य, गाढवाच्या रूपातील धेनुक, आहे.'
दुर्निवार्यश्च सर्वेषां कंसस्य सचिवो महान्
'तो सर्वांना आवरता येत नाही आणि कंसाचा मोठा मंत्री आहे.'
सुविचार्य जगत्कान्त वद नो वदतां वर
'हे जगाचे प्रिय, नीट विचार करून आम्हाला सांगा, बोलणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ!'
बालकानां वचः श्रुत्वा भगवान्मधुसूदनः
मुलांची वचने ऐकून, भगवंत मधुसूदन
श्रीकृष्ण उवाच वृक्षान्भङ्क्त्वा चालयित्वा फलानि खादताभयम्
श्रीकृष्ण म्हणाले, "झाडं मोडा, हलवा आणि त्यांची फळं खा, काही भीती नाही."
श्रीकृष्णाज्ञां समादाय बालका बलशालिनः
श्रीकृष्णाची आज्ञा मानून, बलवान मुलांनी ती स्वीकारली.
नानाप्रकारवर्णानि स्वादूनि सुन्दराणि च
त्यांना अनेक रंगांची, गोड आणि सुंदर फळं मिळाली.
केचिद्बभञ्जुर्वृक्षाश्च चालयामासुरेव च
काहींनी झाडं मोडली, तर काहींनी ती हलवली.
अवरुह्य तरुभ्यश्च बालका बलशालिनः
बलवान मुलं झाडांवरून खाली उतरली.
महाबलं महाकायं घोरं गर्दभरूपिणम्
एक प्रचंड बलवान, मोठ्या शरीराचा, भीषण आणि गाढवाच्या रूपात असलेला जीव तिथे आला.
तं दृष्ट्वा रुरुदुः सर्वे फलानि तत्यजुर्भिया 4.22.
त्याला पाहून सगळ्या मुलांनी भीतीने ओरडले आणि हातातली फळं खाली टाकली.
अस्मान्रक्ष समागच्छ हे कृष्ण करुणानिधे
"आमचं रक्षण कर, ये श्रीकृष्ण, दयामय!"
हे कृष्ण हे कृष्ण हरे मुरारे गोविन्द दामोदर दीनबन्धो
"श्रीकृष्ण, श्रीकृष्ण, हरे, मुरारि, गोविंद, दामोदर, दीनबंधू!"
भयेऽभये वाथ शुभेऽशुभे वा सुखेषु दुःखेषु च दीननाथ
"भीती असो वा नसो, शुभ असो वा अशुभ, सुखात किंवा दुःखात, दीनांचे नाथ!"
जयजय गुणसिन्धो कृष्ण भक्तैकबन्धो बहुतरभययुक्तान्बालकान्रक्ष रक्ष
"जय जय गुणसागर कृष्ण, भक्तांचा एकमेव सखा! मोठ्या भीतीने वेढलेल्या मुलांचं रक्षण कर, रक्षण कर."
बालानां विक्लवं दृष्ट्वा बलेन सह माधवः
मुलं घाबरलेली पाहून माधव आणि बलराम दोघंही पुढे आले.
भयं नास्ति भयं नास्तीत्युक्त्वा दुद्राव सत्वरम्
तो म्हणाला, "भीती नाही, भीती नाही," असं सांगून पटकन धावला.
दृष्ट्वा कृष्णं बलं बाला ननृतुर्विजहुर्भयम्
कृष्ण आणि बलरामांना पाहून मुलं आनंदाने नाचली आणि त्यांची भीती गेली.
श्रीकृष्णो दानवं दृष्ट्वा ग्रसन्तं पुरतः शिशून्
श्रीकृष्णाने समोरच्याच राक्षसाला मुलांना गिळताना पाहिलं.
श्रीकृष्ण उवाच गर्दभो ब्रह्मशापेन शप्तो दुर्वाससा पुरा
श्रीकृष्ण म्हणाले, "हा गाढव ब्रह्माच्या शापामुळे, दुर्वासांनी पूर्वी शाप दिल्यामुळे असं झाला आहे."
पापिष्ठो मम वध्योऽयं महाबलपराकमः 4.22.
"हा फार पापी, प्रचंड बलवान आणि पराक्रमी आहे, पण त्याचा वध माझ्याच हातून होणार आहे."
आदाय बालकान्सर्वान्दूरं गच्छेत्युवाच ह
तो म्हणाला, "सगळ्या मुलांना घेऊन दूर जा."
दृष्ट्वा कृष्णं दानवेन्द्रो महाबलपराक्रमः
कृष्णाला पाहून, प्रचंड बळ आणि पराक्रम असलेला दैत्यांचा राजा
बभूवातिदाहयुक्तो मर्तुकामोऽतितेजसा
मृत्यूची इच्छा धरून, अत्यंत तेजस्वी होऊन, आतून जळू लागला.