स्तोत्रमेतत्पठित्वा तु मुच्यते नात्र संशयः इह लोके हरेर्भक्तिमन्ते दास्यं लभेद्ध्रुवम्
हे स्तोत्र पठण केल्याने नक्कीच मुक्ती मिळते, यात शंका नाही. या जगात हरिभक्ताला नेहमीच दास्य मिळते.
श्रीनारायण उवाच जगाम श्रीहरिर्गेहं कुबेरभवनोपमम्
श्रीनारायण म्हणाले: श्रीहरि आपल्या घरी गेला, जे कुबेराच्या महालासारखे होते.
ब्राह्मणेभ्यो धनं नन्दः परिपूर्णं ददौ मुदा
नंदाने आनंदाने ब्राह्मणांना भरपूर धन दिले.
नानाविधं मङ्गलं च हरेर्नामानुकीर्तनम्
विविध मंगलकार्ये आणि हरिनामाचा गजर होत होता.
एवं मुमुदिरे सर्वे वृन्दारण्ये गृहेगृहे
अशा प्रकारे, वृंदावनातील प्रत्येक घरी सर्वजण आनंदी झाले.
इत्येवं कथितं सर्वं हरेश्चरितमङ्गलम्
अशी ही हरिची सर्व मंगलमय कृत्ये सांगितली गेली.
4.20 श्रीनारायण उवाच भुक्त्वा पीत्वाऽनुलिप्तश्च वृन्दारण्यं जगाम ह
श्रीनारायण म्हणाले: खाऊन, पिऊन आणि अंगाला उटणे लावून तो वृंदावनात गेला.
क्रीडां चकार भगवान्कौतुकेन च तैः सह
भगवान तिथे सर्वांसोबत आनंदाने खेळू लागले.
तस्य प्रभावं विज्ञातुं विधाता जगतां पतिः
त्याची शक्ती जाणून घेण्यासाठी, विश्वाचा निर्माता आणि स्वामी जाणून घ्यायला निघाला.
विज्ञाय तदभिप्रायं सर्वज्ञः सर्वकारकः
सर्वज्ञ आणि सर्वकाही करणारा त्याचा हेतू ओळखून तसेच वागला.
जगाम श्रीहरिर्गेहं कालयित्वा च गोकुलम्
श्रीहरि काही काळ गोळ्यात राहून मग घरी परतले.
एवं चकार भगवान्वर्षमेकं च प्रत्यहम्
भगवान असेच रोज एक वर्ष करत होते.
ब्रह्मा प्रभावं विज्ञाय लज्जानम्रात्मकन्धरः
ब्रह्माचा सामर्थ्य ओळखून तो लाजून मान खाली घालून उभा राहिला.
ददर्श कृष्णं तत्रैव गोपालगणवेष्टितम्
तेथे त्याने कृष्णाला गवळ्यांच्या गराड्यात पाहिले.
रत्नसिंहासनस्थं च हसन्तं सस्मितं मुदा
त्याने कृष्णाला रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेला, आनंदाने हसताना पाहिले.
रत्नकेयूरवलयरत्नमञ्जीररञ्जितम् 4.20.
त्याच्या हातात रत्नांचे कडे, बांगड्या आणि पायात रत्नांच्या पैंजणांनी तो सजलेला होता.
कोटिकन्दर्पलावण्यं लीलाधाममनोहरम्
त्याचे रूप कोटी मदनांपेक्षा सुंदर, आणि खेळाचा आनंद देणारे होते.
पारिजातप्रसूनानां मालाजालैर्विभूषितम्
त्याच्या अंगावर पारिजात फुलांच्या माळांनी सजावट केलेली होती.
मालतीमाल्यसंयुक्तं मयूरपिच्छचूडकम्
त्याच्या गळ्यात मोगऱ्याची माळ आणि डोक्यावर मोरपीस होते.
शरत्पार्वणचन्द्रस्य प्रभामुष्टास्यसुन्दरम्
त्याचा चेहरा शरद ऋतूच्या पौर्णिमेच्या चंद्राचा प्रकाशही हरवेल असा सुंदर होता.
शरन्मध्याह्नपद्मानां प्रभामोचनलोचनम्
त्याच्या डोळ्यांनी शरद ऋतूच्या मध्यान्हीच्या कमळांचे तेजही फिके पडले.
कौस्तुभेन मणीन्द्रेण वक्षःस्थलसमुज्ज्वलम्
त्याच्या छातीवर कौस्तुभ मणीमुळे तेज झळकत होते.
एवंभूतं प्रभुं दृष्ट्वा प्रणनामातिविस्मितः
असा अद्भुत प्रभू पाहून तो फारच आश्चर्यचकित होऊन वाकला.
यद्दृष्टं हृदयाम्भोजे तद्रूपं बहिरेव च
ज्या रूपाचे दर्शन त्याने हृदयातील कमळात केले होते, तेच रूप प्रत्यक्ष डोळ्यांसमोर उभे होते.
तत्र वृन्दावने सर्वं दृष्ट्वा कृष्णसमं मुने
मुनी, त्या वृंदावनात त्याने सर्वत्र कृष्णासारखेच रूप पाहिले.
गावो वत्साश्च बालाश्च लतागुल्माश्च वीरुधः 4.20.
गायी, वासरे, मुले, वेल, झुडपे आणि झाडे—
दृष्ट्वैवं परमाश्चर्यं पुनर्ध्यानं चकार ह
असे अद्भुत दृश्य पाहून त्याने पुन्हा ध्यान लावले.
क्व च वृक्षः क्व वा शैलः क्व मही क्व च सागराः
कुठे झाड, कुठे डोंगर, कुठे पृथ्वी, आणि कुठे समुद्र?
क्व चात्मा क्व जगद्बीजं क्व स्वर्गः क्वायमेव च
आत्मा कुठे आहे, विश्वाचं बीज कुठे आहे, स्वर्ग कुठे आहे आणि हे जगच कुठे आहे?
क्व कृष्णो जगतां नाथः क्व वा मायाविभूतयः
कृष्ण, जो सर्व जगाचा स्वामी आहे, तो कुठे आहे आणि त्याच्या मायेमधल्या शक्ती कुठे आहेत?