तत्र तस्थौ च निःशङ्कः कालीयस्तं ददर्श ह
तेथे काळिय निर्भयपणे उभा राहिला आणि त्याला पाहिले.
पराजितश्च नागेन्द्रस्तेजसा गरुडस्य च ।। 4.19.
गरुडाच्या तेजामुळे तो नागांचा राजा पराभूत झाला.
भिया पलायनं कृत्वा जगाम यमुना ह्रदम् तत्र तस्थौ भिया नागो जग्मुः पश्चाच्च तद्गणाः
भीतीपोटी पळून जाऊन तो यमुनेच्या तळ्यात गेला; तिथे तो नाग भीतीने थांबला आणि नंतर त्याचे सगळे साथीदारही तिथे गेले.
नारद उवाच कथं न शक्तो गन्तुं तं ह्रदमीश्वरवाहनः
नारद म्हणाले: प्रभूंच्या वाहनाला त्या तळ्यात का जाता आले नाही?
श्रीनारायण उवाच
श्री नारायण म्हणाले:
तपस्तप्त्वा महासिद्धो दध्यौ कृष्णपदाम्बुजम्
महान सिद्धी प्राप्त करून त्याने तप केला आणि कृष्णाच्या कमलासारख्या पायांचे ध्यान केले.
गणेन सार्धं निःशंकः करोति भ्रमणं मुदा
तो आपल्या समूहासोबत निर्भयपणे आणि आनंदाने फिरत होता.
मुनिं प्रदक्षिणी कृत्य यात्यायाति मुदाऽन्वितः
त्याने आनंदाने त्या ऋषींची प्रदक्षिणा केली आणि येता-जाता आनंद अनुभवला.
जग्राह चञ्चुना मीनं मुनीन्द्रस्य समीपतः
महर्षींच्या जवळ त्याने चोचीने एक मासा पकडला.
प्रकोपितो मुनेर्दृष्ट्या मीनस्तोये पपात ह मीनश्च गरुडत्रासात्तस्थौ मुनिसमीपतः
मुनिंच्या कटाक्षाने रागावून तो मासा पाण्यात पडला; आणि गरुडाच्या भीतीने तो मासा मुनिंजवळच थांबला.
सौभरिरुवाच
सौभरि म्हणाले:
का योग्यता मत्पुरस्ते ग्रहीतुं जीवमुल्बणम् 4.19.
माझ्या समोर तू कोणत्या अधिकाराने जिवंत प्राणी पकडतोस?
त्वद्विधान्कोटिशः कृष्णः स्रष्टुं शक्तश्च वाहकान्
कृष्ण अशा तुझ्यासारख्या असंख्य वाहनांची निर्मिती करू शकतात.
वाहनं च त्वमीशस्य न वयं तव किंकराः
तू ईश्वराचे वाहन आहेस, आम्ही तुझे सेवक नाही.
मदीयशापात्तूर्णं च भस्मसाद्भविता ध्रुवम्
माझ्या शापामुळे तू लगेचच राख होशील, हे नक्की.
स्मारंस्मारं कृष्णपादं तं प्रणम्य जगाम ह
कृष्णाच्या पायांची पुन्हा पुन्हा आठवण करून, त्याला वंदन करून तो निघून गेला.
ह्रदस्य श्रुतिमात्रेण कम्पो भवति निश्चितम्
त्या सरोवराचा फक्त आवाज कानावर पडताच सर्वांच्या अंगात कंप झाला.
सरहस्यं श्रुतिसुखं प्रकृतं शृणु मङ्गलम्
हे मंगलमय आणि कानाला सुखावणारे रहस्य, जसे घडले तसे, आता ऐक.
चक्रुर्विषादं मोहाच्च रुरुदुर्यमुनातटे
मोहामुळे ते सर्व निराश झाले आणि यमुनाकाठी रडू लागले.
केचिन्निपत्य भूमौ च मूर्च्छां प्रापुहरिं विना
काही जण हरिविना जमिनीवर कोसळून बेशुद्ध पडले.
केचिद्गोपालबालाश्च चक्रुश्च तन्निवारणम्
काही गवळण आणि गवळण्या त्यांना थांबवायचा प्रयत्न करू लागले.
तेषां केचिज्ज्ञानवन्तो रक्षां चक्रुः प्रयत्नतः 4.19.
त्यांच्यातले काही ज्ञानी लोक मन लावून त्यांची काळजी घेऊ लागले.
केचिद्वक्तुं प्रवृत्तिं च प्रययुर्नन्दसन्निधिम्
काही जण घडलेली घटना सांगायला नंदाच्या जवळ गेले.
इत्यूचुः किं करिष्यामः कुतोऽस्माकं गतो हरिः
ते म्हणाले, "आता आपण काय करू? हरि आपल्यापासून कुठे गेला?"
हे बन्धो दर्शनं देहीत्यूचुः प्राणाः प्रयान्ति हि
"अरे सखा, आम्हाला दर्शन दे, नाहीतर आमचे प्राणच निघून जातील," असे ते म्हणाले.
संप्रापुरतिलोलाश्च रुदन्तः शोकविह्वलाः
शोकाने व्याकुळ होऊन, रडत-रडत ते सर्व थरथरत पुढे आले.
गोपान्गोपालिकाश्चैव रक्तपङ्कजलोचनाः
गोप आणि गोपिका, त्यांचे डोळे रडून लाल झाले होते.
कलिन्दनन्दिनीतीरं रुरुदुर्बालकैर्युताः
ते सर्व बाळांसह काळिंदीच्या काठी रडू लागले.
ह्रदं विशन्तीमम्बां तां केचिच्चक्रुर्निवारणम्
आई सरोवरात शिरू नये म्हणून काही जण तिला थांबवायचा प्रयत्न करू लागले.
केचिद्विललपुस्तत्र मूर्च्छां प्रापुश्च केचन
काही जण तिथे हंबरडा फोडू लागले, तर काही बेशुद्ध पडले.