गोकुलं चारयामास शिशुभिः सह कानने
तो आपल्या मित्रांसोबत गायींना घेऊन वनात चरण्यासाठी गेला.
क्रीडानिमग्नचित्तोऽयं बालकाश्च मुदाऽन्विताः
खेळात रममाण झालेला तो आणि सगळे मुलगे आनंदाने भरून गेले होते.
विषाक्तं च जलं पीत्वा दारुणान्तकचेष्टया
भयंकर सर्पामुळे विषारी झालेले पाणी प्यायल्यानंतर,
दृष्ट्वा मृतं गोसमूहं गोपाश्चिन्ताकुला भिया
गायींचा कळप मृत पाहून गवळ्यांना भीती आणि चिंता वाटू लागली.
ज्ञात्वा सर्वं जगन्नाथो जीवयामास गोकुलम्
सर्व काही जाणून विश्वाचा स्वामी श्रीकृष्णाने संपूर्ण गोळोकाला पुन्हा जिवंत केले.
कृष्णः कदम्बमारुह्य यमुनानीरतीरजम्
कृष्णाने यमुना नदीच्या काठी असलेल्या कदंबाच्या झाडावर चढून गेला.
शतहस्तप्रमाणं च जलोत्थानं बभूव ह
पाण्यातून शंभर हात लांबीचा एक सर्प वर आला.
सर्पो नराकृतिं दृष्ट्वा कालियः क्रोधविह्वलः 4.19.
मानवी रूप पाहून कालिय सर्प रागाने संतप्त झाला.
दग्धकण्ठोदरो नागश्चोद्विग्नो ब्रह्मतेजसा
त्याचा घसा आणि पोट जळून गेले होते, आणि तो ब्रह्मतेजामुळे व्याकुळ झाला.
भग्नदन्तो रक्तमुखः कृष्णवज्राङ्गचर्वणात्
कृष्णाच्या वज्रासारख्या अंगांनी चावल्यामुळे त्याचे दात तुटले आणि तोंड रक्ताने भरले.
नागो विश्वंभराक्रान्तः स प्राणांस्त्यक्तुमुद्यतः
विश्वाचा भार उचलणाऱ्या श्रीकृष्णाने त्याला दाबले होते, आणि तो प्राण सोडायला तयार झाला.
दृष्ट्वा तं मूर्छितं नागा रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
तो सर्प बेशुद्ध पडलेला पाहून नागपत्नी प्रेमाने व्याकुळ होऊन रडू लागल्या.
केचित्पलायिता भीताः केचित्प्रविविशुर्बिलम्
काही घाबरून पळून गेल्या, तर काही आपल्या बिलात शिरल्या.
नागिनीभिः सह प्रेम्णा रुरोद पुरतो हरेः धृत्वा पादारविन्दे च तमुवाच भियाऽऽकुला
नागपत्नींनी प्रेमाने हरीच्या समोर रडत त्याचे चरण धरले आणि भीतीने व्याकुळ होऊन त्याला म्हणू लागल्या.
सुरसोवाच हे जगत्कान्त मे कान्तं देहि मानं च मानद
नागपत्नी म्हणाली: हे जगाचे प्रिय, माझ्या पतीला मान दे, हे मान देणाऱ्या श्रीकृष्णा.
सकलभुवननाथ प्राणनाथं मदीयं न कुरु वधमनन्त प्रेमसिन्धो सुबन्धो
सर्व जगाचा स्वामी, माझ्या प्राणप्रियाला मारू नकोस, हे अनंत प्रेमाचा सागर, हे खरा मित्रा.
त्रिनयनविधिशेषाः षण्मुखश्चास्यसंघैः स्तवनविषयजाड्यात्स्तोतुमीशा न वाणी
त्रिनेत्र, ब्रह्मा, शेष आणि षण्मुख हे सर्व त्यांच्या समूहांसह तुझ्या स्तुतीसाठी शब्दच हरपतात.
कुमतिरहमधिज्ञा योषितां क्वाधमा वा क्व भुवनगतिरीशश्चक्षुषोऽगोचराऽपि ।। 4.19.
मी मूर्ख, अज्ञान, स्त्री आणि नीच आहे—माझे काय आणि हे जगाचे ध्येय असलेले, डोळ्यांना न दिसणारे प्रभु तुझे काय?
स्तवनविषयभीता पार्वती कस्य पद्मा श्रुतिगणजनयित्री स्तोतुमीशा न यं त्वाम्
स्तुती करण्याच्या विषयाने घाबरून पार्वती म्हणाली, 'मी जेव्हा तुझी स्तुती करू शकत नाही, तेव्हा वेदांची जननी पद्मा कशी करू शकेल?'
शयानो रत्नपर्यङ्के रत्नभूषणभूषितः
तो रत्नांनी सजवलेल्या पलंगावर विश्रांती घेतो, आणि त्याचे अंगही मौल्यवान दागिन्यांनी सुशोभित आहे.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गः स्मेराननसरोरुहः
त्याचे सर्व अंग चंदनाने लावलेले आहे, आणि त्याचे कमळासारखे मुख मंद हास्याने उजळले आहे.
मल्लिकामालतीमालाजालैः शोभितशेखरः
त्याच्या मुकुटात मल्लिका आणि मालतीच्या फुलांच्या माळा शोभा आणतात.
पुंस्कोकिलकलध्वानैर्भ्रमरध्वनिसंयुतैः
त्याच्या सभोवताली नर कोकिळांचे गोड स्वर आणि भुंग्यांचा गुंजन एकत्रितपणे ऐकू येतो.
प्रियाप्रदत्तताम्बूलं भुक्तवान्यः सदा मुदा
तो नेहमी आपल्या प्रियेकडून दिलेला तांबूल आनंदाने ग्रहण करतो.
तमनिर्वचनीयं च किं स्तौमि नागवल्लभा
जो वर्णन करता येणार नाही असा आहे, त्याची मी, नागपत्नी, स्तुती कशी करू?
लक्ष्मीसरस्वतीदुर्गा जाह्नवी वेदमातृभिः
लक्ष्मी, सरस्वती, दुर्गा, जाह्नवी आणि वेदांच्या मातांनी—
निष्कारणायाखिलकारणाय सर्वेश्वरायापि परात्पराय
सर्व कारणांचा मूळ, कोणत्याही कारणाशिवाय असलेला, सर्वांचा स्वामी, आणि सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ—
हे कृष्ण हे कृष्ण सुरासुरेश ब्रह्मेश शेषेश प्रजापतीश 4.19.
हे कृष्ण, हे कृष्ण, देव आणि दानवांचे स्वामी, ब्रह्मदेवाचे स्वामी, शेषाचे स्वामी, प्रजापतींचे स्वामी—
धर्मेश धर्मीश शुभाशुभेश वेदेश वेदेष्वनिरूपितश्च
धर्माचा स्वामी, धर्मींचा स्वामी, शुभ-अशुभाचा स्वामी, वेदांचा स्वामी, आणि वेदांनी ज्याचे स्वरूप ठरवता येत नाही असा—
इत्येवं स्तवनं कृत्वा भक्तिनम्रात्मकन्धरा
अशी स्तुती करून, भक्तीने आणि नम्रतेने मान वाकवली—