इत्येवं कथितं सर्वं निर्माणं नगरस्य च
या प्रकारे सर्व काही सांगितले गेले, आणि त्या नगराच्या निर्मितीचे वर्णनही झाले.
अहो किमद्भुतं सूत रहस्यं सुमनोहरम्
वा! हे किती अद्भुत आहे, सूत. हे रहस्य फारच मनोहारी आहे.
सूत उवाच पप्रच्छ कृष्णचरितमपरं सुमनोहरम्
सूत म्हणाले: त्याने श्रीकृष्णाच्या आणखी एका मनोहारी चरित्राबद्दल विचारले.
नारद उवाच ज्ञानसिंधो निगद मां शिष्यं च शरणागतम्
नारद म्हणाले: ज्ञानाच्या सागरांनो, माझ्याशी आणि माझ्या शरण आलेल्या शिष्याशी बोला.
नारदस्य वचः श्रुत्वा मुदा नारायणः स्वयम्
नारदाचे बोल ऐकून नारायण स्वतः आनंदित झाला.
श्रीनारायण उवाच जगाम श्रीमधुवनं यमुनातीरनीरजम्
श्रीनारायण म्हणाले : तो सुंदर मधुवनात, यमुनेच्या वाळूत गेला.
विचेरुर्गोसहस्रैश्च चिक्रीडुर्बालकास्तदा
त्या वेळी तो हजारो गायींबरोबर फिरला आणि मुलांबरोबर खेळला.
तमूचुर्गोपशिशवः श्रीकृष्णं परया मुदा
गोपमुलांनी श्रीकृष्णाला मोठ्या आनंदाने हाक मारली.
शिशूनां वचनं श्रुत्वा तानुवाच दयानिधिः
मुलांची वाणी ऐकून दयाळू श्रीकृष्ण त्यांना म्हणाला.
श्रीकृष्ण उवाच अन्नं याचत ताञ्छीघ्रं ब्राह्मणांश्च क्रतून्मुखान्
श्रीकृष्ण म्हणाला : लवकर त्या यज्ञ करणाऱ्या ब्राह्मणांकडे जाऊन अन्न मागा.
विप्रा आंगिरसाः सर्वे स्वाश्रमे श्रीवनान्तिके 4.18.
सर्व आंगिरस ब्राह्मण आपापल्या आश्रमात, त्या पवित्र वनाजवळ होते.
निःस्पृहा वैष्णवाः सर्वे मां यजन्ति मुमुक्षवः। मायया मां न जानन्ति मायामानुषरूपिणम्
सर्व वैष्णव इच्छा नसलेले, मुक्तीची इच्छा ठेवून माझी पूजा करतात; पण माझ्या मायेमुळे, मी मानवासारखा दिसतो हे त्यांना कळत नाही.
न चेद्ददति युष्मभ्यमन्नं विप्राः क्रतून्मुखाः
जर यज्ञ करणारे ब्राह्मण तुम्हाला अन्न दिले नाही,
श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा ययुर्बालकपुंगवाः
श्रीकृष्णाची वाणी ऐकून ते उत्तम मुलगे निघून गेले.
इत्यूचुर्बालकाः शीघ्रमन्नं दत्त द्विजोत्तमाः
मुलांनी असे म्हटले : द्विजश्रेष्ठांनो, लवकर आम्हाला अन्न द्या.
ते ययू रन्धनागारं ब्राह्मण्यो यत्र पाचिकाः
ते जिथे ब्राह्मणांच्या स्त्रिया स्वयंपाक करत होत्या, त्या स्वयंपाकघरात गेले.
नत्वोचुर्बालकाः सर्वे विप्रभार्याः पतिव्रताः
सर्व मुलांनी नमस्कार करून, पतिव्रता ब्राह्मणांच्या स्त्रियांना बोलावले.
बालानां वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा तांश्च मनोहरान्
मुलांची गोड वाणी ऐकून आणि त्यांना पाहून,
विप्रपत्न्य ऊचुः दास्यामोऽन्नं बहुविधं व्यञ्जनैः सहितं वरम्
ब्राह्मणांच्या स्त्रिया म्हणाल्या : आम्ही तुम्हाला अनेक प्रकारचे, चविष्ट पदार्थांसह उत्तम अन्न देऊ.
बाला ऊचुः दत्तान्नं मातरोऽस्मभ्यं क्षिप्रं यामस्तदन्तिकम् ।। 4.18.
मुलांनी म्हटले : आईंनो, आम्हाला लवकर अन्न द्या; आम्ही लगेच त्यांच्याकडे जाऊ.
इतो विदूरे भाण्डीरे वनाभ्यन्तरमेव च
यापुढे, भांडीर नावाच्या वनाच्या आतमध्ये,
विश्रान्तौ क्षुधितौ तौ च याचेतेऽन्नं च मातरः
ते दोघे थांबले आहेत आणि भुकेले आहेत; आईंनो, ते अन्न मागत आहेत.
गोपानां वचनं श्रुत्वा हृष्टानन्दाश्रुलोचनाः
गोपाळांच्या बोलण्यानं त्यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले, मन आनंदानं भरून गेलं.
नानाव्यञ्जनसंयुक्तं शाल्यन्नं सुमनोहरम्
त्यांनी वेगवेगळ्या चवीच्या पदार्थांनी सजवलेलं, मन मोहून टाकणारं शिजवलेलं तांदूळ तयार केलं.
रौप्ये कांस्ये राजते च पात्रे कृत्वा मुदाऽन्विताः
सोनं, चांदी आणि कांस्याच्या भांड्यांत ते जेवण आनंदानं ठेवण्यात आलं.
नानामनोरथं कृत्वा मनसा गमनोत्सुकाः
मनात अनेक इच्छा घेऊन, ते सर्वजण उत्साहानं निघाले.
श्रीकृष्णं ददृशुर्गत्वा रामं च सह बालकम्
ते तिथं गेले आणि श्रीकृष्ण, राम आणि इतर मुलांना पाहिलं.
श्यामं किशोरवयसं पीतकौशेयवाससम्
तो काळ्या वर्णाचा, तारुण्याने फुललेला, पिवळ्या रेशमी वस्त्रांत शोभून दिसत होता.
शरत्पार्वणचन्द्रास्यं रत्नालंकारभूषितम्
त्याचं मुख शरद ऋतूच्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखं, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेलं होतं.
रत्नकेयूरवलयरत्ननूपुरभूषितम् 4.18.
त्याच्या हातात रत्नांच्या कड्या, मनगटात रत्नांच्या बांगड्या आणि पायात रत्नांच्या नूपुरांनी तो सजला होता.