अन्ते लभेत्तयोर्दास्यं शश्वत्सहचरो भवेत्
शेवटी त्याला त्या दोघांची सेवा मिळते आणि तो त्यांचा शाश्वत सोबती होतो.
व्रतदानोपवासैश्च सर्वैर्नियमपूर्वकैः
सर्व व्रते, दान, उपवास आणि पूर्वी केलेल्या नियमांनी,
सर्वेषां यज्ञतीर्थानां करणैर्विधिबोधितैः
शास्त्रांनी सांगितलेल्या सर्व यज्ञ आणि तीर्थयात्रांनी,
शरणागतरक्षायामज्ञानां ज्ञानदानतः
शरण आलेल्यांचे रक्षण करून, अज्ञानांना ज्ञान देऊन,
तदेव स्तोत्रपाठस्य कलां नार्हति षोडशीम्
या स्तोत्राच्या पठणाच्या सोळाव्या भागाइतकेही हे सर्व होत नाही.
नारद उवाच कवचं चापि देव्याश्च संसारविजयं प्रभो
नारद म्हणाले — प्रभो, देवीचे जग जिंकणारे कवचही सांग.
कृतं स्तोत्रं सुयत्नेन प्राप्तं तदपि दुर्लभम्
हे स्तोत्र मोठ्या प्रयत्नाने रचले गेले आणि मिळवले, तरीसुद्धा ते सहज मिळत नाही.
अधुना श्रोतुमिच्छामि यद्रहस्यं च तद्वद 4.17.
आता मला ते रहस्य ऐकायचे आहे, कृपया ते सांग.
श्रीनारायण उवाच अरुणोदयवेलायां जनाः सर्वे जजागरुः
श्रीनारायण म्हणाले: अरुणोदयाच्या वेळी सगळे लोक जागे झाले.
उत्थाय दृष्ट्वा नगरं सर्वेभ्योऽपि विलक्षणम्
सर्वांनी उठून ते नगर पाहिले, ते इतर सर्व नगरांपेक्षा वेगळे होते.
काश्चिद्गोपान्केचिदूचुः कुत एतदभूदिदम्
काही गवळ्यांनी विचारले, 'हे कुठून आले? हे कसे घडले?'
बुबुधे मनसा नन्दो गर्गवाक्यमनुस्मरन्
नंदाने मनात गार्गाचे शब्द आठवून सर्व समजून घेतले.
ब्रह्मादितृणपर्यन्तं यस्य भ्रूभङ्गलीलया
ज्याच्या भुवईच्या हलक्या हालचालीने ब्रह्मादि सर्वांपासून गवतापर्यंत सर्व काही चालते,
विवरेष्वेव यल्लोम्नां ब्रह्माण्डान्यखिलानि च
ज्याच्या शरीराच्या रोमकूपांमध्ये सर्व ब्रह्मांडं वसलेली आहेत,
ब्रह्मानन्तेशधर्माश्च ध्यायन्ते यत्पदाम्बुजम्
ज्याच्या चरणकमळाचे ब्रह्मा, अनंत आणि धर्मात्मा ध्यान करतात,
भ्रामंभ्रामं तन्नगरं दर्शंदर्शं गृहंगृहम्
ते सर्वजण नगरात फिरत फिरत, प्रत्येक घर पाहू लागले.
कृत्वा शुभक्षणं नन्दो वृषभानश्च कौतुकी
शुभ क्षण पाहून नंद आणि वृषभानू यांच्या मनात कुतूहल निर्माण झाले.
सर्वे वृन्दावनस्थाश्च प्रसन्नवदनेक्षणाः 4.17.
वृंदावनात राहणारे सर्वजण आनंदी चेहऱ्याने आणि प्रसन्न नजरेने होते.
सर्वे मुमुदिरे गोपाः स्वेस्वे स्थाने मनोहरे
सर्व गवळे आपल्या आपल्या सुंदर जागी आनंदित झाले.
श्रीकृष्णो बलदेवश्च शिशुभिः सह कौतुकात्
श्रीकृष्ण आणि बलदेव, इतर मुलांसह, कुतूहलाने फिरू लागले.
इत्येवं कथितं सर्वं निर्माणं नगरस्य च
या प्रकारे सर्व काही सांगितले गेले, आणि त्या नगराच्या निर्मितीचे वर्णनही झाले.
अहो किमद्भुतं सूत रहस्यं सुमनोहरम्
वा! हे किती अद्भुत आहे, सूत. हे रहस्य फारच मनोहारी आहे.
सूत उवाच पप्रच्छ कृष्णचरितमपरं सुमनोहरम्
सूत म्हणाले: त्याने श्रीकृष्णाच्या आणखी एका मनोहारी चरित्राबद्दल विचारले.
नारद उवाच ज्ञानसिंधो निगद मां शिष्यं च शरणागतम्
नारद म्हणाले: ज्ञानाच्या सागरांनो, माझ्याशी आणि माझ्या शरण आलेल्या शिष्याशी बोला.
नारदस्य वचः श्रुत्वा मुदा नारायणः स्वयम्
नारदाचे बोल ऐकून नारायण स्वतः आनंदित झाला.
श्रीनारायण उवाच जगाम श्रीमधुवनं यमुनातीरनीरजम्
श्रीनारायण म्हणाले : तो सुंदर मधुवनात, यमुनेच्या वाळूत गेला.
विचेरुर्गोसहस्रैश्च चिक्रीडुर्बालकास्तदा
त्या वेळी तो हजारो गायींबरोबर फिरला आणि मुलांबरोबर खेळला.
तमूचुर्गोपशिशवः श्रीकृष्णं परया मुदा
गोपमुलांनी श्रीकृष्णाला मोठ्या आनंदाने हाक मारली.
शिशूनां वचनं श्रुत्वा तानुवाच दयानिधिः
मुलांची वाणी ऐकून दयाळू श्रीकृष्ण त्यांना म्हणाला.
श्रीकृष्ण उवाच अन्नं याचत ताञ्छीघ्रं ब्राह्मणांश्च क्रतून्मुखान्
श्रीकृष्ण म्हणाला : लवकर त्या यज्ञ करणाऱ्या ब्राह्मणांकडे जाऊन अन्न मागा.