गोपालबालकाः सर्वे विप्रेन्द्र नवकोटयः
हे विप्रश्रेष्ठा, सर्व गवळण बाळांची संख्या नऊ कोटी होती.
वृद्धाश्च कोटिशस्तत्र बृहच्छ्रोण्यश्चलत्कुचाः
तेथे असंख्य वयोवृद्ध स्त्रिया होत्या, ज्यांचे कंबरे रुंद आणि स्तन हलणारे होते.
ताः सुशीलादयो भव्या नानालंकारभूषिताः
त्या सर्व सुशील आणि भव्य स्त्रिया विविध अलंकारांनी सजलेल्या होत्या.
काश्चिदारुह्य शिबिकां रथमारुह्य काश्चन
काहींनी पालख्या चढल्या, तर काही रथावर बसल्या.
ताभिर्युक्ता ययौ देवी रत्नालंकार भूषिता
त्या सर्वांच्या सोबतीने, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली देवी पुढे गेली.
ययौ स्यन्दनमारुह्य शातकौम्भपरिच्छदम् 4.16.
ती सुवर्णालंकारांनी सजवलेल्या रथावर बसून पुढे गेली.
वीरभानुश्चन्द्रभानुर्गजस्थाः प्रययुर्मुदा
वीरभानू आणि चंद्रभानू आनंदाने हत्तीवर बसले.
स्वर्ण स्यन्दनमास्थाय जग्मतुः परया मुदा
त्यांनी सुवर्ण रथावर बसून अत्यंत आनंदाने प्रवास केला.
अश्वस्थाश्च गजस्थाश्च रथस्थाश्चैव केचन
काही घोड्यावर, काही हत्तीवर, तर काही रथावर बसले होते.
वृषस्था गर्दभस्थाश्च संगीततानतत्पराः
काही बैलावर, काही गाढवावर बसले होते आणि सर्वजण गाण्याच्या आनंदात मग्न होते.
मुदान्विताः सस्मिताश्च स्वर्णालंकारभूषिताः
सर्वजण हसतमुख आणि आनंदी होते, तसेच सुवर्ण दागिन्यांनी सजलेले होते.
काश्चित्कन्दुकहस्ताश्च काश्चित्पुत्तलिकाकराः
काहींच्या हातात चेंडू होते, तर काहींनी बाहुल्या धरल्या होत्या.
वेषद्रव्यकराः काश्चित्काश्चिन्मालाकरा वराः
काहींनी वेशभूषेचे सामान घेतले होते, तर काहींनी सुंदर फुलांच्या माळा घेतल्या होत्या.
वह्निशुद्धांशुकानां च वाहिकाश्चैव काश्चन
काही स्त्रिया अग्निप्रसादित वस्त्रांची वाहक म्हणून कार्य करत होत्या.
काश्चित्संगीतनिरताः काश्चिच्चित्रकथारताः
काही जणी गाण्यात मग्न होत्या, तर काही जणी गोष्टी सांगण्यात आणि चित्र काढण्यात रमल्या होत्या.
कोटिशः कोटिशश्चाश्वाः कोटिशः कोटिशो रथाः 4.16.
कोट्यवधी घोडे आणि कोट्यवधी रथ तिथे होते.
कोटिशः कोटिशश्चैव वृषेन्द्रा द्रव्यवाहकाः
कोट्यवधी मोठे बैल, जे मालवाहू होते, तिथे होते.
हस्तिपांकुशयुक्तानि ययुर्वृन्दावनं वनम्
हत्ती चालवणाऱ्यांसाठी अंकुश असलेले हत्ती वृंदावनाच्या जंगलात गेले.
वृक्षमूले यथास्थानं तस्थुः सर्वे यथोचितम्
सर्वजण झाडांच्या मुळाशी, आपापल्या जागी, योग्य त्या ठिकाणी उभे राहिले.
अद्य संतिष्ठतेत्येवं श्रुत्वा श्रीकृष्णभाषितम् इति तेषां वचः श्रुत्वा श्रीकृष्णो वाक्यमब्रवीत्
"आज इथेच थांबा," असे श्रीकृष्णाने सांगितल्यावर सर्वांनी ते ऐकले. मग श्रीकृष्णाने पुढील शब्द बोलले.
श्रीकृष्ण उवाच
श्रीकृष्ण म्हणाले:
देवप्रीतिं विना शक्ता नहि द्रष्टुं च केचन
देवतांची कृपा नसल्यास कोणालाही हे पाहता येत नाही.
प्रातर्यूयं गृहान्रम्यान्द्रक्ष्यथाद्य ध्रुवं मुदा
उद्या सकाळी तुम्ही आनंदाने तुमची सुंदर घरे पुन्हा पाहाल.
देवीं च वटमूलस्थां पूजां कुरुत चण्डिकाम् भुक्त्वा भोगान्दिने रात्रौ तत्रैव सुषुपुर्मुदा
वटवृक्षाच्या मुळाशी असलेल्या चंडिकेची पूजा करा. दिवसभर सुख उपभोगून, रात्री सर्वजण तिथेच आनंदाने झोपले.
सुप्तेषु व्रजनन्देषु नक्तं वृन्दावने वने
व्रजातील लोक वृंदावनाच्या जंगलात रात्री झोपले असताना,
निद्रितासु च गोपीषु रम्यतल्पस्थितासु च
गोपिकाही त्यांच्या सुंदर पलंगावर झोपल्या होत्या.
कासुचिच्छिशुयुक्तासु सखीयुक्तासु कासुचित्
काही जणी मुलांसोबत, तर काही सख्या मैत्रिणींसोबत होत्या.
पूर्णेन्दुकौमुदीयुक्ते स्वर्गादपि मनोहरे
पूर्ण चंद्र आणि चांदण्याने सजलेल्या, स्वर्गाहूनही सुंदर अशा रात्री,
सर्वप्राणिनि निश्चेष्टे मुहूर्ते पञ्चमे गते
सर्व जीव शांत आणि स्थिर असताना, रात्रीचा पाचवा प्रहर गेला.
बिभ्रद्दिव्यांशुकं सूक्ष्मं रत्नमाल्यं मनोहरम्
एक दिव्य, सूक्ष्म वस्त्र आणि मन मोहून टाकणारी रत्नांची माळ घातलेला,