हुताशनश्च वाह्नेन पक्षांश्चैव ददाह सः 4.16.
अग्नीने आपल्या ज्वाळांनी त्या राक्षसाची पंखे जाळली.
ईशानस्य च शूलेन बभूव मूर्च्छितोऽसुरः
ईशानाच्या शूळामुळे तो राक्षस बेशुद्ध पडला.
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
इतक्यात कृष्ण ब्रह्मतेजाने तेजस्वी झाला.
तत्सर्वं वमनं कृत्वा प्राणांस्तत्याज दानवः
ते सगळं ओकून त्या दानवाने प्राण सोडले.
ययौ केलिकदम्बानां काननं सुमनोहरम्
तो खेळण्यासाठी सुंदर केदंबाच्या जंगलात गेला.
नाम्ना प्रलम्बो बलवान्महाधूर्तश्च शैलवत्
प्रलंब नावाचा एक बलवान, फार चलाख आणि पर्वतासारखा राक्षस होता.
दुद्रुवुर्बालकाः सर्वे रुरुदुश्च भयातुराः
सर्व मुलं घाबरून पळाली आणि रडू लागली.
बालकान्बोधयामास भयं किमित्युवाच ह
त्याने मुलांना जागं केलं आणि विचारलं, 'कशाला घाबरताय?'
भ्रामयित्वा च गगने पातयामास भूतले
त्याला आकाशात फिरवून मग जमिनीवर फेकून दिलं.
जहसुर्बालकाः सर्वे ननृतुश्च जगुर्मुदा
सर्व मुलं हसली, नाचली आणि आनंदाने गाणं म्हणू लागली.
गोधनं चारयामास ययौ भाण्डीरमीश्वरः 4.16.
ईश्वराने गायींच्या कळपाची देखभाल केली आणि तो भांडीराकडे गेला.
वेष्टयामास तं शीघ्रं खुरेण विलिखन्महीम्
त्याने वेगाने त्याला गुंडाळले आणि खुराने जमीन कुरतडली.
उत्पात्य भ्रामयामास पपात च महीतले
त्याने त्याला उचलून फिरवले आणि तो जमिनीवर पडला.
स भग्नदन्तो दैत्यश्च वज्राङ्गचर्वणादहो
त्या दैत्याचे दात तुटले आणि वज्रांगाच्या दंशाने तो चुरडला गेला.
स्वर्गे दुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
स्वर्गात दुंदुभी वाजल्या आणि फुलांचा वर्षाव झाला.
तत्राजग्मुः स्यन्दनस्था द्विभुजाः पीतवाससः
ते दोन हात असलेले, पिवळे वस्त्र घातलेले आणि रथावर बसलेले तेथे आले.
विनोदमुरलीहस्ताः क्वणन्मञ्जीररञ्जिताः
त्यांच्या हातात मुरली होती, पैंजणांच्या निनादाने ते शोभून दिसत होते.
ईषद्धास्यप्रसन्नास्या भक्तानुग्रह कातराः
त्यांच्या चेहऱ्यावर हलकी हसू आणि प्रसन्नता होती, भक्तांना कृपा करायला ते आतुर होते.
भाण्डीरवनमाजग्मुर्यत्र सन्निहितो हरिः
ते भांडीरवनात गेले, जिथे हरि उपस्थित होता.
प्रणमय्य हरिं स्तुत्वा जग्मुर्गोलोकमुत्तमम् संप्राप्य दानवीं योनिं बभूबुः कृष्णपार्षदाः
हरिला वंदन करून आणि स्तुती करून, ते उत्तम गोलोकात गेले; दैत्ययोनी प्राप्त करून, ते कृष्णाचे पार्षद झाले.
नारद उवाच कथयस्व महाभाग कृतं किं परमाद्भुतम् ।। 4.16.
नारद म्हणाला: हे महाभागा, कोणते अद्भुत कार्य घडले ते मला सांग.
नारायण उवाच
नारायण म्हणाले:
श्रुतं महेशवदनात्सूर्यपर्वणि पुष्करे।। हरेर्गुणप्रसङ्गेन कथयामास शंकरः
मी पुष्कर येथे सूर्यपर्वणी महेशाच्या तोंडून ऐकले, हरिच्या गुणांच्या प्रेरणेने शंकराने ते सांगितले.
संपृष्टो मुनिसंघैश्च मया धर्मेण ब्रह्मणा
मुनींच्या समूहांनी आणि मी, तसेच ब्रह्मदेवाने धर्माने विचारले.
कथयामास विस्तार्य सावधानं निशामय
त्याने सविस्तर सांगितले; तू लक्षपूर्वक ऐक.
महांस्तपस्विप्रवरो हरिसेवनतत्परः
महान तपस्वी, श्रेष्ठ ब्राह्मण, हरिसेवेला समर्पित होता.
सस्मरुः कृष्णपादाब्जं स्वप्ने ज्ञाने दिवानिशम्
त्यांनी कृष्णाच्या कमळपदांचा स्वप्नात, ज्ञानात, दिवस-रात्र स्मरण केला.
नित्यं दत्त्वा च कमलं संपूज्य तं पपुर्जलम्
रोज कमळ अर्पण करून त्याची पूजा केली आणि पाणी पिले.
चत्वारो वैष्णवश्रेष्ठास्तेपुस्ते पुष्करे तपः
चार श्रेष्ठ वैष्णवांनी पुष्कर येथे तपस्या केली.
ज्येष्ठो दुर्वाससो योगं संप्राप्य योगिनां वरः
मोठे दुर्वास ऋषी, योग्यांमध्ये श्रेष्ठ, त्यांनी योग प्राप्त केला.