आरासमण्डलं यावन्नक्तमत्रागमिष्यति
मंडपाचा फेरा पूर्ण होईपर्यंत, येथे रात्र येईल.
छायां विधाय स्वगृहे स्वयमागत्य मा रुद
आपल्या घरी छाया निर्माण करून स्वतः ये, रडू नकोस.
त्यज शोकं गृहं गच्छ सुन्दरीत्थं प्रबोधिता ।। 4.15.
शोक सोड, घरी जा; सुंदरिणी, असे तिला समजावले.
ददर्श पुष्पोद्यानं च वनं सद्रत्नमण्डपम्
तिने फुलांचे बाग आणि रत्नांनी सजलेला मांडप असलेले जंगल पाहिले.
सा मनोयायिनी देवी निमिषार्धेन नारद
ती देवी, मनाने प्रवास करणारी, नारद, डोळ्याच्या क्षणात पोहोचली.
यशोदायै शिशुं दातुमुद्यता सत्युवाच ह
यशोदेला बाळ देण्यासाठी सज्ज होऊन तिने सत्य सांगितले.
गोष्ठे त्वत्स्वामिना दत्तं प्राप्नोमि यातनां पथि
गवळ्यांच्या वाड्यात तुझ्या स्वामीने दिले, मी वाटेत यातना भोगते.
पिच्छिले कर्दमोद्रेके यशोदा वोढुमक्षमा
ओलसर आणि चिखलाने भरलेल्या जागी यशोदा बाळ उचलू शकत नाही.
गृहं चिरं परित्यक्तं यामि तिष्ठ सुखं सति
मी घर फार पूर्वी सोडले, आता जाते; तू सुखाने राहा, सती.
यशोदा बालकं नीत्वा चुचुम्ब च स्तनं ददौ
यशोदाने बाळाला उचलून घेतले, त्याला चुंबन दिले आणि दूध पाजले.
नित्यं नक्तं रतिं तत्र चकार हरिणा सह सुखदं मोक्षदं पुण्यमपरं कथयामि ते
ती नेहमी रात्री हरिसोबत तिथे रमली; आता मी तुला दुसरी आनंद, मोक्ष आणि पुण्य देणारी कथा सांगतो.
श्रीनारायण उवाच भुक्त्वा पीत्वा च क्रीडार्थं जगाम श्रीवनं मुने
श्रीनारायण म्हणाले: खाऊन-पिऊन, खेळण्यासाठी तो सुंदर वनात गेला, मुनी.
तत्र नानाविधां क्रीडां चकार मधुसूदनः
तेथे मधुसूदनाने अनेक प्रकारच्या खेळांमध्ये भाग घेतला.
ययौ मधुवनं तस्माच्छ्रीकृष्णो गोधनैः सह
त्यानंतर श्रीकृष्ण गायींच्या कळपांसह मधुवनात गेला.
तत्रैकदैत्यो बलवाञ्छ्वेतवर्णो भयंकरः
तेथे एक बलवान, पांढऱ्या रंगाचा आणि भयंकर असा राक्षस होता.
दृष्ट्वा च गोकुलं गोष्ठे शिशुभिर्बलकेशवौ
गोपाळकुलात, मुलांसह आणि बलकेशवाला पाहून,
बकग्रस्तं हरिं दृष्ट्वा सर्वे देवा भयान्विताः
बकाने हरिला गिळल्याचे पाहून सर्व देव घाबरले.
शक्रश्चिक्षेप वज्रं च मुनेरस्थिविनिर्मितम्
शक्राने ऋषीच्या हाडांपासून बनवलेला वज्र फेकला.
नीहारास्त्रं शशधरः शीतार्तस्तेन दानवः
चंद्राने, थंडीने त्रस्त होऊन, त्या दानवावर धुक्याचे अस्त्र सोडले.
वायव्यास्त्रं च वायुश्च तेन स्थानान्तरं ययौ
वायूने वायूचे अस्त्र सोडले आणि त्यामुळे तो दुसऱ्या ठिकाणी गेला.
हुताशनश्च वाह्नेन पक्षांश्चैव ददाह सः 4.16.
अग्नीने आपल्या ज्वाळांनी त्या राक्षसाची पंखे जाळली.
ईशानस्य च शूलेन बभूव मूर्च्छितोऽसुरः
ईशानाच्या शूळामुळे तो राक्षस बेशुद्ध पडला.
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
इतक्यात कृष्ण ब्रह्मतेजाने तेजस्वी झाला.
तत्सर्वं वमनं कृत्वा प्राणांस्तत्याज दानवः
ते सगळं ओकून त्या दानवाने प्राण सोडले.
ययौ केलिकदम्बानां काननं सुमनोहरम्
तो खेळण्यासाठी सुंदर केदंबाच्या जंगलात गेला.
नाम्ना प्रलम्बो बलवान्महाधूर्तश्च शैलवत्
प्रलंब नावाचा एक बलवान, फार चलाख आणि पर्वतासारखा राक्षस होता.
दुद्रुवुर्बालकाः सर्वे रुरुदुश्च भयातुराः
सर्व मुलं घाबरून पळाली आणि रडू लागली.
बालकान्बोधयामास भयं किमित्युवाच ह
त्याने मुलांना जागं केलं आणि विचारलं, 'कशाला घाबरताय?'
भ्रामयित्वा च गगने पातयामास भूतले
त्याला आकाशात फिरवून मग जमिनीवर फेकून दिलं.
जहसुर्बालकाः सर्वे ननृतुश्च जगुर्मुदा
सर्व मुलं हसली, नाचली आणि आनंदाने गाणं म्हणू लागली.