मुरलीं माधवकराज्जग्राह राधिका बलात्
राधिकेने माधवाच्या हातातून बळाने मुरली घेतली.
जहार राधिका रासान्माधवस्यापि मानसम्
राधिकेने रासातून माधवाचे मनच चोरले.
प्रददौ मुरलीं प्रीत्या श्रीकृष्णाय महात्मने 4.15.
तिने प्रेमाने मुरली श्रीकृष्णाला परत दिली.
चकार कबरीं रम्यां सिन्दूरतिलकं ददौ
तिने आपले सुंदर केस मांडले आणि कुंकवाचा टिळा लावला.
विश्वकर्मा न जानाति सखीनामपि का कथा
विश्वकर्मा काहीच जाणत नाही, मग मित्रांची गोष्टच सोडा.
बभूव शिशुरूपं च कैशोरं च विहाय च
त्याने आपले तारुण्य मागे सोडून बालकाचे रूप घेतले.
यादृशं प्रददौ नन्दो भीतं तादृशमच्युतम्
नंदाने जसा घाबरलेला त्याला दिला, तसाच अच्युतही होता.
इतस्ततस्तं पश्यन्ती शोकार्ता विरहातुरा
ती इथे-तिथे पाहू लागली, विरहाने दुःखी आणि व्याकुळ झाली.
मायां करोषि मायेश किंकरीं कथमीदृशीम्
मायेच्या स्वामी, तू मायेच्या दासीला असे का करतोस?
रुरोद कृष्णस्तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी
तेथे कृष्ण रडला आणि एक देहहीन वाणी ऐकू आली.
आरासमण्डलं यावन्नक्तमत्रागमिष्यति
मंडपाचा फेरा पूर्ण होईपर्यंत, येथे रात्र येईल.
छायां विधाय स्वगृहे स्वयमागत्य मा रुद
आपल्या घरी छाया निर्माण करून स्वतः ये, रडू नकोस.
त्यज शोकं गृहं गच्छ सुन्दरीत्थं प्रबोधिता ।। 4.15.
शोक सोड, घरी जा; सुंदरिणी, असे तिला समजावले.
ददर्श पुष्पोद्यानं च वनं सद्रत्नमण्डपम्
तिने फुलांचे बाग आणि रत्नांनी सजलेला मांडप असलेले जंगल पाहिले.
सा मनोयायिनी देवी निमिषार्धेन नारद
ती देवी, मनाने प्रवास करणारी, नारद, डोळ्याच्या क्षणात पोहोचली.
यशोदायै शिशुं दातुमुद्यता सत्युवाच ह
यशोदेला बाळ देण्यासाठी सज्ज होऊन तिने सत्य सांगितले.
गोष्ठे त्वत्स्वामिना दत्तं प्राप्नोमि यातनां पथि
गवळ्यांच्या वाड्यात तुझ्या स्वामीने दिले, मी वाटेत यातना भोगते.
पिच्छिले कर्दमोद्रेके यशोदा वोढुमक्षमा
ओलसर आणि चिखलाने भरलेल्या जागी यशोदा बाळ उचलू शकत नाही.
गृहं चिरं परित्यक्तं यामि तिष्ठ सुखं सति
मी घर फार पूर्वी सोडले, आता जाते; तू सुखाने राहा, सती.
यशोदा बालकं नीत्वा चुचुम्ब च स्तनं ददौ
यशोदाने बाळाला उचलून घेतले, त्याला चुंबन दिले आणि दूध पाजले.
नित्यं नक्तं रतिं तत्र चकार हरिणा सह सुखदं मोक्षदं पुण्यमपरं कथयामि ते
ती नेहमी रात्री हरिसोबत तिथे रमली; आता मी तुला दुसरी आनंद, मोक्ष आणि पुण्य देणारी कथा सांगतो.
श्रीनारायण उवाच भुक्त्वा पीत्वा च क्रीडार्थं जगाम श्रीवनं मुने
श्रीनारायण म्हणाले: खाऊन-पिऊन, खेळण्यासाठी तो सुंदर वनात गेला, मुनी.
तत्र नानाविधां क्रीडां चकार मधुसूदनः
तेथे मधुसूदनाने अनेक प्रकारच्या खेळांमध्ये भाग घेतला.
ययौ मधुवनं तस्माच्छ्रीकृष्णो गोधनैः सह
त्यानंतर श्रीकृष्ण गायींच्या कळपांसह मधुवनात गेला.
तत्रैकदैत्यो बलवाञ्छ्वेतवर्णो भयंकरः
तेथे एक बलवान, पांढऱ्या रंगाचा आणि भयंकर असा राक्षस होता.
दृष्ट्वा च गोकुलं गोष्ठे शिशुभिर्बलकेशवौ
गोपाळकुलात, मुलांसह आणि बलकेशवाला पाहून,
बकग्रस्तं हरिं दृष्ट्वा सर्वे देवा भयान्विताः
बकाने हरिला गिळल्याचे पाहून सर्व देव घाबरले.
शक्रश्चिक्षेप वज्रं च मुनेरस्थिविनिर्मितम्
शक्राने ऋषीच्या हाडांपासून बनवलेला वज्र फेकला.
नीहारास्त्रं शशधरः शीतार्तस्तेन दानवः
चंद्राने, थंडीने त्रस्त होऊन, त्या दानवावर धुक्याचे अस्त्र सोडले.
वायव्यास्त्रं च वायुश्च तेन स्थानान्तरं ययौ
वायूने वायूचे अस्त्र सोडले आणि त्यामुळे तो दुसऱ्या ठिकाणी गेला.