करे धृत्वा च तां कृष्णः स्थापयामास वक्षसि
कृष्णाने तिचा हात धरून तिला आपल्या छातीवर ठेवले.
बभूव रतियुद्धेन विच्छिन्ना क्षुद्रघण्टिका
त्यांच्या प्रेमाच्या खेळात तिची छोटी कंबरपट्टा तुटली.
शृंगारेणैव कबरी सिन्दूरतिलकं मुने 4.15.
प्रेमातच तिच्या केसांत कुंकवाचा टिळा शोभू लागला, हे मुनी.
पुलकाङ्कितसर्वांङ्गी बभूव नवसंगमात्
त्यांच्या नव्या संगमाने तिच्या संपूर्ण अंगावर रोमांच उभे राहिले.
प्रत्यङ्गेनैव प्रत्यङ्गमङ्गेनाङ्गं समाश्लिषत्
त्याने आपल्या प्रत्येक अवयवाने तिच्या प्रत्येक अवयवाला मिठी मारली.
पुनस्तां च समाश्लिष्य सस्मितां वक्रलोचनाम्
पुन्हा त्याने हसऱ्या व वाकड्या डोळ्यांच्या तिला मिठी मारली.
कङ्कणानां किङ्किणीनां मञ्जीराणां मनोहरः
कंकणांची, पैंजणांची आणि किंकिण्यांची मनमोहक झंकार ऐकू आली.
पुनस्तां च समाकृष्य शय्यायां च निवेश्य च
पुन्हा तिला जवळ ओढून त्याने तिला पलंगावर ठेवले.
निर्जने कौतुकात्कृष्णः कामशास्त्रविशारदः
एकांतात, आनंदाने, प्रेमकलेत पारंगत असलेल्या कृष्णाने क्रीडा केली.
न कस्य कस्माद्धानिश्च तौ द्वौ कार्यविशारदौ
कोणत्याही वेळी किंवा ठिकाणी, त्या दोघांसारखे कौशल्य कुणाकडेच नव्हते.
मुरलीं माधवकराज्जग्राह राधिका बलात्
राधिकेने माधवाच्या हातातून बळाने मुरली घेतली.
जहार राधिका रासान्माधवस्यापि मानसम्
राधिकेने रासातून माधवाचे मनच चोरले.
प्रददौ मुरलीं प्रीत्या श्रीकृष्णाय महात्मने 4.15.
तिने प्रेमाने मुरली श्रीकृष्णाला परत दिली.
चकार कबरीं रम्यां सिन्दूरतिलकं ददौ
तिने आपले सुंदर केस मांडले आणि कुंकवाचा टिळा लावला.
विश्वकर्मा न जानाति सखीनामपि का कथा
विश्वकर्मा काहीच जाणत नाही, मग मित्रांची गोष्टच सोडा.
बभूव शिशुरूपं च कैशोरं च विहाय च
त्याने आपले तारुण्य मागे सोडून बालकाचे रूप घेतले.
यादृशं प्रददौ नन्दो भीतं तादृशमच्युतम्
नंदाने जसा घाबरलेला त्याला दिला, तसाच अच्युतही होता.
इतस्ततस्तं पश्यन्ती शोकार्ता विरहातुरा
ती इथे-तिथे पाहू लागली, विरहाने दुःखी आणि व्याकुळ झाली.
मायां करोषि मायेश किंकरीं कथमीदृशीम्
मायेच्या स्वामी, तू मायेच्या दासीला असे का करतोस?
रुरोद कृष्णस्तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी
तेथे कृष्ण रडला आणि एक देहहीन वाणी ऐकू आली.
आरासमण्डलं यावन्नक्तमत्रागमिष्यति
मंडपाचा फेरा पूर्ण होईपर्यंत, येथे रात्र येईल.
छायां विधाय स्वगृहे स्वयमागत्य मा रुद
आपल्या घरी छाया निर्माण करून स्वतः ये, रडू नकोस.
त्यज शोकं गृहं गच्छ सुन्दरीत्थं प्रबोधिता ।। 4.15.
शोक सोड, घरी जा; सुंदरिणी, असे तिला समजावले.
ददर्श पुष्पोद्यानं च वनं सद्रत्नमण्डपम्
तिने फुलांचे बाग आणि रत्नांनी सजलेला मांडप असलेले जंगल पाहिले.
सा मनोयायिनी देवी निमिषार्धेन नारद
ती देवी, मनाने प्रवास करणारी, नारद, डोळ्याच्या क्षणात पोहोचली.
यशोदायै शिशुं दातुमुद्यता सत्युवाच ह
यशोदेला बाळ देण्यासाठी सज्ज होऊन तिने सत्य सांगितले.
गोष्ठे त्वत्स्वामिना दत्तं प्राप्नोमि यातनां पथि
गवळ्यांच्या वाड्यात तुझ्या स्वामीने दिले, मी वाटेत यातना भोगते.
पिच्छिले कर्दमोद्रेके यशोदा वोढुमक्षमा
ओलसर आणि चिखलाने भरलेल्या जागी यशोदा बाळ उचलू शकत नाही.
गृहं चिरं परित्यक्तं यामि तिष्ठ सुखं सति
मी घर फार पूर्वी सोडले, आता जाते; तू सुखाने राहा, सती.
यशोदा बालकं नीत्वा चुचुम्ब च स्तनं ददौ
यशोदाने बाळाला उचलून घेतले, त्याला चुंबन दिले आणि दूध पाजले.