सा ददर्श हरेर्वक्त्रं चच्छाद व्रीडया मुखम्
तिने हरिचं मुख पाहिलं आणि लाजून आपलं तोंड झाकलं.
प्रणम्य श्रीहरिं भक्त्या जगाम शयनं हरेः
श्रीहरिला भक्तीने वंदन करून, ती हरिच्या शयनगृहात गेली.
ललाटे तिलकं कृत्वा ददौ कृष्णस्य वक्षसि 4.15.
तिने कृष्णाच्या कपाळावर तिलक लावून, तो त्याच्या छातीवर ठेवला.
प्रददौ हरये भक्त्या बुभुजे जगतीपतिः
तिने भक्तीने हरिला तो नैवेद्य दिला आणि जगाचा स्वामी त्याचा स्वीकार केला.
ददौ कृष्णाय सा राधा सादरं बुभुजे हरिः
राधेने आदराने कृष्णाला नैवेद्य दिला आणि हरिने तो खाल्ला.
ताम्बूलं तेन दत्तं च बुभुजे पुरतो हरेः
तिने त्याला तांबूल दिलं आणि त्याने हरिपुढे ते खाल्लं.
चखाद परया भक्त्या पपौ तन्मुखपङ्कजम्
ती अत्यंत भक्तीने त्याच्या कमळासारख्या तोंडातून खाऊन प्यायली.
जहास न ददौ राधा क्षमेत्युक्तं तया मुदा राधिकायाश्च सर्वांगे प्रददौ माधवः स्वयम्
राधा हसली आणि क्षमा देईनाच म्हणाली नाही; मग माधवाने आनंदाने राधिकेच्या सर्व अंगांना स्पर्श केला.
यः कामो ध्यायते नित्यं यस्यैकचरणाम्बुजम्
जो काम नेहमी तिच्या एका पायाच्या कमळाचा ध्यान करतो—
यद्भृत्यभृत्यैर्मदनो जितः सर्वक्षणं मुने
हे मुनी, जिच्या सेवकांच्या सेवकांनी सुद्धा मदनाला प्रत्येक क्षणी जिंकले जाते—
करे धृत्वा च तां कृष्णः स्थापयामास वक्षसि
कृष्णाने तिचा हात धरून तिला आपल्या छातीवर ठेवले.
बभूव रतियुद्धेन विच्छिन्ना क्षुद्रघण्टिका
त्यांच्या प्रेमाच्या खेळात तिची छोटी कंबरपट्टा तुटली.
शृंगारेणैव कबरी सिन्दूरतिलकं मुने 4.15.
प्रेमातच तिच्या केसांत कुंकवाचा टिळा शोभू लागला, हे मुनी.
पुलकाङ्कितसर्वांङ्गी बभूव नवसंगमात्
त्यांच्या नव्या संगमाने तिच्या संपूर्ण अंगावर रोमांच उभे राहिले.
प्रत्यङ्गेनैव प्रत्यङ्गमङ्गेनाङ्गं समाश्लिषत्
त्याने आपल्या प्रत्येक अवयवाने तिच्या प्रत्येक अवयवाला मिठी मारली.
पुनस्तां च समाश्लिष्य सस्मितां वक्रलोचनाम्
पुन्हा त्याने हसऱ्या व वाकड्या डोळ्यांच्या तिला मिठी मारली.
कङ्कणानां किङ्किणीनां मञ्जीराणां मनोहरः
कंकणांची, पैंजणांची आणि किंकिण्यांची मनमोहक झंकार ऐकू आली.
पुनस्तां च समाकृष्य शय्यायां च निवेश्य च
पुन्हा तिला जवळ ओढून त्याने तिला पलंगावर ठेवले.
निर्जने कौतुकात्कृष्णः कामशास्त्रविशारदः
एकांतात, आनंदाने, प्रेमकलेत पारंगत असलेल्या कृष्णाने क्रीडा केली.
न कस्य कस्माद्धानिश्च तौ द्वौ कार्यविशारदौ
कोणत्याही वेळी किंवा ठिकाणी, त्या दोघांसारखे कौशल्य कुणाकडेच नव्हते.
मुरलीं माधवकराज्जग्राह राधिका बलात्
राधिकेने माधवाच्या हातातून बळाने मुरली घेतली.
जहार राधिका रासान्माधवस्यापि मानसम्
राधिकेने रासातून माधवाचे मनच चोरले.
प्रददौ मुरलीं प्रीत्या श्रीकृष्णाय महात्मने 4.15.
तिने प्रेमाने मुरली श्रीकृष्णाला परत दिली.
चकार कबरीं रम्यां सिन्दूरतिलकं ददौ
तिने आपले सुंदर केस मांडले आणि कुंकवाचा टिळा लावला.
विश्वकर्मा न जानाति सखीनामपि का कथा
विश्वकर्मा काहीच जाणत नाही, मग मित्रांची गोष्टच सोडा.
बभूव शिशुरूपं च कैशोरं च विहाय च
त्याने आपले तारुण्य मागे सोडून बालकाचे रूप घेतले.
यादृशं प्रददौ नन्दो भीतं तादृशमच्युतम्
नंदाने जसा घाबरलेला त्याला दिला, तसाच अच्युतही होता.
इतस्ततस्तं पश्यन्ती शोकार्ता विरहातुरा
ती इथे-तिथे पाहू लागली, विरहाने दुःखी आणि व्याकुळ झाली.
मायां करोषि मायेश किंकरीं कथमीदृशीम्
मायेच्या स्वामी, तू मायेच्या दासीला असे का करतोस?
रुरोद कृष्णस्तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी
तेथे कृष्ण रडला आणि एक देहहीन वाणी ऐकू आली.