प्रणमय्य पुनः कृष्णं राधां च कमलोद्भवः पुनश्च वासयामास श्रीकृष्णं कमलोद्भवः
कमलातून जन्मलेल्या ब्रह्मदेवाने पुन्हा श्रीकृष्णाला आणि राधेला वंदन करून, श्रीकृष्णाला पुन्हा आसनावर बसवलं.
तद्वामपार्श्वे राधां च सस्मितां कृष्णचेतसम्
त्याने हसऱ्या राधेला श्रीकृष्णाच्या डाव्या बाजूला बसवलं आणि कृष्णाच्या मनात आनंद भरला.
पाठयामास वेदोक्तान्पञ्च मन्त्रांश्च नारद 4.15.
नारदाने वेदांमध्ये सांगितलेले पाच मंत्र मोठ्या भक्तीने म्हटले.
कन्यकां च यथा तातो भक्त्या तस्थौ हरेः पुरः
जसा बाप आपल्या मुलीसमोर भक्तीने उभा राहतो, तसा तो हरिपुढे उभा राहिला.
दुन्दुभिं वादयामासुश्चानकं मुरजादिकम्
त्यांनी डुंडुभी, अनक, मुरज आणि इतर वाद्ये वाजवली.
जगुर्गन्धर्वप्रवरा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
गंधर्वश्रेष्ठांनी गाणं गायलं आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केलं.
युवयोश्चरणाम्भोजे भक्तिं मे देहि दक्षिणाम्
तुमच्या दोघांच्या चरणकमळांवर मला भक्ती मिळू दे, हीच माझी दक्षिणा.
मदीयचरणाम्भोजे सुदृढा भक्तिरस्तु ते
माझ्या चरणकमळांवर तुझी भक्ती नेहमी दृढ राहो.
मया नियोजितं कर्म कुरु वत्स ममाज्ञया
बाळा, मी सांगितलेलं काम माझ्या आज्ञेने कर.
प्रणम्य राधां कृष्णं च जगाम स्वालयं मुदा
राधा आणि कृष्णाला वंदन करून, तो आनंदाने आपल्या घरी परत गेला.
सा ददर्श हरेर्वक्त्रं चच्छाद व्रीडया मुखम्
तिने हरिचं मुख पाहिलं आणि लाजून आपलं तोंड झाकलं.
प्रणम्य श्रीहरिं भक्त्या जगाम शयनं हरेः
श्रीहरिला भक्तीने वंदन करून, ती हरिच्या शयनगृहात गेली.
ललाटे तिलकं कृत्वा ददौ कृष्णस्य वक्षसि 4.15.
तिने कृष्णाच्या कपाळावर तिलक लावून, तो त्याच्या छातीवर ठेवला.
प्रददौ हरये भक्त्या बुभुजे जगतीपतिः
तिने भक्तीने हरिला तो नैवेद्य दिला आणि जगाचा स्वामी त्याचा स्वीकार केला.
ददौ कृष्णाय सा राधा सादरं बुभुजे हरिः
राधेने आदराने कृष्णाला नैवेद्य दिला आणि हरिने तो खाल्ला.
ताम्बूलं तेन दत्तं च बुभुजे पुरतो हरेः
तिने त्याला तांबूल दिलं आणि त्याने हरिपुढे ते खाल्लं.
चखाद परया भक्त्या पपौ तन्मुखपङ्कजम्
ती अत्यंत भक्तीने त्याच्या कमळासारख्या तोंडातून खाऊन प्यायली.
जहास न ददौ राधा क्षमेत्युक्तं तया मुदा राधिकायाश्च सर्वांगे प्रददौ माधवः स्वयम्
राधा हसली आणि क्षमा देईनाच म्हणाली नाही; मग माधवाने आनंदाने राधिकेच्या सर्व अंगांना स्पर्श केला.
यः कामो ध्यायते नित्यं यस्यैकचरणाम्बुजम्
जो काम नेहमी तिच्या एका पायाच्या कमळाचा ध्यान करतो—
यद्भृत्यभृत्यैर्मदनो जितः सर्वक्षणं मुने
हे मुनी, जिच्या सेवकांच्या सेवकांनी सुद्धा मदनाला प्रत्येक क्षणी जिंकले जाते—
करे धृत्वा च तां कृष्णः स्थापयामास वक्षसि
कृष्णाने तिचा हात धरून तिला आपल्या छातीवर ठेवले.
बभूव रतियुद्धेन विच्छिन्ना क्षुद्रघण्टिका
त्यांच्या प्रेमाच्या खेळात तिची छोटी कंबरपट्टा तुटली.
शृंगारेणैव कबरी सिन्दूरतिलकं मुने 4.15.
प्रेमातच तिच्या केसांत कुंकवाचा टिळा शोभू लागला, हे मुनी.
पुलकाङ्कितसर्वांङ्गी बभूव नवसंगमात्
त्यांच्या नव्या संगमाने तिच्या संपूर्ण अंगावर रोमांच उभे राहिले.
प्रत्यङ्गेनैव प्रत्यङ्गमङ्गेनाङ्गं समाश्लिषत्
त्याने आपल्या प्रत्येक अवयवाने तिच्या प्रत्येक अवयवाला मिठी मारली.
पुनस्तां च समाश्लिष्य सस्मितां वक्रलोचनाम्
पुन्हा त्याने हसऱ्या व वाकड्या डोळ्यांच्या तिला मिठी मारली.
कङ्कणानां किङ्किणीनां मञ्जीराणां मनोहरः
कंकणांची, पैंजणांची आणि किंकिण्यांची मनमोहक झंकार ऐकू आली.
पुनस्तां च समाकृष्य शय्यायां च निवेश्य च
पुन्हा तिला जवळ ओढून त्याने तिला पलंगावर ठेवले.
निर्जने कौतुकात्कृष्णः कामशास्त्रविशारदः
एकांतात, आनंदाने, प्रेमकलेत पारंगत असलेल्या कृष्णाने क्रीडा केली.
न कस्य कस्माद्धानिश्च तौ द्वौ कार्यविशारदौ
कोणत्याही वेळी किंवा ठिकाणी, त्या दोघांसारखे कौशल्य कुणाकडेच नव्हते.