शब्दार्द्धं वा तदर्द्धं वा क्षमौ वक्तुं दिनेदिने
दिवसेंदिवस ते अर्धा शब्द किंवा त्याहूनही कमी बोलू लागले.
बालो द्विपादं पादं वा गन्तुं शक्तो बभूव ह
ते बाळ दोन पावलं, कधी एक पाऊल चालू लागलं.
वर्षाधिको हि वयसा कृष्णात्संकर्षणः स्वयम्
संकर्षण वयाने कृष्णापेक्षा एक वर्षाने मोठा होता.
व्रजन्तौ गोकुले बालौ प्रहृष्टगमने क्षमौ
ते दोन्ही बाळं गोळक्यात आनंदाने जमिनीवर खेळत फिरू लागली.
गर्गो जगाम मथुरां वसुदेवाश्रमं मुने 4.13.
गर्ग ऋषी मथुरेला, वसुदेवाच्या आश्रमात गेले.
मुनिस्तं कथयामास कुशलं सुमहोत्सवम्
मुनिने त्याला मोठ्या उत्सवाची आणि सर्वांची कुशलता सांगितली.
देवकी परमप्रीत्या पप्रच्छ च पुनःपुनः
देवकीने अत्यंत प्रेमाने पुन्हा पुन्हा विचारपूस केली.
गर्गस्तावाशिषं दत्त्वा जगाम स्वालयं मुदा
गर्ग ऋषींनी त्यांना आशीर्वाद दिला आणि आनंदाने आपल्या घरी परत गेले.
श्रीनारायण उवाच पञ्चाशत्कामिनीनां च पतिर्गन्धर्वपुङ्गवः
श्रीनारायण म्हणाले, पन्नास कामुक स्त्रियांचा पती गंधर्वांमधील श्रेष्ठ झाला.
तासां प्राणाधिकस्त्वं च शृङ्गारनिपुणो युवा
त्यांच्यात तूच त्यांना सर्वात प्रिय होतास, तरुण आणि प्रेमकौशल्य असलेला.
ततोऽधुना ब्रह्मपुत्रो वैष्णवोच्छिष्टभोजनात्
त्याच्या नंतर, ब्रह्मपुत्रा, वैष्णवांनी उरलेले अन्न जेवल्यामुळे—
कथितं कृष्णचरितं नामान्नप्राशनादिकम्
कृष्णाची कथा, नाव ठेवणे आणि पहिल्यांदा अन्न देणे यासह, सांगितली गेली.
एकदा नन्दपत्नी च स्नानार्थं यमुनां ययौ
एकदा नंदाची पत्नी स्नानासाठी यमुनेला गेली.
दधिदुग्धाज्यतक्रं च नवनीतं मनोरमम्
तिने दही, दूध, तूप, ताक आणि टवटवीते लोणी पाहिले.
मधु हैयङ्गवीनं यत्स्वस्तिकं शकटस्थितम्
मध, साजूक तूप आणि शुभ अन्न गाडीत ठेवलेले होते—
ददर्श बालकं गोपी स्नात्वाऽऽगत्य स्वमन्दिरम्
स्नान करून घरी परतल्यावर त्या गोपीने एक मुलगा पाहिला.
दृष्ट्वा पप्रच्छ बालांश्च अहो कर्मेदमद्भुतम्
हे पाहून तिने मुलांना विचारले, 'अरे, हे किती अद्भुत कृत्य आहे!'
यशोदावचनं श्रुत्वा सर्वमूचुश्च बालकाः
यशोदाचे बोल ऐकून सर्व मुले बोलू लागली.
बालानां वचनं श्रुत्वा चुकोप नन्दगेहिनी
मुलांची वाक्ये ऐकून नंदाची पत्नी रागावली.
पलायमानं गोविन्दं ग्रहीतुं न शशाक ह
पळणाऱ्या गोविंदाला ती पकडू शकली नाही.
यशोदा भ्रमणं कृत्वा विश्रान्ता घर्मसंयुता
शोधून थकलेली, घामाने न्हालेली यशोदा विश्रांती घेत होती.
विश्रान्तां मातरं दृष्ट्वा कृपालुः पुरुषोत्तमः ।।4.14.
आई विश्रांती घेताना पाहून, दयाळू पुरुषोत्तम—
करे धृत्वा च तं देवी समानीय स्वमालयम्
त्या देवीने त्याचा हात धरून त्याला आपल्या घरी नेले.
बद्ध्वा कृष्णं यशोदा सा जगाम स्वालयं प्रति
यशोदाने कृष्णाला बांधून आपल्या घराकडे गेली.
श्रीकृष्णस्पर्शमात्रेण सहसा तत्र नारद
नारद, फक्त श्रीकृष्णाचा स्पर्श होताच—
सुवेषः पुरुषो दिव्यो वृक्षादाविर्बभूव ह
तेथे एका झाडामधून अचानक दिव्य वस्त्रधारी पुरुष प्रकट झाला.
प्रणम्य जगतीनाथं शातकौम्भपरिच्छदम्
संपूर्ण जगाचा स्वामी, सोन्याच्या दागिन्यांनी सजलेला, त्याला वंदन करून,
सा वृक्षपतनं दृष्ट्वा भिया त्रस्ता व्रजेश्वरी
ती व्रजेश्वरी, झाड कोसळताना पाहून घाबरली आणि अस्वस्थ झाली,
आजग्मुर्गोकुलस्थाश्च गोपा गोप्यश्च तद्गृहम्
गोकुलातील गवळे आणि गवळणी त्या घराकडे आले,
अत्यन्तस्थविरे काले तनयोऽयं बभूव ह
खूपच वयस्क असताना, त्यांना मुलगा झाला,