आकण्ठपूर्णा भुक्त्या च भिक्षुका गन्तुमक्षमा
भिक्षुकांनी पोटभर जेवलं होतं, इतकं की त्यांना उठून जायला ही जमत नव्हतं.
सुमन्दगामिनः केचित्केचिद्भूमौ च शेरते
काहीजण अगदी हळूहळू चालत होते, तर काहीजण जमिनीवर पडून होते.
केचिदूषुः प्रमुदिता हसन्तस्तत्र केचन ।। कपर्दकानां वस्तूनां शेषांश्चोर्वरितान्बहून्
काहीजण तिथे आनंदाने हसत होते; तर काहींनी उरलेले नाणे आणि वस्तू उचलल्या.
केचित्तानाददुः स्थित्वा दर्शयन्तश्च केचन
काहीजण तिथेच उभे राहिले आणि काहींनी त्या वस्तू सगळ्यांना दाखवल्या.
केचिद्बहुविधा गाथाः कथयन्तः पुरातनाः 4.13.
काहीजण जुन्या अनेक कथा गात होते.
उत्तानपादनहुषनलादीनां च याः कथाः
त्या कथा उत्तानपाद, नहुष आणि इतर राजांची होत्या.
येषांयेषां नृपाणां च श्रुता वृद्धमुखात्कथाः
त्या राजांच्या कथा वडीलधाऱ्यांकडून ऐकलेल्या होत्या.
स्थायंस्थायं गताः केचित्स्वापंस्वापं च केचन
काहीजण तिथेच उभे राहिले, तर काहीजण इकडे तिकडे झोपले.
हृष्टो नन्दो यशोदा च बालं कृत्वा च वक्षसि
नंद आणि यशोदा दोघेही आनंदाने बाळाला छातीशी धरून होते.
एवं प्रवर्द्धितौ बालौ शुक्लचन्द्रकलोपमौ
अशा रीतीने ते दोन्ही बाळं वाढत गेली, जणू काही शुक्ल चंद्राच्या कलांसारखी तेजस्वी दिसत होती.
शब्दार्द्धं वा तदर्द्धं वा क्षमौ वक्तुं दिनेदिने
दिवसेंदिवस ते अर्धा शब्द किंवा त्याहूनही कमी बोलू लागले.
बालो द्विपादं पादं वा गन्तुं शक्तो बभूव ह
ते बाळ दोन पावलं, कधी एक पाऊल चालू लागलं.
वर्षाधिको हि वयसा कृष्णात्संकर्षणः स्वयम्
संकर्षण वयाने कृष्णापेक्षा एक वर्षाने मोठा होता.
व्रजन्तौ गोकुले बालौ प्रहृष्टगमने क्षमौ
ते दोन्ही बाळं गोळक्यात आनंदाने जमिनीवर खेळत फिरू लागली.
गर्गो जगाम मथुरां वसुदेवाश्रमं मुने 4.13.
गर्ग ऋषी मथुरेला, वसुदेवाच्या आश्रमात गेले.
मुनिस्तं कथयामास कुशलं सुमहोत्सवम्
मुनिने त्याला मोठ्या उत्सवाची आणि सर्वांची कुशलता सांगितली.
देवकी परमप्रीत्या पप्रच्छ च पुनःपुनः
देवकीने अत्यंत प्रेमाने पुन्हा पुन्हा विचारपूस केली.
गर्गस्तावाशिषं दत्त्वा जगाम स्वालयं मुदा
गर्ग ऋषींनी त्यांना आशीर्वाद दिला आणि आनंदाने आपल्या घरी परत गेले.
श्रीनारायण उवाच पञ्चाशत्कामिनीनां च पतिर्गन्धर्वपुङ्गवः
श्रीनारायण म्हणाले, पन्नास कामुक स्त्रियांचा पती गंधर्वांमधील श्रेष्ठ झाला.
तासां प्राणाधिकस्त्वं च शृङ्गारनिपुणो युवा
त्यांच्यात तूच त्यांना सर्वात प्रिय होतास, तरुण आणि प्रेमकौशल्य असलेला.
ततोऽधुना ब्रह्मपुत्रो वैष्णवोच्छिष्टभोजनात्
त्याच्या नंतर, ब्रह्मपुत्रा, वैष्णवांनी उरलेले अन्न जेवल्यामुळे—
कथितं कृष्णचरितं नामान्नप्राशनादिकम्
कृष्णाची कथा, नाव ठेवणे आणि पहिल्यांदा अन्न देणे यासह, सांगितली गेली.
एकदा नन्दपत्नी च स्नानार्थं यमुनां ययौ
एकदा नंदाची पत्नी स्नानासाठी यमुनेला गेली.
दधिदुग्धाज्यतक्रं च नवनीतं मनोरमम्
तिने दही, दूध, तूप, ताक आणि टवटवीते लोणी पाहिले.
मधु हैयङ्गवीनं यत्स्वस्तिकं शकटस्थितम्
मध, साजूक तूप आणि शुभ अन्न गाडीत ठेवलेले होते—
ददर्श बालकं गोपी स्नात्वाऽऽगत्य स्वमन्दिरम्
स्नान करून घरी परतल्यावर त्या गोपीने एक मुलगा पाहिला.
दृष्ट्वा पप्रच्छ बालांश्च अहो कर्मेदमद्भुतम्
हे पाहून तिने मुलांना विचारले, 'अरे, हे किती अद्भुत कृत्य आहे!'
यशोदावचनं श्रुत्वा सर्वमूचुश्च बालकाः
यशोदाचे बोल ऐकून सर्व मुले बोलू लागली.
बालानां वचनं श्रुत्वा चुकोप नन्दगेहिनी
मुलांची वाक्ये ऐकून नंदाची पत्नी रागावली.
पलायमानं गोविन्दं ग्रहीतुं न शशाक ह
पळणाऱ्या गोविंदाला ती पकडू शकली नाही.