प्रकृतिर्बीजरूपा सा सर्वेषां शक्तिरूपिणी
ती प्रकृती, सर्व शक्तींचे मूळ बीज आहे.
पार्वती सर्वरूपा सा सर्वेषां बुद्धिरूपिणी
ती पार्वती, सर्व रूपांची आणि सर्वांची बुद्धीस्वरूप आहे.
विद्याधिष्ठात्री देवी या ज्ञानमाता सरस्वती
ज्ञानाची अधिष्ठात्री, सर्व विद्या आणि बुद्धीची जननी, ही सरस्वती देवी आहे.
सावित्री वेदजननी पुनाति भुवनत्रयम्
सावित्री, जी वेदांची माता आहे, ती तिन्ही लोकांना पावन करते.
क्षमा जगद्विभर्तुं च रत्नगर्भा वसुन्धरा 4.13.
क्षमादेवी, जी जगाला आधार देते, आणि रत्नांनी भरलेली वसुंधरा म्हणजेच पृथ्वी.
राधा ममांशसंभूता तव तुल्या च तेजसा
राधा माझ्या अंशातून जन्मलेली असून, तेजात तुझ्याइतकीच आहे.
यथा शर्वादयो देवा देव्यः पद्मादयो यथा
जसे शर्वादी देव आणि पद्मादि देव्या आहेत तसेच.
न यास्यामि गृहं नाथ न गृह्णामि धनं तव
नाथा, मी घरी जाणार नाही आणि तुझे धनही स्वीकारणार नाही.
इति स्तुत्वा साश्रुनेत्रः पपात चरणे हरेः
अशा प्रकारे स्तुती करून, डोळ्यांत अश्रू आणून, तो हरिच्या पायांवर पडला.
गर्गस्य वचनं श्रुत्वा जहास भक्तवत्सलः
गर्गाचे शब्द ऐकून भक्तवत्सल भगवान हसला.
इदं गर्गकृतं स्तोत्रं त्रिसन्ध्यं यः पठेन्नरः
जो मनुष्य गर्गाने रचलेले हे स्तोत्र दिवसातील तिन्ही संध्याकाळी म्हणतो—
जन्ममृत्युजरारोगशोकमोहादिसंकटात्
तो जन्म, मृत्यू, वार्धक्य, रोग, दुःख, मोह आणि अशा अनेक संकटांतून मुक्त होतो.
कृष्णस्य सहकालं च कृष्णसार्द्धं च मोदते
तो योग्य वेळी कृष्णाच्या सहवासात राहतो आणि कृष्णासोबत आनंद अनुभवतो.
श्रीनारायण उवाच हरिं मुनिः स्तवं कृत्वा ददौ नन्दाय तं मुदा
श्रीनारायण म्हणाले: त्या ऋषीने हरिचे स्तोत्र रचून, आनंदाने ते नंदाला दिले.
अहो विचित्रं संसारो मोहजालेन वेष्टितः 4.13.
अहो, हा संसार किती विचित्र आहे, मोहाच्या जाळ्यात गुंतलेला!
गर्गस्य वचनं श्रुत्वा रुरोद नन्द एव च
गर्गाची वचने ऐकून नंदही रडला.
सर्वशिष्यैः परिवृतं मुनीन्द्रं गन्तुमुद्यतम्
सर्व शिष्यांनी वेढलेला तो मुनीश्रेष्ठ निघण्यास सज्ज झाला.
प्रणेमुः परमप्रीत्या चक्रुस्तं विनयं मुने
सर्वांनी मोठ्या प्रेमाने त्या मुनीला वंदन केले आणि आदर दाखवला.
ऋषयो मुनयश्चैव बन्धुवर्गाश्च बल्लवाः
ऋषी, मुनी, तसेच नातेवाईक आणि गवळण लोक—
प्रजग्मुर्बन्दिनः सर्वे परिपूर्णमनोरथाः
सर्व बंडिण लोक पूर्ण मनोकामना घेऊन निघून गेले.
आकण्ठपूर्णा भुक्त्या च भिक्षुका गन्तुमक्षमा
भिक्षुकांनी पोटभर जेवलं होतं, इतकं की त्यांना उठून जायला ही जमत नव्हतं.
सुमन्दगामिनः केचित्केचिद्भूमौ च शेरते
काहीजण अगदी हळूहळू चालत होते, तर काहीजण जमिनीवर पडून होते.
केचिदूषुः प्रमुदिता हसन्तस्तत्र केचन ।। कपर्दकानां वस्तूनां शेषांश्चोर्वरितान्बहून्
काहीजण तिथे आनंदाने हसत होते; तर काहींनी उरलेले नाणे आणि वस्तू उचलल्या.
केचित्तानाददुः स्थित्वा दर्शयन्तश्च केचन
काहीजण तिथेच उभे राहिले आणि काहींनी त्या वस्तू सगळ्यांना दाखवल्या.
केचिद्बहुविधा गाथाः कथयन्तः पुरातनाः 4.13.
काहीजण जुन्या अनेक कथा गात होते.
उत्तानपादनहुषनलादीनां च याः कथाः
त्या कथा उत्तानपाद, नहुष आणि इतर राजांची होत्या.
येषांयेषां नृपाणां च श्रुता वृद्धमुखात्कथाः
त्या राजांच्या कथा वडीलधाऱ्यांकडून ऐकलेल्या होत्या.
स्थायंस्थायं गताः केचित्स्वापंस्वापं च केचन
काहीजण तिथेच उभे राहिले, तर काहीजण इकडे तिकडे झोपले.
हृष्टो नन्दो यशोदा च बालं कृत्वा च वक्षसि
नंद आणि यशोदा दोघेही आनंदाने बाळाला छातीशी धरून होते.
एवं प्रवर्द्धितौ बालौ शुक्लचन्द्रकलोपमौ
अशा रीतीने ते दोन्ही बाळं वाढत गेली, जणू काही शुक्ल चंद्राच्या कलांसारखी तेजस्वी दिसत होती.