नानाप्रकारशृगारं विपरीतादिकं नृपः
राजाने अनेक प्रकारचे प्रेमाचे क्रीडा केल्या, अगदी उलटसुलटही.
कृत्वा मूर्तिसहस्रं च योगींद्रो नृपतीश्वरः
योगी आणि राजांचा स्वामी असलेल्या त्याने हजार रूपे धारण केली.
नार्यो विवसनाः सर्वा नग्नाश्च नृपयोषितः 4.11.
सर्व स्त्रिया व राजा यांच्या पत्नी unclothed होत्या.
एतस्मिन्नंतरे तत्र समायातो महामुनिः
इतक्यात तिथे एक महान ऋषी आले.
दृष्ट्वा मुनिं महामत्तो नोत्तस्थौ न ननाम ह
तो राजा फारच मद्यधुंद होता, म्हणून ऋषीला पाहूनही तो न उभा राहिला, ना वाकला.
दृष्ट्वा चुकोप नृपतिं शशाप स्फुरिताधरः
हे पाहून ऋषी रागावले आणि ओठ थरथरत राजाला शाप दिला.
भारते लक्षवर्षं च स्थातव्यं ते नराधम
भारतात, अरे नीच मनुष्य, तुला लक्ष वर्षे राहावे लागेल.
स्थानेस्थाने हे महिष्यो जनिं लभत भारते
महाराणींनो, प्रत्येक ठिकाणी तुम्हाला भारतात जन्म मिळेल.
इत्युक्त्वा तु मुनींद्रस्तु जगाम शंकरालयम्
असं म्हणून ऋषींच्या प्रमुखाने शंकराच्या निवासस्थानी प्रस्थान केले.
गते मुनींद्रे राजेंद्रो रुरोद च सरित्तटे
ऋषी निघून गेल्यावर राजा नदीच्या काठावर रडू लागला.
हे नाथ रमणश्रेष्ठेत्युच्चार्य च पुनः पुनः
त्या पुन्हा पुन्हा, 'हे नाथा, सर्वांत श्रेष्ठ प्रियकरा' असे हाक मारू लागल्या.
वयं नो विहरिष्यामस्त्वया सार्द्धं सुनिर्जने
आता आपण तुझ्यासोबत एकांत वनात फिरू शकणार नाही.
शरच्चंद्रप्रभामुष्टं न द्रक्ष्यामो मुखं तव 4.11.
शरदचंद्रासारख्या तुझ्या तेजस्वी मुखाकडे आम्ही आता पाहू शकणार नाही.
इत्युक्त्वा रुरुदुः सर्वाः पुरस्कृत्य नराधिपम्
असे म्हणून त्या सगळ्याजणी, राजाला पुढे ठेवून, रडू लागल्या.
राजाऽग्निकुण्डमाधाय नारीभिः सह नारद
नारद, त्या वेळी राजा आणि स्त्रिया मिळून अग्निकुंड तयार करू लागले.
हाहाकारं सुराः सर्वे विचक्रुर्गगने स्थिताः
आकाशात उभे असलेले सर्व देवता हंबरडा फोडू लागले.
स च राजा तृणावर्तो जगाम हरिमंदिरम्
आणि तो राजा वाऱ्यावर बसून हरिच्या निवासस्थानी गेला.
इत्येवं कथितं सर्वं हरेर्माहात्म्य मुत्तमम्
अशा प्रकारे हरिचे सर्वश्रेष्ठ माहात्म्य सांगितले गेले आहे.
श्रीनारायण उवाच एकदा मंदिरे नन्दपत्नी साऽऽनंदपूर्वकम्
श्री नारायण म्हणाले: एकदा आनंदाने नंदपत्नी आपल्या घरात होती.
एतस्मिन्नंतरे गोप्य आजग्मुर्नंदमंदिरम्
तेव्हा गोपिका नंदाच्या घरी आल्या.
अतृप्तं बालकं शीघ्रं संन्यस्य शयने सती
तीने आपले अजून न तृप्त झालेले बाळ पटकन पलंगावर ठेवले.
तैलसिंदूरतांबूलं ददौ ताभ्यो मुदाऽन्विता
तिने आनंदाने त्यांना तेल, कुंकू आणि पान दिले.
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णो रुरोद क्षुधितस्तदा
तेवढ्यात कृष्ण भुकेने रडू लागला.
पपात चरणं तस्य प्रवीणे शकटे मुने
मुनिवर, त्याचे पाय त्या मजबूत गाड्यावर पडले.
बभंज शकटं पेतुर्भग्नकाष्ठानि तत्र वै
त्याने गाडा फोडला आणि तिथे तुकडे पडले.
दृष्ट्वाऽऽश्चर्यं गोपिकाश्च दुद्रुवुर्बालकं भयात्
हे पाहून गोपिका घाबरून बाळासाठी धावल्या.
भग्नभांडसमूहं च पतितं बहुगोरसम्
त्यांना तिथे तुटलेली भांडी आणि सांडलेले दूध दिसले.
मायारक्षितसर्वांगं रुदितं क्षुधितं क्षुधा 4.12.
मायेने राखलेले ते बाळ, भुकेने रडत होते, पण त्याचे सर्व अंग सुरक्षित होते.
पप्रच्छुर्बालकान्गोपा बभंज शकटं कथम्
गोपाळ मुलांनी विचारलं, "हे बाळाने गाडी कशी फोडली?"
इत्यूचुर्बालकाः सर्वे गोपाः शृणुत मद्वचः
सगळ्या मुलांनी म्हटलं, "गोपांनो, माझं बोलणं ऐका."