स्थूलदेहं परित्यज्य सृक्ष्मदेहं विवेश सा
तिने स्थूल देह सोडून सूक्ष्म देह धारण केला.
पार्षदप्रवरैर्दिव्यैर्वेष्टितं सुमनोहरैः
ती दिव्य आणि मनोहारी पार्षदांनी वेढलेली होती.
वह्निशौचेन वस्त्रेण सूक्ष्मेण भूषितं वरम्
अग्निपरिशुद्ध सूक्ष्म वस्त्र परिधान करून ती तेजाने उजळून निघाली.
सुंदरं शतचक्रं च वलितं रत्नतेजसा
ती सुंदर, शंभर चक्रांनी युक्त आणि रत्नांच्या तेजाने झळकत होती.
दृष्ट्वा तमद्भुतं लोका गोपिकाश्चातिविस्मिताः
तो अद्भुत देखावा पाहून सर्व गोपिका फारच आश्चर्यचकित झाल्या.
यशोदा बालकं नीत्वा क्रोडे कृत्वा स्तनं ददौ
यशोदा बाळाला उचलून मांडीवर घेतली आणि त्याला दूध पाजले.
ददाह देहं तस्याश्च नंदः सानंदर्पूवकम् 4.10.
आनंदाने भरून नंदानेही तिला मिठी मारली.
नारद उवाच सा वा का राक्षसीरूपा कथं पुण्यवती सती
नारद म्हणाले: जिचे रूप राक्षसीसारखे होते, ती पुण्यवती आणि सती कशी असू शकते?
बलिकन्या रत्नमाला पुत्रस्नेहं चकार तम्
बलिची कन्या रत्नमाळा हिला पुत्रप्रेम उत्पन्न झाले.
मनसा मानसं चक्रे पुत्रस्य सदृशो मम
तिने मनात आपल्या मुलासारखा एक मुलगा असावा असे कल्पिले.
हरिस्तन्मानसं ज्ञात्वा पपौ जन्मांतरे स्तनम्
हरीने तिच्या इच्छेची जाणीव करून, दुसऱ्या जन्मात तिचे दूध प्यायले.
दत्त्वा विषस्तनं कृष्णं पूतना राक्षसी मुने
मुनी, पूतना राक्षसीने कृष्णाला विषारी दूध दिले.
इत्येवं कथितं विप्र श्रीकृष्ण गुणकीर्तनम्
हे विप्र, श्रीकृष्णाच्या गुणांची कीर्ती अशी सांगितली आहे.
एकदा गोकुले साध्वी यशोदा नंदगेहिनी
एकदा गोळक्यात, धर्मपरायण यशोदा, नंदाची पत्नी—
वात्यारूपं तृणावर्तमागच्छंतं च गोकुलम्
—तिने वावटळीच्या रूपात तृणावर्त गोळक्याकडे येताना पाहिला.
भाराक्रांता यशोदा च तत्याज बालकं तदा
भाराने थकून यशोदाने तेव्हा बाळाला खाली ठेवले.
एतस्मिन्नंतरे त वात्यारूपधरोऽसुरः
तेव्हाच त्या असुराने वावटळीचे रूप घेतले.
बभंज वृक्षशाखाश्च ह्यंधीभूतं च गोकुलम्
त्याने झाडांच्या फांद्या मोडल्या आणि गोळक्यात अंधार पसरला.
असुरोऽपि हरिस्पर्शाज्जगाम हरिमंदिरम्
पण त्या असुराला हरिच्या स्पर्शामुळे हरिचे धाम मिळाले.
पांड्यदेशोद्भवो राजा शापाद्दुर्वाससोऽसुरः
तो असुर पांड्यदेशात जन्मलेला राजा होता, त्याला दुर्वासांचा शाप मिळाला होता.
वात्यारूपे गते गोपा गोप्यश्च भयविह्वलाः
वावटळ निघून गेल्यावर गवळण व गवळणी घाबरून गेले.
सर्वे निजघ्नुः स्वं वक्षस्थलं शोकाकुला भयात्
सर्वजण दु:ख व भीतीने व्याकुळ होऊन आपले छातीवर हात मारू लागले.
अन्वेषणं प्रकुर्वंतो ददृशुर्बालकं व्रजे 4.11.
शोध घेत असताना त्यांनी व्रजामध्ये तो मुलगा दिसला.
बाह्यैकदेशे सरसस्तीरे नीरसमन्विते
बाहेरील एका कोपऱ्यात, सरोवराच्या कोरड्या काठावर तो होता.
गृहीत्वा बालकं नंदः कृत्वा वक्षसि सत्वरम्
नंदाने तो मुलगा उचलून पटकन आपल्या छातीवर धरला.
यशोदा रोहिणी शीघ्रं दृष्ट्वा बालं रुरोद च
यशोदा आणि रोहिणी यांनी तो मुलगा पाहताच लगेच रडायला सुरुवात केली.
मंगलं कारयामास स्नापयामास बालकम्
त्यांनी शुभ कार्य केले आणि त्या मुलाला स्नान घातले.
सुविचार्य वद ब्रह्मन्नितिहासं पुरातनम्
ब्रम्हणा, नीट विचार करून ती जुनी कथा सांग.
स्त्रीसहस्रं समादाय कामबाणप्रपीडितः
इच्छेच्या वेदनेने ग्रासलेला राजा हजार स्त्रिया घेऊन गेला.
मनोहरे निर्जने च पर्वते गंधमादने
मनोहर, एकांत अशा गंधमादन पर्वतावर तो गेला.