बिभ्रती कबरीभारं मालतीमाल्यसंयुतम्
तिच्या केसांचा मोठा गुच्छ होता आणि त्यात मोगऱ्याच्या माळा गुंफलेल्या होत्या.
मंजीररशनाभ्यां च कलशब्दं प्रकुर्वती
तिने पैंजण आणि कंबरपट्टा घातला होता, ज्यामुळे छान छान आवाज येत होते.
परिखाभिर्गभीराभिर्दुर्लंघ्याभिश्च वेष्टितम्
ते ठिकाण खोल, ओलांडता न येणाऱ्या खंदकांनी वेढलेलं होतं.
इंद्रनीलैर्मरकतैः पद्मरागैश्च भूषितम्
ते इंद्रनील, पाचू आणि पद्मराग या रत्नांनी सजवलेलं होतं.
प्राकारैर्गगनस्पर्शैश्चतुर्द्वारसमन्वितैः
त्या किल्ल्याला आकाशाला भिडणाऱ्या भिंती आणि चार दरवाजे होते.
वेष्टितं सुन्दरं रम्यं सुन्दरीगणवेष्टितम्
ते सुंदर आणि रमणीय जागा सुंदर स्त्रियांनी वेढलेली होती.
स्वर्णपात्रवटाकीर्णं गवां कोटिभिरन्वितम् 4.10.
सोन्याच्या भांड्यांनी सजलेलं आणि कोट्यवधी गायींनी वेढलेलं ते स्थान होतं.
दासीनां च सहस्रैश्च कर्मव्यग्रैः समन्वितम् ।। प्रविवेशाश्रमं साध्वी सस्मिता सुमनोहरा
हजारो दासी आपापल्या कामात मग्न होत्या, आणि ती सद्गुणी, मनमोहक स्त्री मंद हास्य करत आश्रमात प्रवेशली.
दृष्ट्वा तां प्रविशंतीं च गोप्यो दृष्ट्वानुमेनिरे
ती आत येताना पाहून गोपींनी तिला लक्षपूर्वक न्याहाळलं.
प्रणेमुर्गोपिका गोपाः पप्रच्छुः कुशलं च ताम्
गोपी आणि गवळे तिला वंदन करून तिची कुशल विचारू लागले.
पप्रच्छ कुशलं सा च गोपानां बालकस्य च
तीही गवळ्यांची आणि त्या बालकाची कुशल विचारू लागली.
तामूचुर्गोपिकाः सर्वाः का त्वमीश्वरि सांप्रतम्
सर्व गोपी म्हणाल्या, 'आई, तू कोण आहेस सध्या?'
तासां च वचनं श्रुत्वा साप्युवाच मनोहरम्
त्यांच्या बोलणं ऐकून तिनेही मोहक शब्दांत उत्तर दिलं.
श्रुतं वाचिकवक्त्रेण तत्त्वं मंगलसूचकम्
तिच्या वाणीमधून शुभ आणि सत्य गोष्ट ऐकू आली.
श्रुत्वागताहं तं द्रष्टुमाशिषं कर्तुमीप्सिताम् ।। । पुत्रमानय तं दृष्ट्वा यामि कृत्वा तमाशिषम्
हे ऐकून मी इथे आले आहे, त्याला पाहण्यासाठी आणि इच्छित आशीर्वाद देण्यासाठी; तो मुलगा आणा—त्याला पाहून आणि आशीर्वाद देऊन मी निघून जाईन.
ब्राह्मणीवचनं श्रुत्वा यशोदा हृष्टमानसा
त्या ब्राह्मणीचे बोल ऐकून यशोदेच्या मनात आनंद भरून आला.
कृत्वा क्रोडे तु तं साध्वी चुचुंब च पुनः पुनः ।। 4.10.
ती सद्गुणी स्त्री त्या बाळाला मांडीवर घेऊन पुन्हा पुन्हा त्याचे चुंबन घेऊ लागली.
अहोद्भुतोऽयं बालस्त सुन्दरो गोपसुन्दरि
अहो, हा बाळ किती अद्भुत आणि सुंदर आहे, गोपीसुंदरी!
कृष्णो विषस्तनं पीत्वा जहास वक्षसि स्थितः
कृष्णाने विषारी दूध पिऊन तिच्या छातीवर बसून हसत होता.
तत्याज बालकं साध्वी प्राणांस्त्यक्त्वा पपात ह
ती सद्गुणी स्त्री बाळाला सोडून दिलं, प्राण सोडले आणि खाली पडली.
स्थूलदेहं परित्यज्य सृक्ष्मदेहं विवेश सा
तिने स्थूल देह सोडून सूक्ष्म देह धारण केला.
पार्षदप्रवरैर्दिव्यैर्वेष्टितं सुमनोहरैः
ती दिव्य आणि मनोहारी पार्षदांनी वेढलेली होती.
वह्निशौचेन वस्त्रेण सूक्ष्मेण भूषितं वरम्
अग्निपरिशुद्ध सूक्ष्म वस्त्र परिधान करून ती तेजाने उजळून निघाली.
सुंदरं शतचक्रं च वलितं रत्नतेजसा
ती सुंदर, शंभर चक्रांनी युक्त आणि रत्नांच्या तेजाने झळकत होती.
दृष्ट्वा तमद्भुतं लोका गोपिकाश्चातिविस्मिताः
तो अद्भुत देखावा पाहून सर्व गोपिका फारच आश्चर्यचकित झाल्या.
यशोदा बालकं नीत्वा क्रोडे कृत्वा स्तनं ददौ
यशोदा बाळाला उचलून मांडीवर घेतली आणि त्याला दूध पाजले.
ददाह देहं तस्याश्च नंदः सानंदर्पूवकम् 4.10.
आनंदाने भरून नंदानेही तिला मिठी मारली.
नारद उवाच सा वा का राक्षसीरूपा कथं पुण्यवती सती
नारद म्हणाले: जिचे रूप राक्षसीसारखे होते, ती पुण्यवती आणि सती कशी असू शकते?
बलिकन्या रत्नमाला पुत्रस्नेहं चकार तम्
बलिची कन्या रत्नमाळा हिला पुत्रप्रेम उत्पन्न झाले.
मनसा मानसं चक्रे पुत्रस्य सदृशो मम
तिने मनात आपल्या मुलासारखा एक मुलगा असावा असे कल्पिले.