जन्मांतरे वसुश्रेष्ठ दुर्दर्शं योगिनां विभुम्
वसुश्रेष्ठा, दुसऱ्या जन्मात, योग्यांनाही दुर्लभ असा प्रभू—
श्रुत्वैवं तद्धराद्रोणौ जग्मतुः स्वालयं सुखात्
हे ऐकून, द्रोण आणि धरा आनंदाने आपल्या घरी परतले.
यशोदानंदयोरेवं कथितं चरितं तव
यशोदा आणि नंदाचं चरित्र असं तुला सांगितलं आहे.
एकदा देवमाता च पुष्पोत्सवदिने सती
एकदा, फुलांच्या सणाच्या दिवशी, देवांची माता सती होती.
सुस्नाता सुंदरी देवी रत्नालंकार भूषिता
स्नान करून सुंदर देवी रत्नांच्या दागिन्यांनी सजली होती.
कस्तूरीबिंदुना सार्द्धं सिंदूरबिंदुसंयुतम्
तिच्या कपाळावर कस्तुरी आणि कुंकवाचा टिळा होता.
गजमौक्तिकसंयुक्तं नासाग्रं सुमनोहरम्
तिच्या नाकाच्या टोकावर गजमुक्तेची सुंदर नथ होती.
वक्रभ्रूभंगिना युक्तं विचित्रकज्जलोज्ज्वलम् 4.9.
तिच्या चेहऱ्यावर वाकडी भुवया आणि देखणा काजळ लावलेलं होतं.
पक्वबिंबाधरौष्ठं च सस्मितं सुंदरं सदा
तिचे ओठ पिकलेल्या बिंब फळासारखे लाल, नेहमी हसतमुख आणि सुंदर होते.
एवंभूतं मुखं दृष्ट्वा सुंदरी स्वगृहे स्थिता
असं सुंदर मुख पाहून ती सुंदर स्त्री आपल्या घरातच राहिली.
शुश्राव वार्तामदितिः कश्यपं कद्रुसंयुतम्
अदितीला कश्यप आणि कद्रू यांची बातमी समजली.
श्रुत्वा चुकोप साध्वी सा हताशा रतिकातरा
हे ऐकून ती सती स्त्री रागावली, निराश झाली आणि प्रेमाने व्याकुळ झाली.
न देवालययोग्या सा धर्मिष्ठा धर्मनाशिनी
ती धर्मनिष्ठ असली तरी, ती देवळासाठी योग्य नव्हती आणि धर्माचा नाश करणारी होती.
श्रुत्वैवं सा चरद्वारा शशाप देवमातरम्
हे ऐकून ती दारातून चालत जाऊन देवमातेवर शाप दिला.
कश्यपो बोधयामास कद्रुं च सर्पमातरम्
कश्यपाने सर्पांची माता कद्रूला उपदेश केला.
त्यज भीतिं लभ सुखं द्रक्ष्यसि श्रीहरेर्मुखम्
भीती सोड, सुख मिळव; तुला श्रीहरीचे मुख पाहायला मिळेल.
वांछां पूर्णां च तस्याश्च चकार भगवान्विभुः
सर्वव्यापी भगवंताने तिच्या सर्व इच्छा पूर्ण केल्या.
अदितिर्देवकी चैव सर्पमाता च रोहिणी 4.9.
अदिती, देवकी, सर्पांची माता आणि रोहिणी—
रहस्यं गोपनीयं च सर्वं निगदितं मुने
मुनी, हे सर्व गुप्त आणि लपवायचं असलेलं रहस्य सांगितलं आहे.
अनंतस्याप्रमेयस्य सहस्रशिरसः प्रभोः
अनंत, ज्याला मोजता येत नाही, हजार डोक्यांचा प्रभू—
जगाम गोकुलं साध्वी वसुदेवाज्ञया मुने
मुनी, सती स्त्री वसुदेवाच्या आज्ञेने गोकुलात गेली.
देवक्याः सप्तमं गर्भं माया कृष्णाज्ञया तदा
त्या वेळी, कृष्णाच्या आज्ञेने मायेनं देवकीचा सातवा गर्भ हलवला.
संस्थाप्य च तदा गर्भं कैलासं सा जगाम ह
तीने गर्भ स्थिर करून मग कैलासावर गेली.
सुषाव पुत्रं कृष्णांशं तप्तरौप्याभमीश्वरम्
तीने कृष्णाचा अंश असलेला, तांब्या-चांदीसारखा तेजस्वी, परमेश्वर पुत्र जन्माला घातला.
तस्यैव जन्ममात्रेण देवा मुमुदिरे तदा
त्याच्या जन्माबरोबरच सर्व देवता आनंदित झाले.
जयशब्दं शंखशब्दं चक्रुर्देवा मुदान्विताः
आनंदाने देवांनी विजयाचा आणि शंखाचा गजर केला.
चिच्छेद नाडीं धात्री च स्नापयामास बालकम्
धात्रीने नाळ कापली आणि बाळाला स्नान घातले.
परपुत्रोत्सवं नंदश्चकार परमादरात् 4.9.
नंदाने दुसऱ्याच्या मुलासाठी मोठ्या आदराने उत्सव केला.
धनानि नानावस्तूनि तैलं सिंदूरमेव च
त्याने धन, विविध वस्तू, तेल आणि कुंकू वाटले.
जन्माख्यानं च हलिनो रोहिणीचरितं तथा
त्याने जन्माची कथा आणि रोहिणीच्या मुलाची कृत्ये सांगितली.