दुष्टा यदा मे भक्तानां ब्राह्मणानां गवामपि
दुष्ट लोकांनी माझ्या भक्तांना, ब्राह्मणांना किंवा गायींना त्रास दिला, की
तथाऽचिरं ते नश्यंति यथा वह्नौ तृणानि च 4.6.
ते अगदी लवकर नष्ट होतात, जशी आगेत गवत जळून जाते.
यास्यामि पृथिवीं देवा यात यूयं स्वमालयम्
मी आता पृथ्वीवरून निघून जातो; देवांनो, तुम्ही सगळे तुमच्या-तुमच्या ठिकाणी परत जा.
इत्युक्त्वा जगतां नाथो गोपाना हूय गोपिकाः
असं म्हणून, जगाचा स्वामी गवळ्यांना आणि गोपींना बोलावलं.
गोपा गोप्यश्च शृणुत यात नंदव्रजं परम्
गोप आणि गोपींनो, ऐका — तुम्ही सगळे नंदाच्या श्रेष्ठ व्रजात जा.
वृषभानुप्रिया साध्वी नंदगोपकलावती
तिथे वृषभानूची प्रिय, सती आणि नंदगोपाची तेजस्वी कन्या आहे.
पितॄणां मानसी कन्या धन्या मान्या च योषिताम्
ती पितरांची मनातून उत्पन्न झालेली कन्या आहे, स्त्रियांमध्ये भाग्यवान आणि सन्मानित आहे.
तस्या गृहे जन्म लभ शीघ्रं नंदव्रजं व्रज
तिच्या घरी लवकर जन्म घे आणि नंदाच्या व्रजात जा.
त्वं मे प्राणाधिका राधे तव प्राणाधिकोऽप्यहम्
राधे, तू मला प्राणाहूनही प्रिय आहेस, आणि मीही तुला तुझ्या प्राणाहून अधिक प्रिय आहे.
श्रुत्वैवं राधिका तत्र रुरोद प्रेमविह्वला
हे ऐकून, राधिकेने तिथे प्रेमाने भरून रडायला सुरुवात केली.
जनुर्लभत गोपाश्च गोप्यश्च पृथिवीतले
गोप आणि गोपींना पृथ्वीवर जन्म मिळाला.
एतस्मिन्नंतरे सर्वे ददृशू रथमुत्तमम् 4.6.
इतक्यात, सर्वांनी एक सुंदर रथ पाहिला.
श्वेतचामरलक्षेण शोभितं दर्पणायुतैः
तो रथ पांढऱ्या चामरांनी आणि असंख्य आरशांनी सजवलेला होता.
सद्रत्नकलशानां च सहस्रेण सुशोभितम्
आणि हजारो रत्नांनी भरलेल्या कलशांनी तो रथ सुंदर दिसत होता.
पार्षदप्रवरैयुक्तं शात कुंभमयं शुभम्
तो रथ श्रेष्ठ पार्षदांनी जुंपलेला, शुद्ध सोन्याचा आणि अत्यंत शोभिवंत होता.
तत्रस्थं पुरुषं श्यामं सुन्दरं कमनीयकम्
त्या रथात एक श्यामवर्णाचा, देखणा आणि मनमोहक पुरुष होता.
किरीटिनं कुण्डलिनं वनमालाविभूषितम्
त्याच्या डोक्यावर मुकुट, कानात कुंडले आणि गळ्यात वनफुलांची माळ होती.
चतुर्भुजं स्मेरवक्त्रं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याला चार हात, हसरा चेहरा आणि भक्तांवर कृपा करण्याची आतुरता होती.
देवीं तद्वामतो रम्यां शुक्लवर्णां मनोहराम्
ती देवी रम्य आणि मोहक स्वरूपाची, शुभ्र वर्णाची प्रकट झाली.
शरत्पार्वणचंद्रास्यां शरत्पंकजलोचनाम्
तिचे मुख शरद ऋतूच्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखे होते आणि डोळे शरद ऋतूतील कमळासारखे होते.
वेणुवीणाग्रंथहस्तां भक्तानुग्रहकातराम्
तिच्या हातात वेणू आणि वीणा होत्या, भक्तांवर कृपा करण्यास ती सदैव उत्सुक होती.
अपरां दक्षिणे रम्यां शतचंद्रसमप्रभाम् 4.6.
दक्षिण बाजूला आणखी एक सुंदर देवी उभी होती, जी शंभर चंद्रांच्या तेजाने उजळून निघाली होती.
सद्रत्नकुण्डलाभ्यां च सुकपोलविराजि ताम्
मूल्यवान रत्नांच्या कुंडलांनी तिचे गाल शोभून दिसत होते.
अमूल्यरत्नकेयूरकरकंकणशोभिताम्
अमूल्य रत्नांनी मढवलेली केयूर आणि कंगणे तिच्या हातात झळकत होती.
मणींद्रकिंकिणीयुक्तमध्यदेशसमन्विताम्
तिच्या कंबरेला उत्तम रत्नांची आणि मंजुळ घंटांची कंबरपट्टा होती.
प्रफुल्ल मालतीमालासंयुक्तकबरीयुताम्
तिच्या केसात उमललेल्या मोगऱ्यांच्या माळा गुंफलेल्या होत्या.
कस्तूरीबिंदुसंयुक्तसिन्दुरतिलकान्विताम्
तिच्या कपाळावर कस्तुरीचे ठिपके आणि सिंदूराचा टिळा होता.
सहस्रदलसंसक्तलीलाकमलसंयुताम्
ती हजार पाकळ्यांच्या कमळाशी जोडलेल्या एक खेळकर कमळाने अलंकृत होती.
अवरुह्य रथात्तूर्ण सस्त्रीकः सहपार्षदः
तो आपल्या पत्नी आणि सेवकांसह रथातून पटकन खाली उतरला.
देवा गोप्यश्च गोपाश्च तस्थुः प्रांजलयो मुदा
देव, गोपी आणि गोप आनंदाने हात जोडून उभे राहिले.