अमूल्यरत्नसाराणां सारभूषणभूषितम्
मूल्य नसलेल्या रत्नांच्या सारांशातून बनवलेल्या दागिन्यांनी तो सजलेला होता.
शरत्प्रफुल्लपद्मानां प्रभामोष्यास्यचंद्रकम्
त्याच्या तोंडावर शरद ऋतूतील उमललेल्या कमळासारखी प्रभा आणि चंद्रकोरीसारखा चिन्ह होता.
पक्वदाडिमबीजाभदंतपंक्तिमनोहरम्
त्याच्या दातांची ओळ पिकलेल्या डाळिंबाच्या दाण्यासारखी मनमोहक दिसत होती.
गोपीवक्त्रस्मिततनुं राधावक्षःस्थलस्थितम्
गोपिकांच्या हास्यासारखे स्मित त्याच्या चेहऱ्यावर होते आणि तो राधेच्या छातीवर विसावला होता.
इत्येवमुक्त्वा विश्वसृट् प्रणनाम पुनः पुनः
असे म्हणून विश्वनिर्माता पुन्हा पुन्हा वाकला.
ननाम भूयोभूयश्च साश्रुपूर्णविलोचनः 4.5.
तो पुन्हा पुन्हा नमस्कार करत होता, त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते.
व्याप्तास्तत्राश्रमे सर्वे श्रीकृष्णतेजसा मुने
मुनी, त्या आश्रमात सर्वत्र श्रीकृष्णाच्या तेजाने सर्वजण व्यापले गेले.
पूजाकाले हरेरेवं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
जो कोणी हरिच्या पूजेच्या वेळी भक्तीभावाने हे वाचतो—
सुरासुरमुनींद्राणां दुर्लभं दास्यमेव च
—त्याला देव, दैत्य आणि ऋषींच्याही दुराप्राप्य अशी सेवा मिळते.
इहैव विष्णुतुल्यश्च विख्यातः पूजितो धुवम्
इथेच तो विष्णूसमान प्रसिद्ध आणि पूज्य होतो, हे नक्की.
सर्वसौभाम्यसंयुक्तं यशसा पूरितं जगत्
त्याच्याकडे सर्व शुभता येते आणि त्याची कीर्ती जगभर पसरते.
पत्नी पतिव्रता साध्वी सुशीला सुस्थिराः प्रजाः
त्याची पत्नी पतिव्रता, सती, सुशील असते आणि त्याची मुले चांगली व स्थिर असतात.
श्रीनारायण उवाच ध्यात्वा स्तुत्वा च तिष्ठंतो देवास्ते तेजसः पुरः
श्रीनारायण म्हणाले: ध्यान करून आणि स्तुती करून, देवता त्या तेजासमोर उभे राहिले.
सजलांभोदवर्णाभं सस्मितं सुमनोहरम्
त्याचा वर्ण पावसाळी मेघासारखा, चेहऱ्यावर स्मित आणि अत्यंत मनोहारी होता.
गंडस्थलकपोलाभ्यां ज्वलन्मकर कुण्डलम्
त्याच्या गालावर आणि कपाळावर ज्वलंत मकराकृती कुंडले झळकत होती.
वह्निशुद्धहरिद्राभामूल्यवस्त्रविराजितम्
अग्निपरिक्षित हळदीसारख्या पिवळ्या आणि मौल्यवान वस्त्रांनी तो शोभून दिसत होता.
भूषितं भूषणै रम्यैस्तद्रूपेणैव भूषितैः
ती सुंदर दागिन्यांनी सजलेली होती, आणि तिच्या त्या रूपालाच शोभा येईल अशा दागिन्यांनी ती अलंकृत होती.
प्रसन्नेक्षणपश्यंतं भक्तानुग्रहकातरम्
ती कृपाळू नजरेने पाहत होती, भक्तांवर कृपा करण्यास नेहमीच उत्सुक होती.
कौस्तुभासक्तसद्रत्नप्रदीप्ततेजसोज्ज्वलम्
कौस्तुभ मणी छातीला लावलेला असून त्याच्या तेजाने ती उजळून निघाली होती.
पश्यंतं सस्मितं कांतं पश्यंतीं वक्रचक्षुषा
ती मंद हास्याने, मोहकपणे पाहत होती, आणि तिची नजर वाकडी, लाजरी होती.
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां शरत्पंकजलोचनाम्
तिच्या मुखावर हलकंसं हास्य आणि प्रसन्नता होती, डोळे शरद ऋतूतील कमळासारखे सुंदर होते.
बंधुजीवप्रभामुष्टाधरौष्ठरु चिराननाम् 4.6.
तिचे ओठ बांधूजीव फुलासारखे लाल होते, चेहरा सुंदर आणि तेजस्वी होता.
मणींद्राणां प्रभामोषनखराजिविराजिताम्
मोत्यांच्या आणि मौल्यवान रत्नांच्या तेजाने ती झळाळत होती.
अमूल्यरत्नसाराणां रशनाश्रोणिभूषिताम्
किमती रत्नांच्या साराने तयार केलेल्या कंबरपट्ट्याने तिची कंबर सजलेली होती.
महामणींद्रसाराणां किङ्किणीमध्यसंयुताम्
महामूल्य मण्यांच्या कंबरपट्ट्यात मधोमध किणकिण करणाऱ्या घंटा होत्या.
रत्नेंद्रसाररचितकपोलोज्ज्वलकुण्डलाम्
सर्वोत्तम रत्नांनी बनवलेल्या कुंडलांनी तिचे गाल उजळून निघाले होते.
खगेंद्रचंचुनासाग्र गजेंद्रमौक्तिकान्विताम्
तिच्या नाकाचा टोक पक्षीराजाच्या चोचीप्रमाणे होते, आणि गजराजाच्या मोत्याने ते सुशोभित होते.
मालया कौस्तुभेंद्राणां वक्षःस्थलसुशोभिताम्
कौस्तुभ मण्यांच्या माळेने तिचे वक्षस्थळ सुंदरपणे सजले होते.
रत्नांगुलीय निकरैः करांगुलिविभूषिताम्
तिच्या बोटांना रत्नांच्या अंगठ्यांच्या ओळींनी सजवले होते.
सूक्ष्मसूत्राकृतै रम्यैर्भूषिता शंखभूषणैः
सुकुमार दोऱ्यांनी बनवलेल्या सुंदर शंखाच्या दागिन्यांनी ती सजली होती.