परमेश्वराने स्वतःचे सर्वोच्च रूप धारण करून, तो एकटाच या विश्वात अस्तित्वात होता. त्या काळी, हे विश्व प्राण्यांविना, जलविहीन, भीषण, वाऱ्याविना आणि अंधकाराने पूर्णपणे वेढलेले होते. येथे कोणतेही वृक्ष, पर्वत, सागर किंवा त्यासारख्या गोष्टी नव्हत्या; त्याचे स्वरूपही विकृत आणि विचित्र होते. या सगळ्याचा विचार परमेश्वराने आपल्या मनात केला आणि तो एकटाच, कोणत्याही साथीशिवाय, तिथे होता. सृष्टीच्या प्रारंभी, त्या पुरुषाच्या दक्षिण दिशेला प्राणी उत्पन्न झाले. त्यानंतर महान अहंकार आणि पंचमहाभूतांची सूक्ष्म तत्त्वे प्रकट झाली. त्यानंतर, स्वयं नारायण, प्रभू, प्रकट झाले. त्यांच्या हातात शंख, चक्र, गदा आणि कमळ होते; त्यांच्या कमळासारख्या मुखावर मंद हास्य फुलले होते. त्यांच्या छातीवर श्रीवत्साचा शुभचिन्ह होता, ते लक्ष्मीचे निवासस्थान, लक्ष्मीचे मूळ आणि संपत्तीचे स्त्रोत होते. त्यांचे रूप अत्यंत सुंदर, मोहक आणि कामदेवाच्या तेजाने उजळून निघाले होते. नारायण म्हणाले, "मी सर्व कारणांचा कारण आहे, आणि त्या कारणाच्या कृतीचा देखील कारण आहे. मी तपस्येचा मूळ, तिचा शाश्वत फल, तपस्वींचा स्वामी आणि स्वतः तपस्वी आहे. मी निरिच्छुक असूनही इच्छारूप आहे, इच्छा नष्ट करणारा आणि इच्छेचे कारणही आहे. मी वेदस्वरूप, वेदांचा मूळ, वेदांनी घोषित केलेले फल आणि ते फलही आहे." असे सांगून, परम भक्तीने भरलेले नारायण तिथेच त्या आज्ञेने स्थिर राहिले. जो कोणी नारायणाने रचलेल्या या स्तोत्राचा एकाग्रतेने जप करतो, त्याला पुत्राची इच्छा असेल तर पुत्र, पत्नीची इच्छा असेल तर प्रिय पत्नी, आणि जो कारागृहात दु:खी असेल त्याला मुक्तता प्राप्त होते. त्यावेळी सौती म्हणतो, "तेव्हा एक दिव्य पुरुष प्रकट झाला, जो स्वच्छ क्रिस्टलसारखा शुद्ध, पाच मुखांचा, दिशाच वस्त्र म्हणून परिधान करणारा होता. त्याचे रूप वितळलेल्या सोन्यासारखे तेजस्वी, जटाजूटांनी अलंकृत आणि अत्युत्कृष्ट होते. त्याच्या हातात त्रिशूळ, शूल आणि माळ होती; तो सर्वश्रेष्ठ होता. तो मृत्यूलाही मृत्यू देणारा, सर्वांचा स्वामी, मृत्यूनियंता शिव होता. त्याचे मुख व दृष्टी पूर्ण चंद्राच्या तेजाने झळकत होते आणि त्याचे दर्शन अतिशय मोहक होते." शिव श्रीकृष्णासमोर उभे राहून, हात जोडून त्यांचे स्तवन करतात: "अजिंक्य, विजय व वरदान देणाऱ्या श्रेष्ठ प्रभूला मी वंदन करतो. तोच हे विश्व, विश्वाचा स्वामी, विश्वाधिपती, विश्वाचा कारण आहे. तो विश्वाचे पालन करणारा, त्याचा संहार करणारा आणि विश्वातून प्रकट झालेला सर्वोच्च आहे. त्याचे रूपच तेज आहे, प्रकाश देणारा, सर्व तेजस्वींमध्ये श्रेष्ठ आहे." असे म्हणून शिव नारायणासमोर त्या आज्ञेने स्थिर राहिले. जो कोणी संयमाने शंभूने रचलेले हे स्तोत्र जपतो, त्याचे मित्र, संपत्ती आणि समृद्धी सतत वाढतात. अशा प्रकारे, ब्रह्मवैवर्त पुराणात शंभूने रचलेले श्रीकृष्णाचे स्तोत्र प्रकट झाले. त्यानंतर, कृष्णाच्या नाभिकमळातून, शुभ्र वस्त्र परिधान केलेला, शुभ्र दात आणि शुभ्र केस असलेला, चार मुखांचा ब्रह्मा प्रकट झाला. तो तपस्येचे फळ देणारा, सर्व संपत्ती देणारा आहे. तो चार वेदांचा कर्ता, वेदांचा ज्ञाता, वेदांचा मूळस्वामी आहे. ब्रह्मा श्रीकृष्णासमोर उभे राहून, हात जोडून त्यांचे स्तवन करतो. तो अव्यक्त, अविनाशी, व्यक्त आणि ग्वाळ्याच्या रूपात प्रकट होणारा आहे. तो सदैव तरुण, शांत, गोपिकांचा प्रिय आणि अत्यंत मोहक आहे. वृंदावनाच्या वनाजवळील रासमंडळात तो स्थित आहे. असे म्हणून, ब्रह्माने त्यांना वंदन केले आणि रत्नजडित सिंहासनावर बसलेल्या प्रभूने त्याला वर दिला. जो कोणी ब्रह्माने रचलेले हे स्तोत्र सकाळी उठून पठण करतो, त्याच्या मनात गोविंदप्रेम निर्माण होते आणि त्याच्या पुत्र-पौत्रांची समृद्धी वाढते.