महादेव म्हणाले: “मी त्या सर्वश्रेष्ठ आत्म्याला वंदन करतो, जो स्पर्शरहित असून सर्वांचा कारण आहे. तो देवता स्थूलांपेक्षा स्थूल आणि सूक्ष्मांपेक्षा सूक्ष्म, आणि सर्वोच्च आहे. त्याला रूप आहे आणि त्याला रूप नाही, तो गुणयुक्त आहे आणि निर्गुणही आहे—तोच परमेश्वर. त्याचे रूप अत्यंत सुंदर, अद्वितीय आणि सर्वव्यापी आहे. तो कृतीचा मूर्तिमंत स्वरूप आहे, सर्व कर्मांचा साक्षी आहे. त्याच्या अंशाने आणि विविध रूपांनी तो सृष्टीकर्ता, पालनकर्ता आणि संहारकर्ता आहे. तो स्वतःच प्रकृतीचा स्वरूप आहे आणि आपल्या मायेमुळे तो पुरुषही आहे. आपल्या मायेमुळेच तो स्त्री, पुरुष आणि नपुंसक या सर्व रूपांना धारण करतो. तो सर्व दुःखातून मुक्त करणारा, सर्व कारणांचा कारण आहे. तेजस्वी वस्तूंमध्ये तो सूर्य आहे; सर्व प्राण्यांमध्ये तो पाताळाग्नी आहे. रुद्र, वैष्णव आणि ज्ञानी यांच्यामध्ये तो शंकर आहे. प्रजापतींमध्ये तो ब्रह्मा आहे, सिद्धांमध्ये तो कपिल आहे. देवांमध्ये तो विष्णू आहे, देवींमध्ये तोच प्रकृती आहे, स्त्रियांमध्ये तो शतरूपा आहे—त्या अनेक रूपधारीस मी वंदन करतो. ऋतूंमध्ये तो वसंत आहे, महिन्यांमध्ये मार्गशीर्ष. नद्यांमध्ये तो समुद्र आहे, पर्वतांमध्ये हिमालय. पानांमध्ये तो तुळशीचे पान आहे, लाकडांमध्ये चंदन. फुलांमध्ये पारिजात आहे, धान्यांमध्ये तांदूळ आहे. ऐरावतसारख्या गजांमध्ये तोच आहे, पक्ष्यांमध्ये गरुड आहे. तेजस्वी वस्तूंमध्ये तो सुवर्ण आहे, धान्यांमध्ये जव आहे. यक्षांमध्ये कुबेर आहे, ग्रहांमध्ये बृहस्पती. वेदसंग्रहांमध्ये तो शास्त्र आहे, विद्वानांमध्ये सरस्वती आहे. मंत्रांमध्ये विष्णुमंत्र आहे, तीर्थांमध्ये गंगा आहे. बलवानांमध्ये तोच शक्ती आहे, वेगवानांमध्ये मन आहे. गुरूंमध्ये ज्ञानदाता, नात्यात आईचे रूप, मित्रांमध्ये जन्मदाता—त्या साररूप परमात्म्याला मी वंदन करतो. शिल्पकला करणाऱ्यांमध्ये विश्वकर्मा, सुंदरांमध्ये कामदेव, प्रियजनांमध्ये पुत्ररूप, पुरुषांमध्ये राजारूप तोच आहे. सद्गुणांच्या बीजांमध्ये धर्म, वेदांमध्ये सामवेद, पाण्यात शीतलतेचा सार, पृथ्वीमध्ये सुगंधाचा स्वरूप तोच आहे. यज्ञांमध्ये राजसूय, छंदांमध्ये गायत्री, गायींमध्ये दूध, शुद्धांमध्ये शुद्ध करणारा तोच आहे. गवतांमध्ये कुशा, शत्रूंमध्ये रोगरूप, तेजरूप, ज्ञानरूप आणि सर्वरूप तोच आहे. धारण करणाऱ्यांमध्ये वायू, नित्यस्वरूप असणाऱ्यांमध्ये आत्मा तोच आहे. वेदांनी ज्याचे वर्णन करता येत नाही, विद्वान ज्याची स्तुती करू शकत नाहीत, वेद ज्या परमात्म्याची स्तुती करू शकत नाहीत आणि सरस्वती जिला मूक होते, तोच हा परम तेजस्वी, भक्तांवर कृपेचा मूर्तिमंत स्वरूप आहे. तो दोन हातांचा तरुण, ज्याच्या ओठांवर बासरी आहे, आनंदाने हसणारा, राधेने दिलेला पान खातो, आणि त्याचे दर्शन अत्यंत मोहक आहे. तो रत्नमाळांनी सुशोभित आहे, शुभ्र चवरीने सेवा केली जाते, आणि सुंदर वृंदावनाच्या अंतराळात, रासलीलेच्या आनंदासाठी आतुर आहे. अशा त्या अनेक रूपांनी व्यापलेल्या, सर्वात श्रेष्ठ, सर्वत्र असणाऱ्या, भक्तवत्सल परमात्म्याला मी नम्र वंदन करतो.