तो योगी, आपल्या मनाच्या सामर्थ्याने प्रवास करत, शिवाच्या दिव्य लोकांचे दर्शन घेतो. तेथे त्याने अनेक सिद्धी आणि ज्ञान संपादन केलेल्या श्रेष्ठ योगींना पाहिले, जे त्याच्या सोबत होते. त्या प्रदेशाभोवती कल्पवृक्षांच्या रम्य वनांनी वेढलेले होते, आणि पारिजाताच्या सुंदर रांगांनी ते स्थळ अलंकृत झाले होते, जणू काही एखादे तेजस्वी वनच. तेथे असंख्य रत्नांनी बनवलेल्या उंच व्यासपीठांनी आणि महान रत्नांच्या सारांशातून घडवलेल्या कोट्यवधी राजवाड्यांनी ते स्थान शोभून उठले होते. त्या रम्य मध्यभागी त्याने शंकराचे निवासस्थान पाहिले—ते उंच, आकाशाला भिडणारे, आणि दूधासारख्या शुभ्र पाण्यासारखे तेजस्वी होते. त्या महालाला अमूल्य रत्नांनी सजवले होते आणि रत्नांच्या पायऱ्यांनी अलंकृत केले होते. तिथे माणिकांच्या माळा आणि उत्तम रत्नांच्या चमकदार पात्रांनी तो महाल अधिकच शोभून दिसत होता. त्या राजवाड्याच्या समोर त्याने सिंहद्वार पाहिले. ते द्वार बाहेर आणि आत दोन्ही ठिकाणी नेहमीच सुंदर वेदिकांनी सुशोभित होते. विविध सुंदर आणि अद्भुत अलंकारिक रचनांनी ते द्वार सजवले होते. त्या द्वारावर मोठ्या, भयंकर दातांनी, रौद्र आणि लाल डोळ्यांनी युक्त अशा द्वारपालांना त्याने पाहिले. त्यांच्या अंगावर पवित्र भस्म होते, ते वाघाच्या कातड्याचे वस्त्र परिधान केलेले, आणि अत्यंत तेजस्वी व दिव्य स्वरूपाचे दिसत होते. त्यांच्या हातात त्रिशूळ आणि भाले होते, आणि ब्रह्मतेजाने ते उजळून निघाले होते. ते द्वारपाल अत्यंत विनम्र, पण अतुल शक्तिशाली व जिंकता न येणारे होते. ब्राह्मणाने सांगितलेल्या शब्दांनी त्यांचे हृदय दयाळू झाले. त्या प्रभूंच्या दोन्ही श्रेष्ठ सेवकांनी त्याला प्रवेश करण्याची अनुमती दिली. आत गेल्यावर त्याने एकामागून एक सोळा अतिशय रम्य दरवाजे पाहिले. हे सर्व पाहून, शूलधारी शिवाने त्या दिव्य सभेचे आश्चर्याने निरीक्षण केले. त्या सभेतील वायू पारिजात फुलांच्या सुवासाने सुगंधित झाला होता. त्या सभेत शिव स्वतः, त्रिशूळ व भाला धारण करून, वाघाच्या कातड्याचे वस्त्र परिधान करून, रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान होते. त्यांच्या अंगावर रत्नांचे अलंकार होते. तेच हे महाशिव, शुभतेचे मूळ, शिवाचा बीज, आणि शिवांचेच आश्रय. शिवांचा चेहरा मंद हास्याने आणि शांततेने उजळून निघाला होता. भक्तांवर कृपा करण्यास ते सदैव तत्पर होते. त्यांच्या जटांमध्ये दक्षकन्या सती त्यांच्यासोबत होती. शिवांचे स्वरूप स्वच्छ स्फटिकासारखे होते, पाच मुखांनी आणि तीन डोळ्यांनी युक्त असे. महान योगी त्यांची स्तुती करत होते, आणि सिद्ध पुरुष त्यांची सेवा करत होते. सर्वश्रेष्ठ ब्रह्मरूप, पूर्णत्वाचा आदर्श, आणि सर्वोच्च म्हणून त्यांचे ध्यान केले जात होते. शिव हे तेजस्वी रूप, सर्वांचे मूळ, आणि श्रीकृष्णस्वरूप, प्रकृतीपलीकडील, मधुर स्वरात गाणारे, अश्रुपूर्ण डोळ्यांनी, गुणांचा महासागर असे आहेत. त्यांच्या सभोवताली सर्व जीवांचे अधिपती, रुद्रगण, आणि दिग्पाल उपस्थित होते. त्यांच्या डाव्या बाजूला कार्तिकेय, उजवीकडे गणेश्वर, आणि त्यांच्या मांडीवर पर्वतराजकन्या गौरी विराजमान होती. तो योगी, परशुराम, अत्यंत भक्तीभावाने आणि हर्षाने सर्वांना वंदन करतो. त्याचे शब्द थरथर कापतात, तो अत्यंत नम्रतेने, डोळ्यांतून अश्रू वाहत, आणि अंतःकरणात अतिशय उत्कंठा घेऊन उभा राहतो. तेव्हा परशुराम म्हणतो: "कुठल्या अविनाशी आणि शाश्वत बीजाचे, किंवा कोणत्या निष्क्रिय तत्त्वाचे मी स्तवन करू? मी गोंधळलेल्या मनाचा असूनही, देवाधिदेवाचे स्तवन करतो. जे वाणी, बुद्धी आणि मनाच्या पलीकडचे आहेत, जे सर्व तत्त्वांचा सार आहेत, आणि सर्वोच्च आहेत. जे आकाशासारखे, आरंभ, मध्य आणि अंत नसलेले, म्हणूनच अविनाशी आहेत. जे ध्यानाने प्राप्त होतात, जरी प्राप्त करणे कठीण असले तरी, दयाळूंना ते सहज सुलभ आहेत. आज माझा जन्म फळला, आणि माझे आयुष्य सार्थकी लागले." असे म्हणून परशुरामाने त्या दिव्य शिवसाक्षात्काराचा अनुभव घेतला.