ब्रह्मपुत्राने असे सांगितल्यावर, हे मुनी, त्याने शंकराला हातात धरले. त्या वेळी, शिवाला त्या कुमाराने पकडताना पाहून, पार्वती—ती पुण्यवती—मनात विचार करू लागली की हे खरोखरच अत्यंत दुर्गम आहे, यावर मात करणे अशक्य आहे. त्या क्षणी, सर्व देवता आणि पार्वती यांनी एकत्रितपणे आकाशात पाहिले, आणि त्यांनी पाहिले की दहा दिशांमध्ये प्रखर तेज पसरले होते, जसे की कोट्यवधी सूर्यांची प्रभा फिकट पडावी असे. त्या तेजात साक्षात विष्णू प्रकट झाले आणि म्हणाले, "ही माझ्या सोळाव्या अंशाची शक्ती आहे; आम्ही कोण आहोत या महान परमात्म्याच्या तुलनेत?" ब्रह्मदेव म्हणाले, "मी त्याचे स्तवन किंवा वर्णन कसे करू शकतो? मी परमात्म्याचे स्तुती कशी करू?" देवतांनी म्हणाले, "वेद देखील त्याचे यथार्थ स्तवन करू शकत नाहीत, आणि सरस्वतीला देखील ते शक्य नाही." ऋषींनी सांगितले, "तू ज्या पलीकडे आहेस, त्या वाणी आणि मनाच्या पलीकडे, त्या तुला आमची वाणी कशी पोहोचणार?" सरस्वती म्हणाली, "मी देखील तुझ्या स्तुतीस पूर्णपणे असमर्थ आहे, कारण तू वाणी आणि मनाच्या पलीकडे आहेस." सावित्री म्हणाली, "सर्व कारणांचा मूळ असलेल्या तुला, मी स्त्रीस्वभावाने कशी स्तुती करू?" लक्ष्मी म्हणाली, "ज्याच्यापासून माझ्याही शक्ती उत्पन्न होतात, त्या विश्वबीजस्वरूप तुझी मी कशी स्तुती करू?" हिमालय म्हणाले, "माझ्या मनात स्तुती करण्याची उत्कंठा असली तरी, माझे सामर्थ्य क्षुद्र आहे; मी कसा स्तुती करू?" एकामागून एक सर्व देवांनी आपापली स्तुती अर्पण केली आणि शेवटी ते सर्व शांत झाले. त्या वेळी, पार्वती—स्वच्छ वस्त्र परिधान केलेली, जटाजूट धारण केलेली, व्रतस्थ, तपश्चर्येत दृढ होती. तिचे रूप अग्नीच्या ज्वाळांसारखे तेजस्वी होते; ती साक्षात तेजाची मूर्ती होती. मग पार्वती म्हणाली, "वेद जाणणारे, वेद किंवा वेदांचे रचयिते—कोण जाणतो खरेतर? तुझे अंशही तुला जाणत नाहीत, मग तुझे रूप कोण जाणणार? तू अतीसूक्ष्म, अव्यक्त, सर्वात मोठा, श्रेष्ठ आणि परम आहेस. तूच कार्य, तूच कारण, आणि सर्व कारणांचा कारण आहेस. तू निरपेक्ष, निर्गुण, साक्षी, स्वात्मानंदात रमणारा, सर्वश्रेष्ठ; पण सृष्टीच्या निमित्ताने, गुणांनी युक्त होऊन, तू आपल्या अंशाने साकाररूप धारण करतोस. तूच प्रकृती, तूच पुरुष; वेद तुझ्यापासून वेगळे नाहीत. तूच कर्म, कर्माचे बीज, आणि कर्मफळ देणारा; काही लोक तुला चतुर्भुज, शांत, मोहक, लक्ष्मीचा प्रियतम म्हणून पाहतात. वैष्णव तुला साकार, आकर्षक रूपात पाहतात—दोन भुजांचा, सुंदर, तरुण, कृष्णवर्णीय आणि मनोहारी. भक्तजन सदैव आनंदाने तुझी सेवा करतात, हे तेजस्वी प्रभो; ब्रह्मदेवांनी तुझे स्तवन केले, देवांच्या शत्रूंचा नाश करण्यासाठी तू प्रकट झाला होतास. मी सदा तेजस्वरूप आहे; मी रूप धारण केले आहे, हे प्रभो. तुझ्या मायेमुळे मी तुझी माया आहे; पूर्वी मी दैत्यांना मोहात टाकले होते. त्या वेळी, तारकामुळे पीडित देवांनी माझे स्तवन केले. दक्षयज्ञात माझे शरीर त्यागून, शिवाची निंदा झाल्याने मी शिवा झाले. या जन्मात, कठोर तप करून मला शिव मिळाले. पण त्या दिव्य मायेमुळे, प्रेमातून उत्पन्न होणारे तेज मला मिळाले नाही. आता, मी व्रत करून, तुझ्यासारख्या पुत्राची प्राप्ती व्हावी अशी इच्छा करते. हे करुणासागर, हे सर्व ऐकून, तू मला कृपा करावी. जो कुणी भारतात पार्वतीच्या या स्तोत्राचे भक्तीभावाने श्रवण करतो, जो एक वर्ष यज्ञाच्या अन्नावर राहून भक्तीपूर्वक हरिपूजन करतो, त्याला हे विष्णुस्तोत्र सर्व संपत्ती आणि ऐश्वर्य देणारे आहे. हे सर्व सौंदर्याचे मूळ आहे आणि कीर्तीचा विस्तार करणारे आहे. नंतर, नारायण म्हणाले: त्याने आपले खरे रूप प्रकट केले, जे सर्वांना अदृष्य आणि अत्यंत दुर्मिळ होते. त्या देवीने, आपल्या मनाने कृष्णात एकाग्रता ठेवून, भक्तिपूर्वक त्याचे स्तवन केले.