नारद आणि नारायण यांच्यातील दिव्य संवाद चालू असताना, नारायण म्हणाले, "वत्सा, या विश्वांची संख्या मोजता येणार नाही, इतकी असीम आहेत. या सर्व लोकांमध्ये, देवता, दिव्य ऋषी, मनू आणि मनुपुत्र यांचा समावेश होतो. हे सर्व विश्व, महान विष्णूच्या देहातील छिद्रांतच स्थित आहे. खरे, सनातन, निर्गुण आणि अपरिवर्तनीय अशा परब्रह्माची भक्ती करावी. ते परब्रह्म इच्छाशून्य, निराकार, नित्य आणि कलंकरहित आहे. परंतु, त्याच वेळी, ते स्वतःच्या इच्छेने सर्व रूपे धारण करते आणि भक्तांवर अनंत कृपा करते. ध्यानानेच ते प्राप्त करता येते; शिवासारख्या मोठ्या योगींनाही ते सहज प्राप्त होत नाही. सर्वांचा आधार, सर्वज्ञ, आणि सर्वांना परमानंद देणारा तोच आहे. तोच भक्तांना सेवा, धर्म आणि सर्व सिद्धी प्रदान करतो. सर्वश्रेष्ठ, पवित्र, पूर्ण आणि मंगल तोच आहे. कृष्ण या दोन अक्षरी मंत्राचा जप केल्याने—जो कृष्णसेवा देतो—एक लाख वेळा जप केल्यास मंत्रसिद्धी निश्चितच प्राप्त होते. एकदा, एका वैश्याने भक्तिभावाने देवीला वंदन केले आणि पुष्कर क्षेत्री गेला. देवीच्या कृपेने तो कृष्णाचा सेवक झाला. या प्रकारे, 'प्रकृती आणि वैश्य संवाद' नावाचा त्रिसष्टाव्या अध्यायाचा (साठाव्या तिसरा अध्याय) समारोप झाला. हा संवाद नारद व नारायण यांच्यात, दुर्गाकथेत, सुरथ, समाधी व मेधस यांच्या संवादात, ब्रह्मवैवर्त पुराणाच्या द्वितीय खंडातील प्रकृती विभागात सांगितला गेला. यानंतर नारायण म्हणाले, "सौभाग्यशाली नरादा, आता मी तुला वेदात सांगितलेली पूजा-विधी सांगतो." राजाने स्नान करून आचमन केले आणि तीन विधिपूर्वक संस्कार केले. मग प्राणायाम करून शंख शुद्ध केला. पुन्हा भक्तीपूर्वक ध्यान करून, अंतःकरणाने पूजा केली. तो परमधार्मिक राजा, भक्तिभावाने, शास्त्रानुसार विधिपूर्वक पूजा करू लागला. सहा देवतांचा नमस्कारपूर्वक पूजन करून, त्याने सांमवेदात वर्णिलेल्या परम कल्पवृक्षाचे ध्यान केले. ती देवी—जिला ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतरही वंदन करतात—शाश्वत आहे. ती सर्वांची मूळ, सर्वांचा आधार, आणि सर्वश्रेष्ठापेक्षाही श्रेष्ठ आहे. गुणसंपन्न आणि निर्गुण, शुद्धसत्त्व, सर्वोत्तम, स्वेच्छेने कार्य करणारी आणि सद्गुणांनी युक्त आहे. ती कृष्णाला प्रिय, कृष्णाची शक्ती आणि कृष्णाच्या बुद्धीची अधिष्ठात्री आहे. तिच्या देहातून वितळलेल्या सोन्यासारखा तेज प्रकटतो, आणि कोट्यवधी सूर्यांपेक्षा अधिक उज्ज्वल आहे. तीच दुर्गा, शंभर बाहू असलेली, सर्व दुःखांचा नाश करणारी महादेवी आहे. ती त्रिनेत्रधारी शंकराची प्राणशक्ती आहे आणि शुद्ध अर्धचंद्राने सुशोभित आहे. तिचा डावा गाल गोल आणि मोहक आहे, ज्यामुळे शंभूच्याही मनाचा मोह होतो. तिच्या नाकाच्या उजव्या बाजूला हत्तीच्या दाताचा मोती शोभतो. तिच्या दातांची एकच रांग आहे, जी मोत्यांच्या माळेलाही लाजवते. तिचे दोन्ही गाल रंगीबेरंगी पानांच्या रेषांनी सुशोभित, तेजस्वी आणि सुंदर आहेत. ती मणिमय कंकणांनी सजलेली आहे, मणिमय पाश आणि अंकुश याने तेजस्वी आहे. तिच्या बोटांच्या नखांवर आणि पायांच्या बोटांवर सुंदर लाल लाकाच्या रेषा आहेत. तिच्या उरोजांवर कस्तुरीचा सुंदर ठिपका आहे. ती अत्यंत सुंदर, शांत आणि योगसिद्धांत श्रेष्ठ आहे. तिचा चेहरा शरद पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा, परम मोहक आहे. तिच्या कपाळावर नेहमीच मध्यभागी कुंकवाचा ठिपका असतो, जो तेज देतो. सुरेख काजळाच्या रेषांनी ती सर्व प्रकारे तेजस्वी दिसते. अशा प्रकारे त्या देवीचे ध्यान, पूजा आणि स्तुती या विधिपूर्वक केले जातात, ज्यायोगे भक्ताला परम कल्याण प्राप्त होते.