तो परम ब्रह्म, सर्व गुण आणि प्रकृतीच्या पलीकडे असलेला, आपल्या इच्छेनेच अस्तित्वात असलेला आहे. त्याच्या आजूबाजूला त्याचे प्रिय बारा गवळण मित्र, पांढऱ्या यक्ष-शृंगाराच्या पंख्यांनी त्याची सेवा करतात. तो कामबाणांनी विद्ध, नेहमीच तारुण्याच्या उत्कट अवस्थेत, अचल आणि सुंदर आहे. श्रीकृष्ण—सर्वोच्चांमध्ये सर्वोच्च—रासमंडळाच्या मध्यभागी उभा आहे. चारही वेद त्याचे स्तवन करतात आणि तो अनेक मोहक रूपांत प्रकट होतो. हे शिवा, त्या वेळी तेथे वाद्ये आणि सुंदर गाण्यांचा मधुर नाद पसरलेला आहे. त्याच्या कमलासारख्या पायांची अखंडपणे पवित्र तुळशीच्या पानांनी पूजा केली जाते. दुर्वा, अक्षता आणि पारिजाताच्या फुलांनीही त्याची अर्चना होते. तो नेहमीच शांत, स्वयंसिद्ध आणि सर्व कारणांचा कारण आहे. तो सर्व शुभतेचा मूर्तिमंत स्वरूप आहे आणि सर्व शुभतेचा स्रोतही आहे. त्याला पाहून राजा भयाने ग्रस्त होतो आणि झपाट्याने आपल्या रथातून खाली उतरतो. त्या सर्वोच्च आत्म्याने त्याला सेवा करण्याची संधी दिली आणि त्याला मंगलकामना दिली. राधा देखील आपल्या रथातून उतरते आणि श्रीकृष्णाच्या छातीला आलिंगन देते. श्रीकृष्ण तिला सन्मानाने, स्मितहास्याने संबोधतो. तो म्हणतो—प्रथम राधेचे नाव उच्चारावे, मग कृष्ण माधवाचे. जे उलट बोलतात किंवा जगज्जननीचे निंदा करतात, त्यांना कालाच्या धाग्यावर चंद्रसूर्य अस्तित्वात असतील तोपर्यंत यातना भोगाव्या लागतात. अशा प्रकारे, राधिकेची ही सर्वोच्च कथा दुर्गेच्या उपस्थितीत सांगितली गेली. ती नारायणी, विष्णूची शक्ती, आद्य प्रकृती आणि सर्वश्रेष्ठ देवी आहे. सर्व स्त्रियांमध्ये तीच प्रधान, श्रेष्ठ आणि जन्माची स्मरण करणारी आहे. श्री पार्वती विचारते—"वैष्णव राजाला राधा मंत्र कसा प्राप्त झाला?" त्याची पद्धत काय, त्याचे ध्यान, स्तोत्र आणि कवच कोणते?" श्री महेश्वर म्हणतो—"हे मुनी, मी कोणाची पूजा केल्याने लवकरच गोलोक प्राप्त करू शकतो?" अशाप्रकारे विचारून, श्रेष्ठ ब्राह्मण राजाला संबोधित करतो—"राधेची पूजा कर, तीच सर्वोच्च, प्राणांची अधिष्ठात्री देवी आहे." असे म्हणून त्याने राजाला सहाक्षरी राधिकामंत्र दिला. त्याला प्राणायाम, तत्वशुद्धी आणि मंत्रन्यास शिकवला. भक्तिभावाने स्तोत्र आणि कवचही शिकवले. त्याला सामवेदात वर्णन केलेले, सर्वात शुभ ध्यानही शिकवले. राधेचे तेज श्वेत चंपक फुलांसारखे, कोटी चंद्रांइतके उजळ, सुंदर कंबर आणि नितंब, बिंब फळासारखे ओठ—अशी तिची छबी आहे. तिचे मोहक दात मोत्यांच्या माळेसारखे, तिच्या वस्त्रांना अग्निसंस्कार आहे आणि ती रत्नजडित हारांनी अलंकृत आहे. तिच्या हातात रत्नजडित कंकण, पायात पैंजण आणि गाल सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आहेत. तिच्या गळ्यात अनमोल रत्नमाळा, बोटात रत्नजडित अंगठ्या, आणि चमकदार कडे आहेत. तिच्या केसांचा गुच्छ सुंदरपणे जुईच्या फुलांच्या माळांनी सजलेला आहे. तिच्या आजूबाजूला प्रिय गोपिका आहेत, श्वेत पंख्यांनी तिला सेवा करतात. तिच्या कपाळावर सुंदर कुंकवाचा टिळा आहे. ती कृष्णाच्या सौभाग्याने युक्त, सर्वांत श्रेष्ठ, आणि कृष्णाला प्राणाहूनही प्रिय आहे. तीच महाविष्णूची सर्जक आणि सर्व संपत्तीची दात्री आहे. मी त्या राधेची पूजा करतो—रासरंगाची राणी, वैष्णवी, विष्णूची शक्ती, कृष्णप्रेमाने परिपूर्ण, आणि रासनाथासह वावरते. ध्यान झाल्यावर, फुल डोक्यावर ठेवून, पुन्हा विश्वनाथाचे ध्यान करावे. अशा प्रकारे ही पवित्र आणि मंगल कथा सांगितली गेली.