राजाने आपल्या पुत्राला, प्रेमाने आणि धर्माने, तसेच नारायणालाही हे पुराण दिले. नारदांनी हे ज्ञान गंगातीरावर व्यासदेवांना दिले. त्यानंतर, व्यासदेवांनी मला हे सिद्धभूमीमध्ये, पवित्र आणि आनंददायी स्थळी दिले. व्यासदेवांनी दिलेले हे पुराण अठरा हजार श्लोकांचे आहे; यातील प्रत्येक अध्याय ऐकला तर निश्चितच त्याचा फल मिळतो. शौनक म्हणाले, “सर्वश्रेष्ठ ब्रह्मखंडाचे सर्व तपशील सांग.” त्यावर सुतांनी म्हणाले, “हरी, देवता आणि द्विज यांना वंदन करून, मी सनातन धर्म सांगतो—तो ब्रह्मखंड, जो मी व्यासांच्या मुखातून ऐकला.” सृष्टीच्या प्रलयकाळी, ऋषीहो, केवळ तेजाचा एक प्रचंड पुंज होता. ते तेज, त्या प्रभूचे होते, जे आपल्या इच्छेने कार्य करतात. त्या तेजाच्या वरती, त्या प्रभूंसारखेच, शाश्वत आणि दिव्य असे गोलोक आहे. ते तेजस्वी, अत्यंत भव्य, रत्नांनी बनलेले आणि सर्वोच्च आहे. प्रभूच्या योगशक्तीने ते टिकून आहे, आकाशात स्थित, आणि असंख्य रत्नमहालांनी सजलेले आहे. त्या गोलोकाच्या खाली, दक्षिणेकडे आणि डावीकडे, पन्नास कोटी योजनांपर्यंत विस्तारलेले, वैकुंठ आहे. ते गोलाकार असून, एका कोटी योजनांनी व्यापलेले आहे. तेथे चार भुजांचे, वृद्धत्व, मृत्यू वगैरेपासून मुक्त साथी आहेत. प्रलयकाळी ते रिकामे असते; सृष्टीकाळी तेथे शिव आणि त्यांचे गण असतात. हे स्थान अत्यंत आनंददायी, शाश्वत आणि परमानंदाचे मूळ आहे. केवळ तेच परमानंद निर्माण करते; ते निराकार असून, सर्वोच्चाही ज्यापुढे लहान वाटावा असे आहे. त्या प्रभूंच्या वर्णाचा रंग नव्या मेघासारखा आहे, डोळे लाल कमळासारखे आहेत. त्यांची शोभा कोटी मदनांपेक्षा अधिक आहे; ते दिव्य लीलेचे अधिष्ठान आणि अत्यंत मोहक आहेत. खरे रत्नांचे अनेक अलंकार त्यांनी परिधान केले आहेत, आणि भक्तांवर अपार प्रेम आहे. त्यांच्या छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह आणि कौस्तुभ मणी तेजाने झळकत आहे. प्रभू रत्नांनी बनवलेल्या सिंहासनावर बसले आहेत, आणि वनफुलांच्या हाराने सुशोभित आहेत. स्वेच्छेने साकारलेले, सर्वांचा बीज, सर्वांचे आधार, आणि सर्वोच्चतेच्या पलीकडचे हे रूप आहे. ते कोटी पूर्ण चंद्रांच्या तेजाने उजळलेले आहेत, आणि भक्तांवर कृपा करतात. रासमंडलाच्या मध्यभागी, शांत, रासाचे परमेश्वर म्हणून ते विराजमान आहेत. ते परमानंदाचे बीज, खरे, अविनाशी, अक्षय, सर्व सिद्धींचे अधिपती, आणि सिद्धींचे मूर्तिमंत स्वरूप व दाता आहेत. हे परमेश्वर प्रकृतीपलीकडे, निर्गुण, शाश्वत स्वरूपाचे आहेत. खरे, स्वतंत्र, एकमेव, आणि परात्म्याचे सार आहेत. अशा या परमरूपधारी भगवंतच एकटे त्या अवस्थेत अस्तित्वात होते. सुतांनी पुढे सांगितले: त्या वेळी सृष्टी निर्जन, जलहीन, भयावह, वायुरहित आणि अंधकारमय होती. तेथे वृक्ष, पर्वत, समुद्र वगैरे काही नव्हते; तिच्या स्वरूपात विकृती होती. हे सर्व विचारून, प्रभू एकटेच, कोणत्याही साथीशिवाय होते. सृष्टीच्या आरंभी, दक्षिण दिशेकडून प्रजांची उत्पत्ती झाली. मग महतत्त्व आणि पाच सूक्ष्म तत्त्वे प्रकट झाली. त्यानंतर, नारायण स्वतः प्रकट झाले. त्यांच्या हातात शंख, चक्र, गदा आणि कमळ होते; त्यांच्या कमळासारख्या मुखावर मंद हास्य होते. छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह, श्रीचे निवासस्थान, श्रीचे मूळ आणि संपत्तीचे स्रोत होते. त्यांचे रूप अत्यंत सुंदर, मोहक आणि कामदेवाच्या तेजाने उजळलेले होते.