राजा आणि ऋषी यांच्यातील संवादात, पापी कर्मांची फळे आणि त्यांचे परिणाम यांचा बारकाईने ऊहापोह केला जातो. एकदा, एका भ्रमित व्यक्तीने सात जन्मे हत्तीणीच्या गर्भात जन्म घेण्याचे फळ मिळवले. दुर्वास ऋषी म्हणाले, "जो केवळ पाहतो, पण लवकर वंदन करत नाही, तो पृथ्वीवर डुकराच्या रूपात जन्म घेतो." अशा व्यक्तीला खोटे साक्ष देण्याचे आणि विश्वासघात करण्याचे पापही लागते. राजा म्हणतो, "सर्व काही स्पष्टपणे समजावून सांगा, जेणेकरून माझ्यासारख्या भ्रमित व्यक्तीलाही ज्ञान मिळेल." मग पुढे असे सांगितले जाते की, जो स्त्रिया, गायी किंवा उपकारकर्त्यांचा वध करतो, किंवा जो गुरु स्त्रियांशी संबंध ठेवतो, त्यांना केवळ जंगली धान्य, जव आणि हाताने पाणी पिणे योग्य आहे. अशा पापी व्यक्तीने शंभर दिव्य गायी योग्य दानासह ब्राह्मणांना द्याव्यात. तरीही, या प्रायश्चित्ताने सर्व पापे दूर होत नाहीत. अप्रत्यक्षपणे वध केल्यास, त्या पापाचे अर्धे फळ मिळते. शुक्राचार्य सांगतात, "अशा पाप्याला सहा हजार वर्षे काळसूत्र नरकात राहावे लागते. त्यानंतर तो सात जन्मे डुकराच्या रूपात जन्म घेतो." बृहस्पती म्हणतात, "अशा व्यक्तीला एक लाख वर्षे भयंकर कुंभिपाक नरकात राहावे लागते." त्यानंतर तो शंभर वर्षे विष्ठेतील कृमिसारखा जन्म घेतो. राजा विचारतो, "कृतघ्न व्यक्ती किती प्रकारे वर्णन केली गेली आहे? आणि त्या प्रत्येक प्रकरणात दोष काय आहे?" ऋष्यशृंग उत्तर देतात, "प्रत्येक दोषानुसार तितकेच फळ मिळते." जो सत्य, धर्म, स्वधर्म, तप, गुरुसेवा, देवसेवा, इच्छित कर्मे आणि द्विजांचा सन्मान यामध्ये दृढ राहतो, पण हे नष्ट करणारा सर्वात मोठा पापी 'कृतघ्न' म्हणून ओळखला जातो. हे पाप करणारे सर्व नरकात जातात. सुयज्ञ म्हणतात, "मला प्रत्येकाचे तपशीलवार वर्णन ऐकायचे आहे." कात्यायन सांगतात, "कृतघ्न व्यक्ती चार युगे काळसूत्र नरकात राहतो. त्यानंतर सात जन्मे कावळा, सात जन्मे गिधाड होतो." श्री सनंदन सांगतात, "कृतघ्न व्यक्ती तीन युगे उष्ण लाटांमध्ये राहतो. त्यानंतर पाच जन्मे बेडूक, तीन जन्मे खेकडा होतो." सनातन ऋषी सांगतात, "जो स्नानानंतर देवता किंवा पितरांना तृप्त करत नाही, विष्णूची नैवेद्य किंवा पूजा करत नाही, विष्णूच्या मंत्रांशिवाय स्नान करतो, किंवा शिवरात्री किंवा श्रीराम नवमीला जेवतो, तो चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत कुंभिपाक नरकात राहतो." त्यानंतर, शंभर जन्मे गिधाड, शंभर जन्मे वराह होतो. मग सात जन्मे वृषवाहन ब्राह्मण होतो. पुन्हा सात जन्मे भारतात द्विज असूनही नीच जातीच्या स्त्रीचा पती होतो. अशा व्यक्तीला पुन्हा पुन्हा पापी गर्भात जन्म घ्यावा लागतो आणि नरकात जावे लागते. पाच जन्मे बेडूक होऊन, मग हळूहळू तो शुद्ध होतो. सुयज्ञ विचारतात, "ब्राह्मणाने शूद्राच्या अन्नाचे सेवन किंवा शूद्र स्त्रीशी संबंध ठेवल्यास, किंवा वृषवाहन झाल्यास त्याचे दोष काय?" पराशर उत्तर देतात, "अशा व्यक्तीला एकाहत्तर युगे असिपत्र नरकात राहावे लागते. त्यानंतर सात जन्मे गाढव आणि उंदीर होतो." जरतकाऱू सांगतात, "अशा कृतघ्न व्यक्तीची कीर्ती भारतात प्रसिद्ध आहे." वृषाला मारण्याचे पाप ब्राह्मणहत्येसारखेच मानले जाते. जो उपाशी किंवा तहानलेला वृष उन्हात हाकलतो— अशा विविध पापांचे, त्यांच्या परिणामांचे आणि प्रायश्चित्ताचे हे गंभीर, पण मार्गदर्शक वर्णन या संवादात केले आहे.