श्री पार्वती म्हणाली, “पाञ्चरात्र आणि इतर अनेक शास्त्रग्रंथ, तसेच योग्यांसाठी योगशास्त्र, सिद्धांसाठी सिद्धीचे ग्रंथ, आणि विविध मोहक तंत्रे—हे सर्व मी ऐकले आहे. तसेच, शास्त्रांमध्ये श्री राधेचे संक्षिप्त महात्म्य मी ऐकले आहे. आगमांच्या कथनातही, पूर्वी तू हे स्वीकारले होतेस. पण राधेची उत्पत्ती, तिचे ध्यान, तिच्या नावाची परम महिमा, तिची उपासना कशी करावी आणि तिच्या पूजेची योग्य पद्धत—हे सर्व का सांगितले गेले नाही? हे मला समजले नाही.” पार्वती, पाच मुखांची देवी, तिच्या कोरड्या घशाने, ओठांनी आणि तालव्याने, कृष्णाचे स्मरण करीत ध्यानस्थ झाली. कृष्ण, तिच्या आराध्य दैवताचे आणि करुणेच्या महासागराचे स्मरण करत, ती म्हणाली, “माझ्या प्रिय प्रभू श्रीकृष्णाने मला याबद्दल सांगण्यास मनाई केली आहे. कारण तू माझ्या अर्धांगिनी आहेस; तुझ्यात आणि माझ्यात कोणताही फरक नाही. माझ्या प्रिय प्रभूच्या राधेचे सर्व लीला सत्य आहेत. हे दुर्गे, मी भूत, भविष्य, सर्वश्रेष्ठ गोष्टी जाणतो. पण ना सनत्कुमार, ना सनातन धर्म, हे जाणू शकतात.” “तू माझ्यापेक्षा अधिक सामर्थ्यवान आहेस, दुर्गे. तू आवश्यक असेल तर प्राणही सोडायला तयार आहेस. म्हणून, आता मी तुला एक अद्भुत रहस्य सांगतो. पूर्वी सुंदर वृंदावनात, गोलोकधामात, रासमंडळाच्या मध्यभागी, विश्वाचा स्वामी एका तेजस्वी रत्नसिंहासनावर विराजमान होता. त्या मल्लिकावनात, विश्वेश्वराने रम्य लीलेची इच्छा केली. त्या क्षणी, हे दुर्गे, त्याने द्वैतरूप धारण केले.” “तेव्हा तेथे एक अनुपम रमणी प्रकट झाली, आनंदासाठी उत्सुक, रासमंडळाची स्वामिनी. तिचे वस्त्र अग्निनिर्मळ होते, ती कोटी चंद्रांप्रमाणे तेजस्वी होती. तिच्या हास्यात सुंदर दात होते, तिचा मुखकमल शरद ऋतूतील कमळाप्रमाणे उजळ आणि पवित्र होते. तिच्या गळ्यात रत्नमाळा होती, जणू काही ग्रीष्मातील सूर्यच चमकत होता. तिची स्तने पूर्ण, गोल आणि उन्नत, सुमेरू पर्वतासारखी भासत होती. त्या शुभ, पूजनीय, जुळ्या स्तनांनी ती शोभून दिसत होती.” “आनंदस्वरूप भगवान, तिच्या हास्याने मोहित झाले. आणि तिने देखील त्या सुंदर हरिला पाहून, त्याच्यासमोर उभी राहिली. राधा श्रीकृष्णाची उपासना करते, आणि कृष्ण तिची उपासना करतो—दोघेही परस्परांची आराधना करतात. कृष्ण तिच्या आलिंगन, त्यांच्या निवासस्थानी आणि रासातील धावण्याचे स्मरण करतो. ‘रास’ या शब्दाचा उच्चार केल्याने भक्ताला ती मुक्ति मिळते, जी अत्यंत दुर्मिळ आहे.” “राधा, रासमंडळाची राणी, पूर्वी कृष्णाच्या डाव्या बाजूंपासून प्रकट झाली. ‘रा’ म्हणजे देणारा, आणि ‘धा’ म्हणजे मुक्ती. राधेच्या देहाच्या रोमकूपांतून असंख्य गोपिका प्रकट झाल्या. तिच्या डाव्या भागाच्या अंशातून महालक्ष्मी उत्पन्न झाल्या. त्या चतुर्भुज विष्णूच्या पत्नी आहेत, वैकुंठात निवास करणाऱ्या देवी. तिच्या अंशरूपे प्रत्येक गृहस्थाच्या घरात लक्ष्मी रूपात वास करतात.” “राधा ही कृष्णाची पत्नी आहे, जी नेहमी कृष्णाच्या छातीवर वास करते. ब्रह्मापासून गवताच्या काडीपर्यंत सर्व काही खरेतर मिथ्या आहे, हे पार्वती. कारण सर्वोच्च तत्त्व, सर्वश्रेष्ठ आत्मा, तोच भगवान—तोच खरा आहे.