गोपांच्या त्या विशाल समुदायात, सुदामा आणि इतरांसह, तीन लक्ष गोप एकत्र होते. त्या वेळी, परमेश्वरी देवीने आपल्या प्रियतमाला पळून जाताना ओळखले. आता, या दिवसापासून, जर कोणतीही गोपी गोलोकात आली, तर — असे म्हणताच, त्या देवतांचा अधीश्वरी, राधा, क्रोधाने भरून गेली. कृष्ण समोर दिसत नसल्याने, विरहाने व्याकुळ झालेली राधा, आपल्या अंत:करणातून हाक मारू लागली, "हे कृष्णा, हे माझ्या प्राणांचे स्वामी, ये, माझ्या जीवनाहूनही प्रिय!" स्त्रीचे अहंकार तिच्या पतीच्या सौभाग्यामुळे दिवसेंदिवस वाढत जाते. कुलीन स्त्रियांसाठी पती हा तिचा नातेवाईक, परमदैवत आणि सदैवचा आधार असतो. तोच धर्माचा दाता, सुखाचा दाता, नेहमीच प्रेमाचा आणि शांतीचा दाता असतो. तोच सर्वांचा सार, श्रेष्ठ स्वामी, आणि नातेवाईकांचा कल्याण वाढवणारा आहे. कारण तो आधार देतो म्हणून त्याला पती म्हणतात; आणि कारण तो रक्षण करतो म्हणून त्याला स्वामी म्हणतात. तो नातेवाईक असून, आनंदात बांधून ठेवतो आणि प्रेम देतो म्हणून तोच परमप्रिय आहे. सहवासात सुख देणारा प्रिय यापेक्षा अधिक प्रिय कोणीच नसतो. कुलीन स्त्रियांसाठी पती हा शंभर पुत्रांपेक्षाही अधिक प्रिय असतो. सर्व तीर्थस्नान, सर्व यज्ञसंस्कार, सर्व व्रते आणि दान — हे सर्व, गुरू, विद्वान, देवता आणि इतरांची सेवा — या कशाचाही पतीच्या चरणांची सेवा याच्या सोळाव्या भागाइतकीही तुलना होऊ शकत नाही. गुरू, विद्वान, प्रिय देवता आणि इतरांमध्ये पती हाच सर्वश्रेष्ठ गुरू आहे. तीनशे कोटी गोपी आणि तितक्याच गोपांमध्ये, त्याच्या कृपेने ती रामादि गोपिकांची अधीश्वरी झाली. असे सांगून, राधिकेने तेथे कृष्णाचे गाढ भक्तीने ध्यान केले. हे ऋषी, त्यानंतर ती दक्षिणा नावाची देवी गोलोकातून खाली पडली. मग सर्व देवांनी एक अत्यंत कठीण यज्ञ केला. देव आणि इतरांच्या विनंती ऐकून, विश्वाचा स्वामी, भगवंत नारायण आणि महालक्ष्मी यांनी आपल्या देहातून तिला प्रकट केले. ब्रह्मदेवाने तिला यज्ञासाठी, पुण्यकर्मांच्या पूर्ण फलप्राप्तीसाठी अर्पण केले. ती देवी वितळलेल्या सोन्यासारखी तेजस्वी होती, आणि दहा कोटी चंद्रांप्रमाणे प्रकाशमान होती. तिचा चेहरा कमळासारखा, अंग मोहक, डोळे कमळाच्या पाकळ्यांप्रमाणे विशाल होते. अग्निपरिशुद्ध वस्त्रांनी अलंकृत, बिंबाफळासारखे ओठ, सुंदर दात, आणि आचाराने शुद्ध होती. तिचा चेहरा कोमल, हसरा, तेजस्वी, रत्नांनी अलंकृत होता. कस्तुरीचे थेंब आणि सुगंधी चंदनाने सजलेली, तिचे नितंब मोहक, जांघी विशाल, आणि स्तन भरदार होते. ती इतकी सुंदर दिसत होती की, त्या यज्ञाने तिला पाहून भान हरपले. एक दिव्य शंभर वर्षे, तिला एकांत स्थळी घेऊन गेल्यावर, त्या देवीने बारा वर्षे दिव्य गर्भ धारण केला. तीच फलदात्री, पुण्यकर्मांचा प्रतिफळ देणारी, यज्ञ, फळ, पुत्र आणि अर्पण यांची एकत्रित पूर्णता होती. यज्ञाने अर्पण आणि फलदायक पुत्र प्राप्त केला. मग सर्व देव आणि इतर संतुष्ट झाले, त्यांची सर्व इच्छापूर्ती झाली. एकदा कर्म केले की, करणाऱ्याने त्वरेने अर्पण द्यावे, असे सांगितले आहे.