या पुराणात, पुण्यवान आणि पापी जीवांना त्यांच्या शुभ किंवा अशुभ कर्मांनुसार मिळणाऱ्या विविध गंतव्यांचा विस्ताराने उल्लेख केला आहे. पुढे गणेशाच्या जन्माची कथा सांगितली जाते. गणेश आणि भृगु यांच्या संवादात सर्व तत्त्वांचे विवेचन केले जाते. त्यानंतर, श्रीकृष्णाच्या जन्माची अद्भुत कथा देखील सांगितली जाते. पृथ्वीवरील भार हटविणे, लीला, आश्चर्य आणि शुभ घटना यांचा उल्लेख या कथांमध्ये येतो. हे सर्वश्रेष्ठ आणि परम पुराण, हे ऋषी, तुला सांगण्यात आले आहे. सर्वजण ज्याची इच्छा करतात, असे हे पुराण ऐश्वर्य प्रदान करणारे आणि सर्व आशा पूर्ण करणारे आहे. हे पुराणांचा सार आहे, आणि पूर्णपणे वेदांच्या अनुरूप आहे. म्हणून, जे पुराणांचे ज्ञाता आहेत, ते याला ब्रह्मवैवर्त म्हणतात. गोलोकामध्ये, जिथे कोणतेही रोग नाहीत, तेथे स्वयं कृष्ण, परमात्मा, आपल्या पुत्राला आणि नारायणाला धर्मपूर्वक व प्रेमाने हे पुराण देतात. नारदांनी हे पुराण जाह्नवीच्या तीरावर व्यासदेवांना दिले. व्यासदेवांनी हे सिद्धभूमीत, पवित्र आणि रम्य अशा स्थळी मला दिले. हे अठरा हजार श्लोकांचे पुराण व्यासांनी दिले असून, त्याची फळे त्याच्या अध्यायांचे श्रवण केल्याने निश्चित मिळतात. शौनक म्हणाले, "सर्व काही विस्ताराने सांग, ते परम ब्रह्मखंड." सुतजी म्हणाले, "मी हरि, देवता आणि द्विज यांना वंदन करून, शाश्वत धर्म सांगतो." हे ब्रह्मखंड, जे मी व्यासांच्या मुखातून ऐकले, ते मी सांगतो. सृष्टीच्या संहारकाळी, हे ऋषी, केवळ तेजाचा एक पुंज होता. ते तेज, परमेश्वराचे होते, जे आपल्या इच्छेने कार्य करतात. त्या तेजाच्या वर, गोलोक हे स्थान आहे—शाश्वत, परमेश्वरासारखे, अत्यंत तेजस्वी, मणिमय आणि श्रेष्ठ. प्रभूच्या योगाने ते टिकून आहे, आकाशात स्थित आहे, आणि असंख्य रत्नमंदिरांनी सुशोभित आहे. त्याच्या खाली, दक्षिणेस आणि डावीकडे, पन्नास कोटी योजनांपर्यंत विस्तारलेले आहे. वैकुंठ हे गोलाकार स्वरूपाचे, एक कोटी योजन रुंदीचे आहे. तेथे चार भुजांनी युक्त, वृद्धत्व, मृत्यू यांपासून मुक्त अशा साथीदारांनी वेढलेले आहे. संहारकाळी ते शून्य असते, तर सृष्टीकाळी तेथे शिव व त्यांचे गण असतात. ते परम आनंदाचे, शाश्वत आणि अत्यंत रमणीय असे स्थान आहे. तेच परमानंद उत्पन्न करते, निर्गुण आणि अगदी परमाच्या पलीकडे आहे. त्याचा वर्ण नव्या पावसाच्या मेघासारखा आहे, डोळे कमळासारखे लाल आहेत. त्याचे सौंदर्य कोटी मदनांपेक्षा अधिक आहे, तो दिव्य लीलेचे निवासस्थान आहे, मनोहर आहे. तो खरे रत्नांचे अनेक अलंकार घालतो, भक्तांवर अत्यंत प्रेम करतो. त्याच्या वक्षस्थळी श्रीवत्सचिन्ह आहे आणि कौस्तुभमणीने उजळलेले आहे. तो रत्नांच्या सिंहासनावर विराजमान आहे, वनफुलांच्या हाराने सुशोभित आहे. स्वेच्छेने निर्माण झालेला, सर्वांचा बीज, सर्वांचा आधार, आणि परमाच्या पलीकडे असणारा तोच आहे. तो कोटी कोटी पूर्णिमेच्या चंद्रांप्रमाणे तेजस्वी आहे, भक्तांवर कृपा करणारा आहे. रासमंडलाच्या मध्यभागी विराजमान, शांत, रासाचा परमेश्वर आहे. तो परमानंदाचा बीज आहे, सत्य, अविनाशी, नाशरहित, सर्व सिद्धींचा स्वामी, सर्व सिद्धींचा मूर्तिमंत स्वरूप, आणि सिद्धी देणारा आहे. तो परमेश्वर, प्रकृतीच्या पलीकडे, निर्गुण, शाश्वत स्वरूपाचा आहे. तो सत्य, स्वतंत्र, एकमेव, आणि परमतत्त्वाचा सार आहे.