एक संपूर्ण मन्वंतरभर, तो पराक्रमी राजाधिराज राज्य करत होता. त्याने गंधर्व, किन्नर आणि राक्षस यांच्यावर शासन केले. त्याने त्यांच्या पूजा, यज्ञ आणि इतर सर्व अधिकार बळजबरीने हिरावून घेतले. त्यामुळे सर्व देव निष्क्रिय झाले, जणू काही रंगवलेल्या बाहुल्यांसारखे. देवांनी घडलेल्या घटना सांगितल्या आणि पुन्हा पुन्हा रडले. सृष्टीकर्ता ब्रह्माने हे सर्व चंद्रशेखराला सांगितले. ब्रह्माने एक अत्यंत दुर्मिळ, सर्व दुःख आणि मृत्यू दूर करणारे परमधाम पाहिले. तेथे रत्नांची सिंहासनावर बसलेले द्वारपाल दिसले, त्यांच्या अंगावर वनफुलांची माळ आणि काळ्या, सुंदर रूपात सजलेले होते. ते द्वारपाल कमळासारख्या चेहऱ्याने, मोहक कमळदृष्टीने हसत होते. त्यांनी ब्रह्माला प्रवेशाची परवानगी दिली, आणि त्यांच्या आज्ञेने ब्रह्माने प्रवेश केला. देवतांसह ब्रह्मा हरिच्या सभागृहात गेला. तेथे सर्वजण नारायणाच्या रूपात, कौस्तुभ मणीने अलंकृत होते. सभागृह मौल्यवान रत्नांच्या सारांशातून बांधलेले होते, आणि हिर्यांच्या तेजाने चमकत होते. त्यात पंक्तीपंक्तीने माणिक्यांच्या माळा आणि मोत्यांच्या ओळींनी सजवलेले होते. विविध कलाकुसर आणि अद्भुत नमुन्यांनी ते शोभायमान होते. श्यामंतकाने केलेल्या शंभर जिन्यांनी ते अलंकृत होते. सभागृह इंद्रनील रत्नांच्या स्तंभांनी वेढलेले, अतिशय सुंदर होते. पारिजात फुलांच्या माळांनी आणि गुच्छांनी ते उजळलेले होते. सर्वत्र सुवासिक वाऱ्याने ते सुगंधित होते. एक हजार योजन लांबीचे ते सभागृह, सेवकांनी पूर्ण भरलेले होते. त्या मध्यभागी, जणू इंद्र तारकांनी वेढलेला, हरि विराजमान होता. त्याच्या शिरावर मुकुट, कानात कुंडले, आणि वनमाळा घातलेली होती. तो ताजा मेघासारखा काळा, अत्यंत सुंदर आणि मोहक होता. त्याचे संपूर्ण शरीर चंदनाने सुगंधित, हातात खेळाचा कमळ होता. गंगा, अत्यंत भक्तीभावाने, पांढऱ्या चवरीने त्याची सेवा करत होती. त्या पूर्ण, दिव्य परमेश्वराला पाहून सर्वांचे शरीर रोमांचित झाले, डोळ्यांतून अश्रू आले, आणि आवाज थरथरला. लोकांचे सृष्टीकर्ता, ब्रह्मा, हात जोडून नम्र झाला. सर्वज्ञ, सर्वांच्या हृदयातील जाणणारा हरि, ब्रह्माच्या शब्द ऐकून म्हणाला: “पूर्वी माझा भक्त, पराक्रमी गोपा, हे ऐका, देवांनो, ती प्राचीन कथा. सुदामा नावाचा गोपा, माझ्या सेवकांमध्ये श्रेष्ठ होता. एकदा मी माझ्या धामातून रासमंडळात गेलो. तेथे, सेवकांकडून माझ्या आणि विरजया यांच्या विषयी माहिती मिळाल्यावर, ती देवी, विरजा नदीरूपाने, मला ओळखून पाहिले की मी अदृश्य झालो आहे. एकदा देवीने मला सुदामासह राजप्रासादात पाहिले. त्यावेळी सुदामा तुमच्यावर आणि तिच्यावर फार संतप्त झाला. हे ऐकून ती देवीही रागावली, तिच्या डोळ्यांत कमळाच्या पाकळ्यांसारखा लाल रंग आला. ती सर्व सहचारिणींसह उठली, तिचा तेज प्रखर आणि अडथळ्यापलीकडे होता.