प्रत्येक रम्य स्थळी, प्रत्येक एकांत फुलांच्या बागेत, शुभ नदीच्या काठावर, जिथे वायू स्थिर आणि मोहक होता, वसंत ऋतूमध्ये मधुर मधमाशांच्या गुंजनाने भरलेले वातावरण होते. त्या दिव्य बागेत, दिव्य वनात, सुंदर चंदनाच्या कुंजात, जास्वंद, मालती आणि कमळाच्या कुंजात, सुवर्णाने झळकणाऱ्या एकांत स्थळी, पुण्यशाली सुवर्ण पर्वतावर, फुलांच्या आणि चंदनाच्या पलंगावर, जिथे कोकीळांचे स्वर ऐकू येत होते—तेथे कामाने प्रेरित प्रियकर आपल्या प्रिय रामा सोबत रमला. कृष्णपंथाच्या अर्पणांनी, त्यांचा प्रेमभाव वाढला आणि त्यांच्या मधुर संगतीने खेळासाठी रम्य स्थळ निर्माण केले; पुन्हा तेथे आनंद घेतला. एक पूर्ण मन्वंतरभर, तो पराक्रमी राजाधिराज राज्य करीत होता; त्याने गांधर्व, किन्नर आणि राक्षसांचे राज्य केले. त्याने त्यांच्या पूजा, अर्पण आणि इतर क्षेत्रे जबरदस्तीने काबीज केली. सर्व देव निष्क्रिय झाले, जणू रंगवलेल्या बाहुल्यांसारखे. ते घडलेल्या घटनांचे वर्णन करत, पुन्हा पुन्हा दुःखाने रडू लागले. सृष्टीकर्त्याने हे सर्व चंद्रशेखराला सांगितले. त्याने त्या परम, अत्यंत दुर्मिळ निवासस्थानाचे दर्शन घेतले, जे वृद्धत्व आणि मृत्यू दूर करते. त्याने रत्नमय सिंहासनावर बसलेले द्वारपाल पाहिले; सर्वजण वनमालांनी शोभा मिळवून, काळे आणि सुंदर रूपात होते. त्यांच्या कमळासारख्या चेहऱ्यावर, मोहक कमळदृष्टीत, ते हसत होते. त्यांनी परवानगी दिली, आणि त्यांच्या आज्ञेने तो आत प्रवेश केला. देव त्यांच्या सोबत हरिच्या सभेत प्रवेशला. सर्वजण नारायणरूपात, कौस्तुभ मणीने अलंकृत होते. सभागृह मौल्यवान रत्नांच्या सारांशातून बांधलेले होते, हिरा-रत्नांच्या तेजाने झळकत होते. तिथे माणिकांच्या माळा आणि मोत्यांच्या ओळींनी सजावट होती. विविध सुंदर रचना आणि अद्भुत नमुन्यांनी ते शोभायमान होते. श्यामंतकाने तयार केलेल्या शंभर जिन्यांनी ते अलंकृत होते. इंद्रनील रत्नांच्या स्तंभांनी वेढलेले, अत्यंत सुंदर होते. पारिजाताच्या माळा आणि गुच्छांनी ते उजळले होते. सर्वत्र उत्कृष्ट तयारी, सुगंधित वाऱ्यांनी सुवासित वातावरण होते. हजार योजने लांबीचे, सेवकांनी पूर्ण भरलेले होते. त्या मध्यभागी, इंद्रासारखा ताऱ्यांनी वेढलेला, भगवान वास करत होते. त्याच्या शिरावर मुकुट, कानात कुंडले, वनमाला अंगावर होती. तो नवा काळा मेघासारखा, सुंदर आणि मोहक, संपूर्ण शरीर चंदनाने अभिषिक्त, खेळाचा कमळ हातात धरलेला. गंगा अत्यंत भक्तीने, शुभ्र चवरीने त्याची सेवा करत होती. त्या श्रेष्ठ, पूर्ण भगवानाचे दर्शन घेतल्यावर, सर्वांच्या शरीरात रोमांच उठले, डोळे अश्रूंनी भरले, आवाज थरथरला. सृष्टीचा निर्माता, हात जोडून, श्रद्धापूर्वक उभा राहिला. हरी, सर्वज्ञ, सर्वांच्या हृदयातील जाणणारा, त्याचे शब्द ऐकला.