सुंदर तुळशीला ब्रह्मदेव म्हणाले, “हे सुंदर व्रते, तू या देखण्या पतीसोबत दीर्घकाळ राहशील. त्यानंतर, पुन्हा एकदा तुला गोलोकात गोविंदाची प्राप्ती होईल.” ब्रह्मदेवांनी असा वर दिल्यावर, ते आपल्या लोकाला परत गेले. त्याच वेळी स्वर्गात दिव्य ढोल वाजू लागले आणि फुलांचा वर्षाव झाला. तुळशी आपल्या नवऱ्याशी एकरूप झाली आणि आनंदाने मूर्च्छित झाली. त्यांनी चौसष्ट कलांनी मोजले जाणारे चौसष्ट प्रकारचे आनंद उपभोगले. तिच्या अंगावर व उपांगावर असलेल्या आलिंगनांनी स्त्रियांना मोहून टाकणारे सौंदर्य प्रकट झाले. अत्यंत रमणीय, इतर कुणीही नसलेल्या ठिकाणी, फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेल्या नदीकाठी असलेल्या फुलबागेत हे सर्व घडले. तुळशी सर्व अलंकारांनी सजलेली, अत्यंत सुंदर आणि मोहक दिसत होती. तिच्या सद्गुणांनी तिने आपल्या पतीचे मन खेळकरपणे जिंकून घेतले. तिने त्याच्या छातीवर चंदन लावले आणि हातांवर तिलक काढले. आनंदाने, तिच्या नखांचे चिन्ह त्याच्या छातीवर राहिले. प्रेमक्रीडा संपल्यावर दोघेही एकत्र उठले. तुळशीने त्याला केशर मिसळलेल्या चंदनाचा तिलक लावला. तिने त्याला सुवासिक विड्याचे पान आणि अग्निपरिष्कृत वस्त्रे अर्पण केली, तसेच अमोल्य रत्नांची सुंदर अंगठी दिली. तिने पुन्हा पुन्हा नम्रपणे म्हटले, “मी तुमची दासी आहे.” हसत हसत तिने त्याच्या कमलासारख्या मुखाकडे पुन्हा पुन्हा प्रेमाने पाहिले. त्याने तिला जवळ ओढले आणि आपल्या छातीवर स्थान दिले. त्याने तिच्या गालावर आणि पुन्हा तिच्या बिंबासारख्या ओठांवर प्रेमाने चुंबन दिले आणि तिला त्रिलोकात प्रसिद्ध असलेली रत्नांची माळ अर्पण केली. त्याने तिला जोडवी दिल्या आणि स्वाहा कडून मिळवलेली वस्तूही बहाल केली. त्याने तिला रत्नजडित अंगठ्या आणि रतीचे सर्वोत्तम अलंकार दिले. त्याने तिला सुंदर, अलंकारिक आसने आणि अत्यंत दुर्मिळ पलंग दिला. तिने तिचे भरघोस केश माळांनी सजवले आणि त्यावर चंदन व सुवासिक फुलांची शोभा वाढवली. त्याने तिच्या केशात तीन अर्धचंद्राकार अलंकार आणि सुगंधी चंदन लावले. तिच्या कपाळावर दिव्यासारखा तेजस्वी कुंकू लावले. आनंदाने, तिच्या नखांवर तेजस्वी लाल रंग लावला. तोही म्हणू लागला, “हे देवी, मी तुमचा सेवक आहे.” आपल्या तपोवनातून बाहेर पडून तो दुसऱ्या राजवाड्यात गेला. प्रत्येक रमणीय स्थळी, प्रत्येक एकांत फुलबागेत, शुभ्र नदीच्या किनारी, जिथे वारा थांबला होता आणि वातावरण मोहक होते, वसंत ऋतूत गोड गूंजणाऱ्या मधमाश्यांच्या आवाजात, दिव्य बागेत, दिव्य अरण्यात आणि सुंदर चंदनवनात, जाई, माळती आणि कमळाच्या कुंजात, एकांत सोन्याच्या स्थळी, पुण्यशाली सोन्याच्या पर्वतावर, फुलांच्या व चंदनाच्या पलंगावर, जिथे नर कोकिळांचे स्वर घुमत होते— अशा प्रत्येक ठिकाणी तो आपल्या प्रिय रामेसह कामाच्या प्रेरणेने रममाण झाला. त्यांच्या अर्पणांनी कृष्णमार्ग फुलून गेला, आणि त्यांच्यातील प्रेमभावना अधिकच गडद झाली. अशा प्रकारे, प्रियकराने तिथेच एक सुंदर क्रीडास्थान निर्माण केले आणि पुन्हा पुन्हा तिथे आनंद उपभोगला.