तुलसीला ज्ञानाची खरी ताकद समजावी म्हणून मी तिलाही परीक्षेला घेतले होते, असे त्या दिव्य व्यक्तीने सांगितले. सद्गुण नसलेल्या, वृद्ध किंवा अज्ञानी माणसाला, अतिशय क्रोधी किंवा अप्रिय चेहरा असणाऱ्याला, मंद, मूक, नपुंसक किंवा पापी व्यक्तीस देखील— तसेच शांत, सद्गुणी, तरुण आणि विद्वान व्यक्तीस— जर कोणी एखाद्या कन्येचे रक्षण करून नंतर तिला विकले, तर तो पापी त्या कन्येच्या मलमूत्राचे भक्षण करतो, असे सांगण्यात आले. अशा पापाचा परिणाम म्हणून पुढे त्याला रोगांनी त्रस्त प्राण्यांमध्ये जन्म मिळतो. हे सर्व सांगून, त्या तपोवनात तुलसीने आपले बोलणे थांबवले. त्यानंतर तुलसी, शंखचूड आणि नारद यांनी आदराने मस्तक झुकवले. मग एकाने शंखचूडाला विचारले, "तू तिच्याशी काय बोलत आहेस?" आणि पुढे म्हटले, "तू पुरुषांमध्ये रत्न आहेस, आणि ती स्त्रियांमध्ये रत्न आहे; ती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे." राजा देखील, कोणताही संघर्ष किंवा त्रास न करता, दुर्मिळ आनंदाचा त्याग करतो. "अशी प्रिय, सद्गुणी व्यक्ती असताना, हे पतिव्रता स्त्रिये, तू त्याची अवहेलना का करतेस?" मग त्यांनी तुलनांचे उदाहरण दिले— जसे लक्ष्मी आपल्या प्रभूसोबत असते, राधिका कृष्णासोबत असते, पृथ्वी वराहासोबत, मेना हिमालयासोबत, रोहिणी चंद्रासोबत, रती कामासोबत, अहल्या गौतमासोबत, देवहूती कर्दमासोबत, दक्षिणा यज्ञात, स्वाहा अग्निसोबत, देवसेना स्कंदासोबत, आणि मूत्ती धर्मासोबत असते— तसंच हे सुंदर स्त्री, तूही या देखण्या पुरुषासोबत दीर्घकाळ राहशील. यानंतर, तुलसीला सांगितले गेले की, पुढे तिला पुन्हा गोविंदाच्या गोलोकात स्थान मिळेल. अशी शुभाशीर्वाद देऊन ब्रह्मदेव आपल्या लोकात परत गेले. स्वर्गात दिव्य ढोल वाजले आणि फुलांचा वर्षाव झाला. तुलसी आपल्या नवऱ्याशी एकरूप झाली आणि आनंदाने मूर्च्छित झाली. त्यांनी चौसष्ट प्रकारच्या आनंदाचा, चौसष्ट कलांनी मोजता येईल असा, अनुभव घेतला. स्त्रियांना प्रिय वाटेल अशा अंगस्पर्शात आणि आलिंगनात, अत्यंत रम्य, इतर कोणतेही प्राणी नसलेल्या, सुंदर फुलांनी, चंदनाने सजलेल्या नदीकाठच्या बागेत, सर्व अलंकारांनी सजलेली, अतिशय सुंदर आणि मोहक अशी तुलसी आपल्या पतीचे मन खेळकरपणे जिंकून घेत होती. ती चंदनाने त्याच्या छातीवर आणि तिळकाने त्याच्या बाहूंवर खेळली. त्यानेही आनंदाने तिच्या नखांचे चिन्ह आपल्या छातीवर उमटवले. त्यांच्या प्रेमलीला संपल्यानंतर, दोघेही एकत्र उठले. तिने त्याला केशरमिश्रित चंदनाचा तिळक लावला, सुगंधी पान आणि अग्निसंस्कार केलेले वस्त्र दिले, आणि अतिमूल्यवान रत्नांची सुंदर अंगठी अर्पण केली. "मी तुझी दासी आहे," असे पुन्हा पुन्हा म्हणत, ती हसत त्याच्या कमलासारख्या चेहऱ्याकडे वारंवार प्रेमाने पाहू लागली. आणि तोही तिला जवळ ओढून, आपल्या प्रिय पत्नीला छातीवर धरून बसला.