तुलसीने पुन्हा एकदा वसंतकाचा येणं-जाणं पाहिलं. मग तिचं भान परत आलं आणि ती वारंवार दुःखाने विलाप करू लागली. त्या वेळी शंखचूड, जो महान योगी होता आणि जयगीषव्यांना आनंद देणारा होता, सतत सर्व शुभ गोष्टींपैकी सर्वात शुभ असलेल्या रक्षण स्तोत्राचा जप करत असे. ब्रह्माच्या आज्ञेने तो देखील बदरीला आला. शंखचूड तरुणपणाच्या तेजाने भरलेला होता, कामदेवासारखा उजळ आणि मोहक दिसत होता. त्याचा रंग पांढऱ्या चंपक फुलांसारखा होता, आणि तो रत्नांनी सजवलेल्या आभूषणांनी शोभायमान होता. तो दिव्य रथावर बसला होता, जो मोठ्या रत्नांनी बनवला होता, आणि त्याचं रूप अत्यंत आकर्षक होतं. त्याने पारिजात फुलांची सुंदर माळ घातली होती, आणि त्याचा हास्य अत्यंत मनमोहक होता. शंखचूड जवळ आल्याचं पाहून तुलसीने आपल्या चेहऱ्यावर वस्त्र घेतलं. नव्या संबंधामुळे ती लाजली, तिचं मुख खाली झुकलं, आणि ती संकोचली. पण तिच्या डोळ्यांनी सतत शंखचूडच्या कमलासारख्या मुखाकडे पाहत राहिली. ती फुलं आणि चंदनाने बनलेल्या शय्येवर विश्रांती घेत होती, आणि उत्तम वस्त्रांनी परिधान केलेली होती. तिच्या कंबरेचा आकार पूर्ण आणि घट्ट होता, तिच्या उरोज उठून आणि गोलाकार होते. तिचे ओठ पिकलेल्या बिंब फळासारखे लाल होते, नाक सुंदर, आणि ती अत्यंत आकर्षक स्त्री होती. तिच्या स्वतःच्या तेजाने वेढलेली ती अत्यंत मोहक आणि रमणीय दिसत होती. तिच्या केसांच्या मध्यावर नेहमी चमकणारी सिंदूराची रेषा होती. तिचे हात कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लाल होते, आणि तिच्या नखांवर अर्धचंद्राचा आकार होता. तिचा रंग गुलाबी होता, नाजूक लाल लाकासारखा उजळ. तिचे नख चंद्राच्या गुच्छासारखे चमकत होते, आणि त्यांच्या सौंदर्याने शरद ऋतूच्या चंद्रालाही मागे टाकत होते. तिच्या पायात रत्नांनी सजवलेल्या पैंजण होते, ज्यांचा निनाद तिच्या उपस्थितीला रंग देत होता. तिच्या केसांचा गुच्छ जाईफुलांच्या माळेने सजवलेला होता. तिच्या कानात सुंदर कुंडले आणि उत्तम आभूषण होते, ज्यामुळे तिचं सौंदर्य अधिक खुललं. तिच्या हातात रत्नांनी बनवलेले कंगण, बाजूबंद आणि शंखाच्या आकाराचे आभूषण होते. ती अत्यंत सुंदर, graceful, सद्गुणी, आणि शुभ होती; तिचे दात सुंदर आणि ती पवित्र होती. शंखचूडने तिला पाहून विचारलं, "हे शुभ आणि सुंदर स्त्री, सर्व शुभ आशीर्वाद देणारी, तू कोण आहेस? स्वर्गीय आनंद आणि नद्या यांचा आस्वाद घेणारी, आणि हारांनी शोभायमान असलेल्या तुझ्या रूपाने मी मोहित झालो आहे." शंखचूडच्या या शब्दांवर, सुंदर डोळ्यांची, इच्छाशक्तीने भरलेली स्त्री—तुलसी—उत्तर देऊ लागली: "मी येथे तपस्विनी आहे; तू कोण आहेस? तू तुझ्या इच्छेनुसार जाऊ शकतो." ती म्हणाली, "एक स्त्री, श्रेष्ठ कुळात जन्मलेली, एकटी, एकांत स्थळी, आणि सद्गुणी आहे. पण पुरुष, जो नीच कुळात जन्मलेला, धर्मशास्त्राचा अर्थ न समजणारा, वासनेने भरलेला असतो. स्त्री प्रथम गोड वाटते, पण शेवटी पुरुषाचा नाश करते. हृदयात ती सुऱ्याच्या धारेसारखी असते, पण बोलताना नेहमी गोड बोलते. स्वतःच्या हेतूसाठी ती नेहमी आपल्या स्वामीला अधीन असते, अन्यथा ती कधीच झुकत नाही." "पुराणांमध्ये स्त्रियांचे आचरण अनिर्णित सांगितले आहे. जे सतत नवीन काही शोधतात, त्यांना शत्रू किंवा मित्र कोण, हे ठरवणे कठीण असते. बाहेरून ती स्वतःच्या हितासाठी कष्ट करते, पण आतून ती कामसंबंधाची इच्छा बाळगते. ती गर्विष्ठ असते, संभोगापासून वंचित झाली तर रागावते, आणि भांडणाचा मूळ असते. तिच्या मनात ती नेहमी उत्तम शिजवलेले अन्न आणि थंड पाण्याची इच्छा करते." अशा प्रकारे, तुलसीने शंखचूडला तिच्या मनातील विचार आणि स्त्रीचे स्वरूप स्पष्टपणे सांगितले.