पंचबाणाने, म्हणजेच कामदेवाने, त्या स्त्रीवर पाच बाण सोडले. त्या क्षणी तिच्या संपूर्ण शरीरावर रोमांच उमटले, ती थरथरू लागली, आणि तिच्या डोळ्यांत लालसरपणा आला. क्षणभर तिला अस्वस्थता जाणवली, तर क्षणभर सुखद झोपेसारखी भावना आली. कधी भानावर येई, कधी निराश होई. कधी ती व्याकुळतेने इथे-तिथे भटकली, मग क्षणभर निघून गेली, आणि पुन्हा परत आली. फुलांचा आणि चंदनाचा पलंग क्षणात काट्यांनी भरला. तिचे निवासस्थान आकारहीन झाले, आणि तिचे सुंदर वस्त्र जणू अग्नी बनले. त्या झोपेसारख्या क्षणात तिने एक सुंदर सजलेला पुरुष पाहिला. त्याचे शरीर संपूर्ण चंदनाने लिपलेले होते, आणि तो रत्नांनी शोभायमान होता. तो प्रेमाच्या सुखांविषयी बोलू लागला आणि वारंवार तिच्या ओठांवर चुंबन घेत होते. पुन्हा, तिने वसंतकाला येताना आणि जाताना पाहिले. पुन्हा भानावर आल्यावर, तिने वारंवार विलाप केला. त्या वेळी, जयगीषव्यांना प्रिय असलेला महान योगी शंखचूड, नेहमीच सर्व शुभांमध्ये सर्वात शुभ असणारे रक्षणस्तोत्र पठण करत होता. ब्रह्माच्या आज्ञेने, तोही बदरीमध्ये आला. शंखचूड युवक होता, कामदेवासारखा तेजस्वी, आणि त्याचा रंग श्वेत चंपकाच्या फुलासारखा होता. तो रत्नांनी सजलेला होता. तो मोहक होता, महान रत्नांनी बनवलेल्या दिव्य रथावर बसला होता. पारीजात फुलांच्या हारांनी सजलेला, तो सुंदर हास्याने चमकत होता. त्याला जवळ पाहून, तिने आपल्या वस्त्राने चेहरा झाकला. ती लाजली, चेहरा खाली केला, आणि त्यांच्या नव्या मिलनाने संकोचली. ती सतत त्याच्या कमलासारख्या चेहऱ्याकडे डोळ्यांनी पाहत होती. ती फुलांचा आणि चंदनाचा पलंगावर विसावली होती, सुंदर वस्त्रात लिपलेली. तिचे कंबर भरदार आणि मजबूत, तिचे स्तन उंच आणि आकर्षक होते. तिचे ओठ पिकलेल्या बिंबाफळासारखे, नाक सुंदर, आणि ती अत्यंत रमणीय स्त्री होती. स्वतःच्या तेजाने वेढलेली, ती पाहण्यास आनंददायक आणि मोहक होती. तिच्या केसांच्या फांदीमध्ये नेहमीच चमकणारी सिंदूराची रेषा होती. तिचे हात कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लाल, आणि तिच्या नखांवर अर्धचंद्राचा आकार होता. तिचा रंग गुलाबी, नाजूक लाल लाकासारखा तेजस्वी. तिचे नख चंद्राच्या गुच्छासारखे चमकत होते, आणि सौंदर्याने शरदचंद्रालाही मागे टाकणारे होते. तिच्या पायांवर श्रेष्ठ रत्नांनी सजलेली पैंजण होती, ज्याचा मंजुळ आवाज तिच्या उपस्थितीला रंग देत होता. तिच्या केसांचा गुच्छ जाईफुलांच्या हाराने सजलेला होता. तिच्या सौंदर्याला सुंदर कानातले आणि उत्कृष्ट दागिने अधिक खुलवत होते. तिच्या हातांवर रत्नांनी बनवलेले कंगण, बाजूबंद आणि शंखाचे दागिने होते. शंखचूडाने तिला पाहिले—ती अत्यंत graceful, सुंदर, सद्गुणी, सुंदर दातांची आणि शुद्ध होती. तेव्हा शंखचूड म्हणाला, "हे सुंदर आणि शुभ स्त्री, सर्व आशीर्वाद देणारी, तू कोण आहेस? तू स्वर्गीय सुखांत रमणारी, नद्या आणि हारांनी सजलेली आहेस." हे ऐकून, सुंदर डोळ्यांची आणि कामेच्छेने भरलेली स्त्री—तुलसी—म्हणाली, "मी येथे तपस्विनी आहे; तू कोण आहेस? तू जसा आवडेल तसा जा." ती एक श्रेष्ठ कुळात जन्मलेली स्त्री होती, एकांतस्थळी, आणि सद्गुणी.