ब्रह्मदेव म्हणाले, "माझ्या वरदानामुळे, तू राधिकेला तिच्या प्राणांइतकी प्रिय होशील." मात्र राधिकेने अशी आज्ञा केली की, त्यांचे प्रेम केवळ त्यांच्या दोघांपुरतेच गुपित राहावे. हे सांगून, ब्रह्मदेवांनी त्या देवीला सोळा अक्षरी मंत्र दिला आणि संपूर्ण पूजा-विधी व आवश्यक तयारीचे नियमही सांगितले. ब्रह्मदेवांच्या उपदेशानुसार, तिने पवित्र बदरिकाश्रमात हे सर्व विधी श्रद्धेने केले. बारा दिव्य वर्षे तिने अखंड पूजा केली. अखेर, तपश्चर्या आणि मंत्रसिद्धी पूर्ण झाल्यावर तिला तिच्या इच्छित वराचा लाभ झाला. मनःशांती लाभल्यावर देवीने तपाचा थकवा दूर केला, जेवली-पिऊन समाधानाने विश्रांती घेतली. नारायण म्हणाले, त्या वेळी, नवतरुण्याने युक्त अशा त्या उत्तम स्त्रीचे स्तवन केले गेले. कामदेवाने आपल्या पाच बाणांनी तिच्यावर वार केले. तिच्या संपूर्ण शरीरावर रोमांच उठले, ती थरथरली, डोळे लाल झाले. कधी क्षणभर ती घाबरली, तर कधी सुखद झोप येऊ लागली; कधी भानावर आली, कधी निराश झाली; कधी व्याकुळतेने इधर-उधर भटकली, कधी क्षणभर निघून गेली आणि पुन्हा परतली. फुलांनी व चंदनाने सजवलेले शय्यास्थान तिला काटेरी वाटू लागले. निवारा आकारहीन झाला, तर नाजूक वस्त्र जणू अग्निसमान झाले. त्या झोपेच्या क्षणी, तिला एक सुंदर अलंकारांनी सजलेला पुरुष दिसला. त्याचे संपूर्ण शरीर चंदनाने माखलेले व रत्नमालांनी अलंकृत होते. तो प्रेमाच्या सुखाची गोडी सांगू लागला आणि वारंवार तिच्या ओठांवर चुंबन घेत होता. पुन्हा तिला वसंतकाचा येणं-जाणं दिसत होतं. शुद्धीवर आल्यावर तिने पुन्हा पुन्हा शोक केला. त्या काळात शंखचूड नावाचा महान योगी, जयगीषव्यांना प्रिय असलेला, नेहमी मंगलमय रक्षण-स्तोत्राचा जप करत असे. ब्रह्मदेवाच्या आज्ञेने तोही बदरी येथे आला. तो नवयौवनाने युक्त, कामदेवासारखा तेजस्वी होता. त्याचा वर्ण पांढऱ्या चंपकासारखा उजळ, रत्नमालांनी सजलेला होता. तो मोहक, मोठ्या रत्नांनी बनवलेल्या दिव्य रथावर बसला होता. त्याच्या गळ्यात पारिजातकांच्या फुलांची सुंदर माळ होती व त्याचा हास्य मनमोहक होता. तो जवळ आला हे पाहून, तिने आपले मुख वस्त्राने झाकले; लाजली, मान खाली घातली, त्या नव्या मिलनामुळे संकोचली. ती आपल्या डोळ्यांनी सतत त्याच्या कमलासारख्या मुखाकडे पाहत होती. ती फुलं व चंदनाच्या शय्येवर, सुंदर वस्त्र परिधान करून विसावली होती. तिचे नितंब भरदार व गोल, स्तन उन्नत व सुडौल होते. तिचे ओठ पिकलेल्या बिंबाफळासारखे, नाक सुंदर, आणि ती स्त्री अत्यंत रमणीय होती. स्वतःच्या तेजाने वेढलेली, ती पाहणाऱ्याला आनंद देणारी व मोहक होती. तिच्या मस्तकावरच्या भांगात नेहमी तेजस्वी कुंकू चमकत होते. तिच्या तळहातांवर कमळाच्या पाकळ्यांसारखी लाली होती, चंद्रकोरीसारख्या नखांनी ती अलंकृत होती. तिचा वर्ण कोमल लालीसारखा लाल, अत्यंत तेजस्वी होता. तिची नखे जणू चंद्रसमूहासारखी चमकत होती आणि ती शरदचंद्रालाही लाजवणारी होती.