रामाने लक्ष्मणाला वनात सोडले, जनकीचे रक्षण करण्यासाठी. त्या वेळी मायावी मृगाने "लक्ष्मण!" अशी आवाज काढला. वैकुंठाच्या महान दरवाजाजवळ, द्वारपालातील एका सेवकाला सनकादी ऋषींच्या शापामुळे राक्षसीचे रूप मिळाले. तिनेही "लक्ष्मण!" असा दुःखद आवाज ऐकला. लक्ष्मण दूर गेल्यावर, थांबवता न येणारा रावण रामाजवळ आला. वनात राम लक्ष्मणाला पाहून निराश झाला. बरीच वेळ बेशुद्ध पडून, रामाने पुन्हा तीव्र शोक केला. काळानुसार, नदीकाठी असलेल्या गिधाडाच्या माध्यमातून रामाला त्या घटनेची बातमी मिळाली. मग रघुकुलातील श्रेष्ठ राम लंकेत गेला आणि बाणाने रावणाचा वध केला. त्यानंतर त्याने अग्निपरीक्षा जलदपणे करवली. सावलीने विनम्रतेने अग्नी आणि रामाशी संवाद साधला. अग्नीने म्हणाले, "इथेच तप कर, तुला स्वर्गसंपदा प्राप्त होईल." हे ऐकून ती पुष्करात तपासाधना करू लागली. काही काळाने, तिच्या तपामुळे ती यज्ञकुंडातून प्रकट झाली. कृतयुगात ती वेदवती होती, कुशध्वजाची शुभ कन्या. तिची सावली द्वापरयुगात द्रुपदाची कन्या, देवी द्रौपदी झाली. नारद म्हणाले, "हे महाप्रभु, तुमच्या मनातील सर्व शंका दूर करा." नारायण म्हणाले, "ती सावली, सौंदर्य आणि तारुण्याने युक्त, फार दुःखी झाली होती." राम आणि अग्नीच्या आज्ञेने तिने तप केले आणि शंकराकडे वर मागितला—"मला पती दे, मला पती दे, मला पती दे, हे त्रिनेत्र!" तिच्या विनंतीवर शिव, रसांचे स्वामी, स्मित केले. त्यामुळेच ती पाच पांडवांची प्रिय पत्नी झाली. मग रामाने लंकेत मोहक सीतेला प्राप्त केले. त्यानंतर त्याने भारतात अकरा हजार वर्षे राज्य केले. लक्ष्मीचा अंश असलेली वेदवती कमलेमध्ये प्रवेशली. चार वेद नेहमीच मूर्त स्वरूपात आहेत. कुशध्वजाच्या कन्येची ही कथा थोडक्यात सांगितली आहे. नारायण म्हणाले—आसक्तीमुळे ती गंधमादन पर्वतावर राजासोबत रमली. त्यांनी फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेले सुखाचे शय्यापत्र तयार केले. स्त्रियांमध्ये रत्न, अत्यंत मोहक रूप, मौल्यवान रत्नांची दागिने घालून सजली होती. प्रेमकौशलात निपुण असलेल्या त्या दोघांमध्ये रमणाचा अंत झाला नाही. नंतर, तिच्या रजस्वला झाल्यावर, राजाने रमण थांबवले. ती लगेच गर्भवती झाली आणि शंभर दिव्य वर्षे पवित्रता राखून गर्भ धारण केला. एक शुभ क्षणी, शुभ दिवशी, शुभ योगाने, कार्तिक पौर्णिमेला, उजळ दिवशी, कमलजन्मा, कमलासारख्या पायांची जोडी, पद्मराग रत्नाच्या रंगाने उजळलेली, राजसंपदेचे भाग्य लाभलेली, राजसंपदेची अधिष्ठात्री देवी, बिंबफळासारख्या ओठांनी, घरात पाहत स्मित करणारी, नाभीखाली तीन सुंदर वळ्या, गोलाकार आणि हलके डुलणारे कंबर—अशा स्वरूपात ती प्रकट झाली.