हे सर्व मी तुला सांगितले आहे; आता तुला अजून काय ऐकायचे आहे? असे सांगून, राधा—ज whose नेत्र कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लाल झाले होते—निरोप दिला. गंगा, ही सिद्ध योगिनी, योगाच्या माध्यमातून गुप्त रहस्य जाणून गेली. राधानेही योगाने तिची उपस्थिती सर्वत्र जाणली. पुन्हा गंगा, योगिनी, योगाने गुप्त रहस्य जाणली. गोलोक, वैकुंठ, ब्रह्मलोक आणि इतर सर्व लोकांमध्ये—सर्वत्र पाणी नव्हते, आणि सर्वत्र कोमेजलेल्या कमळांचे गोळे होते. ब्रह्मा, विष्णु, शिव, अनंत, धर्म, इंद्र, चंद्र, सूर्य—हे सर्व गोलोकमध्ये आले, त्यांचे घसे, ओठ, आणि तालू कोरडे झाले होते. तेथे वरदान देणारा, सर्वश्रेष्ठ, आशीर्वाद देणारा, सर्वोच्च, सर्व वरदानांचा कारण—कोणतीही इच्छा नसलेला, निराकार, स्पर्शरहित, आधाररहित—स्वेच्छेने, तरीही साकार, भक्तांवर कृपा करणारा, सर्वोच्च, पारंगत भगवान, सर्वांचा स्वामी, परमात्मा, तेथे उपस्थित होता. देव, त्यांच्या आवाजात थरथर, डोळ्यांत अश्रू, अंगावर रोमांच, त्या तेजस्वी, सर्वोच्च ब्रह्माला पाहत होते, जो सर्व कारणांचा कारण आहे. त्याची सेवा गवळ्यांनी केली, पांढऱ्या यक्तेलच्या पंख्यांनी त्याला शीतलता दिली. लक्षावधी सुंदर पोशाखातील गवळ्यांच्या समूहाने त्याला वेढले होते. तो कृष्ण, नवीन पावसाच्या ढगासारखा काळा, तरुण, पिवळ्या वस्त्रात, त्याचा रूप लाखो चंद्रांच्या तेजाने शोभायमान, अत्यंत सुंदर. त्याचे रूप लाखो कामदेवांच्या मोहिनी आणि चपळतेने भरलेले. मोठ्या रत्नांनी बनवलेल्या दागिन्यांनी सजलेला. सर्वांचा सर्वात प्रिय, जीवनापेक्षा अधिक प्रिय, पूजनीय, भक्ताच्या छातीवर विश्रांती घेतलेला; देवांनी त्याला सर्व दिशांनी पूर्ण रासात पाहिले. ऋषी, मानव, सिद्ध, आणि तपस्वी—त्यांच्या तपाने—एकत्र आले, त्यांनी विचारविनिमय करून चतुर्मुख ब्रह्माशी बोलले. ब्रह्मा, त्या शब्दांचे ऐकून, विष्णूच्या उजव्या बाजूला उभा राहिला. सर्वोच्च आनंदाने भरलेला, आणि आनंदस्वरूप असलेला, सर्वजण समान पोशाखात, सभेत बसले होते. दोन हात असलेला, बासरी धारण केलेला, वनफुलांच्या माळेने शोभलेला कृष्ण, अत्यंत मोहक, सुंदर, शांत रूपात, सर्वजण समान वस्त्र, कीर्ती, रूप आणि सुंदरतेने समान दिसत होते. येथे कोणाची सेवा करावी, आणि कोण सेवक आहे, हे पाहून कोणीही ठरवू शकत नव्हता. राधा आणि कृष्णासोबत एक क्षणही सर्वोच्च आहे. कृष्ण, राधाच्या रूपात, आणि राधा, कृष्णाची प्रिय म्हणून प्रकट झाली. ब्रह्मा, एकाग्र चित्ताने, श्रीकृष्णाला हृदयातील कमळात ध्यान केले. मग, डोळे उघडले, आणि त्यांच्या अनुमतीने, त्याने कृष्णाला त्याच्या सेवकांनी वेढलेला, गोपिकांच्या वर्तुळात शोभलेला पाहिला. त्यांच्या मनोभावना समजून, देवांचा स्वामी त्यांना बोलला. श्रीभगवान म्हणाले: महादेव, येथे या; तुमचे कल्याण कायम असो. तुम्ही येथे आला आहात, हे भाग्यवान, गंगेला आणण्याच्या हेतूने. राधा, माझ्या उपस्थितीत गंगेला पाहून, तिला पिण्याची इच्छा व्यक्त करते.